ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้ตัวแม่ในยุค 80

บทที่ 11 แยกบ้าน

ชาวบ้านต่างก็รู้ว่าโจวจินฮวาเอาเปรียบพี่น้องตระกูลเหยียนยังไงบ้าง ไม่เพียงแต่เอาคะแนนงานของเหยียนฮ่าวไปใช้เอง แต่ยังใช้งาน         เหยียนเยว่กับเหยียนชิวเหมือนคนใช้ ไม่มีใครใจดำและอำมหิตเท่ากับโจวจินฮวาคนนี้อีกแล้ว ก่อนหน้านี้ โจวจินฮวายังอยากจะให้เหยียนเยว่กับเหยียนชิวออกจากโรงเรียน เพราะอยากจะให้ทั้งสองคนเป็๲ทาสรับใช้เธอ แต่เหยียนฮ่าวไม่ยอม เพราะเ๱ื่๵๹นี้ โจวจินฮวาถึงกับไม่ซื้อเสื้อกันหนาวให้พี่น้องทั้งสามคนตลอดทั้งฤดูหนาว

“นังตัวดี เพิ่งมาอยู่ได้ไม่กี่วัน ก็จะมาแยกบ้าน ทำไมเธอถึงชอบก่อเ๱ื่๵๹นักนะ?!” โจวจินฮวาด่าสวี่หราน นังนี่มันเป็๲ตัวซวย คอยหาเ๱ื่๵๹เธอตลอด!

สวี่หรานยักไหล่ “ชาวบ้านเขาก็เห็นว่าน้าสะใภ้ขโมยเงิน คนที่ก่อเ๱ื่๵๹ไม่ใช่ฉัน เหยียนฮ่าวแต่งงานแล้ว จะแยกบ้านออกไปอยู่เองก็ไม่เห็นแปลก”

“วันนี้ต่อให้พูดจนปากฉีก ก็ไม่มีทาง อย่าหวังว่าจะได้แยกบ้าน!” โจวจินฮวาเริ่มอาละวาด เธอไม่สนใจอะไรทั้งนั้น นอกจากเงิน!

สวี่หรานพูดขนาดนี้แล้ว โจวจินฮวาก็ยังไม่ยอม สวี่หรานจึงพูดว่า “ถ้าน้าสะใภ้ไม่ยอม อย่างนั้นเราก็ไปเจอกันที่สถานีตำรวจ อย่ามาหาว่าฉันใจร้ายแล้วกัน!”

“แกกล้าแจ้งตำรวจจับฉันจริง ๆ เหรอ?” โจวจินฮวาร้อนรนและพูดว่า 

“ฉันเลี้ยงดูเหยียนฮ่าวมาตั้งหลายปี พวกแกอย่ามาทำตัวอกตัญญูแบบนี้นะ!”

สวี่หรานไม่ได้สนใจ “น้าสะใภ้เลี้ยงดูเหยียนฮ่าว แต่ไม่ได้เลี้ยงดูฉัน และตอนนี้น้าสะใภ้ก็ขโมยเงินของฉัน ชาวบ้านทุกคนต่างเห็นกันหมดแล้ว!”

สวี่หรานหันไปถามน้าจ้าว “น้าจ้าวคิดว่ายังไงคะ เหยียนฮ่าวเคารพน้า ดังนั้นฉันก็ต้องฟังน้าอยู่แล้ว” 

ดูเหมือนเธอจะให้สิทธิ์ในการตัดสินใจกับน้าจ้าว แต่ความจริงแล้วน้าจ้าวไม่มีทางเลือก ถ้าเขาไม่ให้แยกบ้าน ชาวบ้านก็จะเห็นว่าครอบครัวของเขาทำตัวเป็๲ปลิงดูดเ๣ื๵๪ และเมื่อถึงตอนนั้นหากเธอจะสู้กลับก็ไม่มีใครว่าอะไรได้!

น้าจ้าวดึงโจวจินฮวาไว้แล้วพูดว่า “แยกก็แยก เธออยากติดคุกจริง ๆ หรือไง!”

โจวจินฮวาไม่มีทางยอมให้เหยียนฮ่าวหลุดมือไป เธอนั่งลงกับพื้น แล้วก็ร้องไห้อาละวาด แต่พอเห็นว่าสวี่หรานไม่ได้สนใจ โจวฮวาจินก็พูดว่า

 “จะแยกบ้านก็ได้ แต่บ้านที่พวกแกอยู่ตอนนี้ มันเป็๞ของฉัน พวกแกต้องจ่ายค่าเช่า ไม่งั้นก็ย้ายออกไป!”

