ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        ไท่จื่อมีลักษณะท่าทางประหนึ่งพี่ชายที่แสนดีทั้งที่จริงแล้วเขารู้สึกเกลียดชังน้องชายของตนเองเข้าไส้แต่สิ่งที่เผยออกมากลับเป็นเพียงความรักที่มีต่อน้องชายเท่านั้น

        แม้ใบหน้าของหลงเทียนอวี้จะกำลังยิ้มทว่าในใจมิได้ยิ้มตามท่าทางของเขาที่แสดงออกมาไม่ต่างอะไรจากน้องชายที่เคารพนับถือพี่ชายเป็นอย่างมาก

        หลินเมิ้งหยาที่ได้ฟังบทสนทนาของทั้งสองเพิ่งจะรู้ว่าพวกเขาไม่ได้กำลังคุยกันแต่พวกเขากำลังข่มขวัญซึ่งกันและกัน

        เรื่องของคนในราชวงศ์ แม้ภายนอกจะดูสวยงามแต่ภายในกลับเน่าเฟะ

        ทั้งที่เป็นพี่น้องร่วมสายเลือดแต่กลับทดสอบกันไปมา แม้แต่ความจริงใจเพียงเล็กน้อยก็หามีไม่

        “หยาเอ๋อร์เหตุใดจึงยังไม่เข้ามาถวายคำนับฮองเฮา” พระสนมเต๋อเฟยร้องเรียกหลินเมิ้งหยา

        ชำเลืองมองดวงตาคมกริบดั่งหงส์ของฮองเฮาหลินเมิ้งหยาทำใจให้สงบนิ่ง

        อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด

        นางเยื้องย่างเข้าไปใบหน้าส่งยิ้มอ่อนหวานแต่มีมารยาท

        “หยาเอ๋อร์ถวายคำนับฮองเฮาขอให้ฮองเฮามีอายุยืนหมื่นปี”

        “อืม พระสนมเต๋อเฟยโชคดีจริงเชียวเจ้ามีลูกสะใภ้น่ารักและเชื่อฟังเช่นนี้” แม้ฮองเฮาจะเอ่ยเช่นนั้นแต่ท่าทางของนางไม่เหมือนกำลังชมเชยเลยแม้แต่น้อย

        คลื่นใต้น้ำสาดซัดเต็มแรงไม่ว่าใครต่างก็รู้ว่างานเลี้ยงฉลองวันเกิดในคราวนี้ดูจะไม่เรียบง่ายเหมือนภาพที่เห็น

        หลินเมิ้งหยาแสร้งทำสีหน้าเขินอายก่อนจะเงียบไปเพื่อเตรียมการรับมือ

        นางจะต้องระมัดระวังในทุกประโยคที่เอื้อนเอ่ยกับฮองเฮา

        “จริงสิเมื่อหลายวันก่อนเปิ่นกงส่งพระพุทธรูปเจ้าแม่กวนอิมมาให้เจ้า เช่นนั้นพระชายาอวี้นำออกมาให้ทุกคนได้เชยชมหน่อยจะเป็นไร”

        ฮองเฮาเปลี่ยนหัวข้อการสนทนาทำทีเอ่ยเรื่องนั้นออกมาลอยๆ

        สีหน้าของหลินเมิ้งหยายังคงเหมือนเดิมอีกทั้งยังไม่เอ่ยยื้อเวลาใดๆ ทั้งสิ้น นางหันหลังกลับไปสั่งสาวใช้

        “ไปนำพระพุทธรูปของเจ้าแม่กวนอิมที่ฮองเฮาพระราชทานออกมาให้ทุกคนได้ดู”

        ป๋ายจีโค้งคำนับ ก้มหน้าแล้วเดินออกไป

        ทุกคนเริ่มครุ่นคิดสีหน้าของหลินเมิ้งหยายังคงเหมือนเดิมดังนั้นจึงไม่มีใครเข้าใจว่านางกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

        ยังไม่ทันจะถึงเวลาครึ่งถ้วยชาผ๋อจื่อสองคนรีบอุ้มพระพุทธรูปเจ้าแม่กวนอิมเข้ามาภายในห้องจัดงานเลี้ยง

        ขณะเดียวกัน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้จันทน์ทำให้ดวงตาของทุกคนสงบนิ่งทว่าสีหน้าของฮองเฮากลับเปลี่ยนไป

        พระพทุธรูปเจ้าแม่กวนอิมองค์นี้น่าจะแหลกละเอียดไปแล้วเหตุใดจึงยังอยู่ดีเป็นปกติเช่นนี้

        “ทูลฮองเฮา หยาเอ๋อร์เคารพบูชาเจ้าแม่กวนอิมด้วยความจริงใจอยู่เสมอพระองค์ลองดูเถิดเพคะว่ายังเหมือนเดิมเหมือนอย่างตอนมาหรือไม่?”

        เสียงของหลินเมิ้งหยาไม่หนักหรือเบาจนเกินไปแต่กลับทำให้คนทั้งงานเลี้ยงได้ยิน

        เหล่าฮูหยินที่เคยถวายงานรับใช้ในวังมาก่อนเพียงได้กลิ่นของไม้จันทน์ที่ส่งออกมาสีหน้าเปลี่ยนไปในทันที

        สวรรค์โปรด นี่คือทรายหมิงซาที่ทำลายชีวิตผู้คนไปนักต่อนักมิใช่หรือ

        ไม่รู้ว่าพระชายาพระองค์นี้จะโชคดีและสามารถหลีกหนีจากอันตรายในคราวนี้ได้หรือไม่

        “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าก็เคารพบูชาต่อไปเถิดข้าหวังเหลือเกินว่าเจ้าจะมีทายาทให้กับอ๋องอวี้โดยเร็ว พระสนมเต๋อเฟยจะได้มีความสุข”

        สุดท้ายนางก็ยังคงเป็นฮองเฮาสีหน้าที่เคยเปลี่ยนไปกลับมาเป็นปกติดังเดิม

        หัวใจของหลินเมิ้งหยากระตุกระรัวเมื่อครู่นางในที่อยู่ข้างกายฮองเฮาทั้งสองเพ่งมองพระพุทธรูปเจ้าแม่กวนอิมแต่เหตุใดจึงไม่หาเรื่องนางกันเล่า?

        หรือว่า...

        หลินเมิ้งหยาเหลือบมองพระพุทธรูปเจ้าแม่กวนอิมของที่พวกนางสร้างขึ้นมากะทันหันเช่นนี้สามารถหลอกลวงพวกเขาได้?

        ฮองเฮารู้สึกหมดสนุกพระพุทธรูปเจ้าแม่กวนอิมจึงถูกนำออกไป

        ทว่าหลินเมิ้งหยากลับยิ่งระมัดระวังตัวมากขึ้นฮองเฮาหาใช่คนที่จะปล่อยเหยื่อไปได้ง่ายๆ

        บางทีอาจจะยังมีอันตรายอะไรรออยู่

        “เสด็จป้า หวู่เอ๋อร์ขอถวายคำนับเสด็จป้าขอให้เสด็จป้ามีความสุขตลอดไป”

        หลินเมิ้งหวู่ไม่อาจอดรนทนได้อีกต่อไปในที่สุดก็พบโอกาสที่ตนเองจะชูคอขึ้นมาแล้ว

        นางก้มหน้าลงเล็กน้อยใบหน้านวลรูปไข่ประดับไว้ซึ่งรอยยิ้มไร้เดียงสา

        “อืม ลุกขึ้นเถิด” ฮองเฮาแสดงสีหน้าเรียบเฉยมิได้แสดงออกถึงความดีใจใดๆ

        ลูกสาวที่น้องสาวของนางให้กำเนิดและเลี้ยงดูมามิได้ฉลาดเฉลียวเท่าที่ควรเลย

        ทว่าอยู่ๆ ความคิดก็เปลี่ยนไปแผนการร้ายบางอย่างพลันปรากฏขึ้น

        “มานี่สิ เปิ่นกงมีเรื่องอยากกำชับเจ้าตอนนี้พี่สาวของเจ้าเป็นถึงพระชายาอวี้แล้ว เจ้าควรจะมาที่นี่บ่อยๆอยู่ใกล้กับพี่สาวของเจ้าเข้าไว้ ต่อไปจะได้แต่งงานกับคนที่เพียบพร้อมเหมาะสม”