หลังหลิวชุ่ยเฟินได้ฟังดังนั้นก็ได้แต่ส่ายหน้า โจวจินฮวาต้องหน้าด้านถึงขั้นไหนถึงกล้าพูดจาแบบนี้ออกมาได้ บ้านหลังใหญ่ของพวกเขาสร้างมาจากเงินของเหยียนฮ่าวทั้งนั้น แต่ตอนนี้กลับจะให้เหยียนฮ่าวไปอยู่บ้านดิน ทั้งยังกล้าพูดจาแบบนี้อีก!

สวี่หรานยิ้มเยาะ "พวกเราจะย้ายออก แต่คะแนนงานของพวกเราให้น้าสะใภ้ไปหมดแล้ว ดังนั้นถือว่าเป็๞ค่าเช่าบ้านจนถึงสิ้นเดือนก็แล้วกัน ส่วนเดือนหน้าพวกเราจะเอามาให้เอง!" 

เธอไม่เชื่อหรอกว่าอีกฝ่ายจะยอมให้ตัวเองเดือดร้อน

ต่อหน้าชาวบ้านมากมาย สวี่หรานลงกลอนประตูหน้าต่างอย่างแ๞่๞๮๞า และแสดงท่าทีไม่ไว้หน้าโจวจินฮวาแม้แต่น้อย จากนั้นก็บอกให้ชาวบ้านแยกย้ายกันกลับไป ส่วนตัวเองเดินทางไปโรงเรียนอีกครั้ง

แม้สวี่หรานจะจากไปแล้ว ทว่าโจวจินฮวาก็ยังคงไม่หยุดโวยวาย ชาวบ้านคนอื่นไม่อยากฟังอีกฝ่ายร้องไห้คร่ำครวญอีกต่อไปจึงทยอยกลับบ้านตนเอง ตอนนั้นเองที่หลิวชุ่ยเฟินเอ่ยขึ้นว่า "สมน้ำหน้า พวกเขาย้ายออกก็สมควรแล้ว!"

เมื่อโจวจินฮวาได้ยินดังนั้นก็อยากจะตอบโต้ แต่หลังเห็นว่าชาวบ้านกลับไปกันหมดแล้วจึงระบายอารมณ์ใส่น้าจ้าว "ดูสิ! เพราะแกไม่สั่งสอน พวกมันให้ดี ตอนนี้ถึงกับจะแยกบ้านแล้ว หลังจากกินของของเราจนอิ่มหนำสำราญมาหลายปีก็ถึงคราวถีบหัวส่ง!" 

น้าจ้าวเห็นภรรยายังไม่หยุดพูดจึงเอ่ยปราม “เธอเลิกพูดสักทีเถอะ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เหยียนฮ่าวเอาคะแนนงานทั้งหมดให้กับเธอ ใช้งานน้องๆ เขาเหมือนคนใช้ ถ้าตอนนั้นพวกเขาไม่มาอยู่ที่นี่ เธอจะสร้างบ้านหลังนี้ได้เหรอ? นี่เธอยังทำเ๹ื่๪๫น่ารังเกียจแบบนี้ ขโมยเงินเขา เธอไม่อาย แต่ฉันอาย!” 

ช่างเป็๞เ๹ื่๪๫น่าอายจริง ๆ!

โจวจินฮวาเห็นว่าน้าจ้าวที่ปกติเป็๞คนเรียบร้อย กลับกล้าด่าเธอแบบนี้ เธอก็ลุกขึ้นจากพื้นทันที แล้วพูดว่า “ฉันทำทั้งหมดนี้เพื่อใคร? ถ้าแกมีความสามารถ ฉันจะต้องมาแย่งเงินพวกมันทำไม?!” พูดจบก็เดินเข้าห้องไปเก็บของ แล้วพูดว่า “แกอยู่คนเดียวไปเถอะ!” จากนั้นก็กลับไปบ้านแม่

น้าจ้าวไม่ได้ห้าม หากอีกฝ่ายอยากไปก็ไปเถอะ เพราะเขาขาพิการ จึงถูกโจวจินฮวากดขี่ข่มเหงมาตลอด แต่ต่อไปนี้ต่อให้ต้องอดตาย มันก็ยังดีกว่าอยู่อย่างไร้ศักดิ์ศรี!