        หลินเมิ้งหวู่ตกใจเล็กน้อยนางปล่อยให้ฮองเฮาจับมือตนเองอย่างอิสระและนั่งลงบนเก้าอี้ด้านบน

        เจียงหรูฉินนั่งลงข้างกายพระสนมเต๋อเฟยทว่าหลินเมิ้งหวู่นั่งข้างฮองเฮา

        ทั้งที่เป็นงานเลี้ยงของพระสนมเต๋อเฟยทว่าหญิงสาวทั้งสองกลับก่อพายุเล็กๆอีกทั้งยังทำข้ามหน้าข้ามตาหลินเมิ้งหยาที่เป็นนายหญิงของจวนแห่งนี้

        “พี่สาว เมื่อกี้...”หลินจงอวี้ที่หายตัวไปตั้งแต่เริ่มงานอยู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นจากนั้นเขาส่งเสียงกระซิบกระซาบข้างหูของหลินเมิ้งหยา

        ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้หลินเมิ้งหยาเข้าใจแล้วว่าเพราะเหตุใดสุดท้ายแล้วจึงไม่เกิดปัญหาตามมากับพระพุทธรูปเจ้าแม่กวนอิมองค์นั้น

        สายตาอ่อนโยนจ้องมองไปทางหลงเทียนอวี้ที่แสดงสีหน้าดั่งทองไม่รู้ร้อนก่อนจะส่งยิ้มหวานให้เขา

        ไม่ว่าหลงเทียนอวี้จะใช้วิธีไหนช่วยนางแต่นางก็รู้สึกขอบคุณเขาเหลือเกิน

        “คิดไม่ถึงเลยว่าความรู้สึกที่น้องสามมีให้กับพระชายาจะดีขนาดนี้แม้จะอยู่ในงานเลี้ยงแต่ก็ยังมิวายแสดงออกถึงความรัก”

        น้ำเสียงของไท่จื่อเปี่ยมไปด้วยความอิจฉาสาวงามในจวนของเขามีมากมาย แต่มิมีใครจะแสดงท่าทีเคารพและหวานซึ้งกับเขาเช่นนี้

        พวกนางรู้จักแต่เพียงการแต่งองค์ทรงเครื่องให้สวยงามต้องตาเท่านั้น

        “นาง...ดีมากพ่ะย่ะค่ะ” แม้จะมีคำเชยชมสวยหรูมากมายขนาดไหนแต่ก็มิอาจเทียบเท่าคำว่าดีมากคำนี้

        หลงเทียนอวี้หันไปมองใบหน้าที่กำลังส่งยิ้มหวานมาให้ตนเองแววตาที่เคยเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนหลายเท่าตัว

        “เช่นนั้นก็ดีแล้ว แต่ว่านะน้องสาม พี่ใหญ่ยังไม่เข้าใจเหตุใดอยู่ดีๆ เจ้าจึงแต่งงานกับบุตรีของเจิ้นหนานโหวเล่า? หรือน้องสามมีแผนการอันใดที่ไม่อาจบอกให้ผู้อื่นล่วงรู้กัน?”

        คำพูดของไท่จื่อเปรียบเสมือนใบมีดที่กรีดลงบนหัวใจของหลงเทียนอวี้

        สีหน้าเย็นชา หลงเทียนอวี้กระตุกยิ้มเล็กน้อยพยายามปิดบังความเสียใจในดวงตา

        เขายังจำตอนนั้นได้ดีพี่ใหญ่หรือไท่จื่อผู้นี้มักจะพาตนเองและพี่สองไปเล่นที่นอกวัง

        ฮองเฮามักคิดทำร้ายตนเองเสมอมาแต่เป็นพี่ใหญ่ที่คอยแอบบอกแผนการให้ตนเองฟัง ดังนั้นเขาจึงเอาตัวรอดได้

        ดังนั้นฮองเฮาจึงนำหมู่เฟยมาบังคับข่มขู่ตนเองเขาไม่เคยโกรธพี่ใหญ่เลยแม้แต่น้อยแต่มิรู้ว่าเพราะเหตุใดพี่ใหญ่จึงแปรเปลี่ยนและเกลียดชังเขาถึงเพียงนี้?

        “เฉินตี้ไม่กล้าพ่ะย่ะค่ะ”

        “เช่นนั้นก็ดี น้องสาม จงทำหน้าที่ของตนเองให้ดีความรักที่เจ้าได้รับมันมากเพียงพอแล้ว”

        ไท่จื่อส่งเสียงเย็นชา นัยน์ตาเย็นยะเยือก

        ตอนนี้เขาเสียใจเหลือเกิน เหตุใดเมื่อตอนเยาว์วัยเขาจึงฟังเพียงคำของหมู่เฟยเขาควรกำจัดเสี้ยนหนามไปตั้งแต่ตอนนั้น วันนี้เขาคงไม่ต้องเสียใจภายหลังเช่นนี้

        “คุณหนู คุณหนูเป็นอะไรไป!”

        “หวู่เอ๋อร์ หวู่เอ๋อร์เป็นอะไรไป!”

        ท่ามกลางความเงียบสงบ อยู่ๆ เสียงแผดร้องก็ดังขึ้นที่ด้านข้างของฮองเฮา

        หลินเมิ้งหยาเดินเข้าไปด้วยท่าทางสงบนิ่งทว่านางกลับได้เห็นหลินเมิ้งหวู่ที่ยังปกติดีเมื่อครู่ปิดตาสนิทใบหน้าขาวซีดและอยู่ในอ้อมกอดของฮองเฮา

        “เข้ามา ตามหมอหลวงมาเร็วเข้า!”

        ฮองเฮาพยายามปกปิดน้ำเสียงของตนเองเอาไว้แต่ถึงกระนั้นก็ยังสัมผัสได้ถึงความโกรธเกรี้ยว

        อยู่ๆ หลินเมิ้งหวู่ก็อ้วกออกมาเป็นเลือดสีดำหลินเมิ้งหยาสงสัย ไม่สิ มันเหมือนว่านางถูกวางยาพิษ!

        เป็นไปได้อย่างไร...

        “พระชายาอวี้ เจ้าบังอาจนักเจ้าวางแผนชั่วทำร้ายเปิ่นกง! เข้ามา จับนังคนสารเลวไปเข้าคุก”

        เสียงโกรธเกรี้ยว ขณะเดียวกันองครักษ์อวี่หลิน1เดินเข้ามาจับกุมตัวหลินเมิ้งหยา

        “ข้าไปเองได้” นางไร้ซึ่งความหวาดกลัวอีกทั้งยังไม่คิดดิ้นหนี แต่นางกลับเหลือบมองฮองเฮาด้วยแววตาสงบนิ่งดวงตาที่เหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้มนั้นยังเจือไว้ซึ่งการเย้ยหยัน

        “พระชายาอวี้ เชิญ!”เพราะความน่าเกรงขามทำให้องครักษ์อวี่หลินไม่กล้าทำอะไรเกินควรดังนั้นเขาจึงเชิญนางออกไปด้วยความเคารพ

        “ท่านอ๋อง หม่อมฉันจะไม่อยู่บ้านสักสองสามวันได้โปรดรักษาพระองค์ด้วย” เมื่อเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหลงเทียนอวี้ หลินเมิ้งหยาถวายคำนับสีหน้าสงบนิ่ง ท่าทางประหนึ่งคนที่กำลังไปจากบ้านเท่านั้น

        หลงเทียนอวี้พยักหน้าลงก่อนจะหมุนตัวไปปลอบโยนพระสนมเต๋อเฟย

        งานเลี้ยงที่จัดอยู่ดีๆ กลับต้องจบลงแบบนี้

        ทุกคนคิดว่าฮองเฮาจะโกรธกริ้วเป็นอย่างมากแต่คิดไม่ถึงเลยว่าฮองเฮาและไท่จื่อจะรีบกลับไปทันที

        ความสนุกสนานครึกครื้นพลันจบลง

        ภายในคุกหลินเมิ้งหยานั่งอยู่บนกองฟางด้วยท่าทางสงบเสงี่ยม ถอดผมที่ถูกเกล้าลงแม้บนพื้นจะเต็มไปด้วยฝุ่น แต่กลับมิส่งผลอันใดต่อความสง่างามของนางเลย

        สามวันแล้ว นับตั้งแต่วันที่นางถูกจับตัวมาเวลาล่วงเลยไปถึงสามวัน

        ราวกับว่าถูกโลกภายนอกลืมเลือนหลินเมิ้งหยายังคงนั่งด้วยท่าทางสงบนิ่ง ไร้ซึ่งความกระวนกระวายอีกทั้งยังไม่ส่งเสียงเอะอะใดๆ

        ในที่สุดด้านนอกคุกก็มีเสียงดังขึ้น

        ร่างสวมชุดดำทั้งชุดเดินเข้ามาพร้อมกับหัวหน้าของห้องขังก่อนจะหยุดลงตรงหน้าคุกของหลินเมิ้งหยา

        “เจ้าอยู่รับใช้ที่นี่ ห้ามมิให้ใครเข้าใกล้”

        ร่างชุดดำเปิดผ้าคลุมศีรษะออก ใบหน้าเย็นชาของฮองเฮาปรากฏขึ้นต่อหน้าหลินเมิ้งหยา

        หลินเมิ้งหยาที่ไม่รู้ว่าลืมตาตั้งแต่เมื่อไรกระตุกยิ้มขึ้นอะไรที่ต้องมา ในที่สุดก็มาเสียที

        “เหตุใดจึงวางยาเปิ่นกง!”

        ภายใต้ชุดดำ ฮองเฮาแสดงสีหน้าเหมือนเดิมมิเปลี่ยนแปลงสายตาที่มองทางหลินเมิ้งหยาเย็นชาดุจน้ำแข็ง

        “ไท่จื่อยังสบายดีอยู่หรือเพคะ?”คิดไม่ถึงเลยว่าประโยคแรกที่หลินเมิ้งหยาเอื้อนเอ่ยจะทำให้ฮองเฮาต้องชะงักสายตาส่งสัญญาณร้องเตือน

        “เหตุใดจึงถามถึงไท่จื่อ? หรือว่า...เจ้าทำอะไรไท่จื่อ?”

        หลินเมิ้งหยากลับกระตุกยิ้มสวยงามนัยน์ตาสุกสกาวดั่งหยดน้ำ

        “ฮองเฮาทำอะไรกับหม่อมฉันเอาไว้หม่อมฉันก็ทำเช่นนั้นแหละเพคะ มันเป็นมารยาท”

        เป็นไปไม่ได้!

        สายตาของฮองเฮาเปลี่ยนไปแต่แน่นอนว่าสภาพจิตใจของไท่จื่อไม่เหมือนเดิม

        ทว่าหมอหลวงที่ไปตรวจกลับไม่พบความผิดปกติใดๆหรือนังสารเลวคนนี้กำลังหลอกตนเอง?

        “เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้วเจ้าอย่าได้คิดว่าจะรอดพ้นจากความตายที่เปิ่นกงมาก็เพราะต้องการบอกอะไรบางอย่างกับเจ้า”

        “จะให้หม่อมฉันแว้งกัดพระสนมเต๋อเฟยหรือจะให้หม่อมฉันแว้งกัดท่านอ๋องอวี้ หรือว่า...จะให้หม่อมฉันแว้งกัดทั้งสองพระองค์ดีล่ะเพคะ?”

        คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้สายตาของฮองเฮาเย็นชายิ่งขึ้น

************************

1 องครักษ์อวี่หลินคือองครักษ์ประจำตัวของฮ่องเต้และฮองเฮา