4 สาวพาหัวใจว้าวุ่น

“วินัย สวัสดี วันนี้เอ็งว่างไหม”

เสียงของ ภารเดช ดังขึ้นเมื่อเขาก้าวเข้าไปในบ้านไม้หลังใหญ่ที่ยังคงมีกลิ่นอายของความอบอุ่นผสมความเก่าแก่ ภายในบ้านตกแต่งด้วยของประดับที่สะท้อนถึงความเป็๲ผู้ใหญ่ที่มีฐานะและมีตำแหน่งในชุมชน

วินัย เพื่อนสนิทในวัยเด็กของภารเดช ยืนต้อนรับอยู่ที่ระเบียงด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

“อ้าว! มาทั้งพ่อทั้งลูกเลยเรอะ! เข้ามาสิ!” วินัยพูดพร้อมกับผายมือเชื้อเชิญ

วินัยเป็๲ผู้ใหญ่บ้านที่มีชื่อเสียงในชุมชน ทั้งคู่เคยผ่าน๰่๥๹เวลาสำคัญในชีวิตมาด้วยกัน แม้เวลาจะผ่านไปหลายสิบปี แต่ความสนิทสนมยังคงไม่จางหาย

“เอ็งมีอะไรหรือเปล่า?” วินัยเอ่ยถาม เมื่อสังเกตสีหน้าลังเลของเพื่อนเก่า

ภารเดช ถอนหายใจหนัก ก่อนจะเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงความกังวล “คือว่า...ไอ้ภาคินลูกข้าสอบติดวิศวะฯ มันต้องไปเรียนในกรุงเทพฯ แต่ข้าไม่รู้จะเริ่มยังไงดี บ้านเรามันบ้านนอก เอ็งก็รู้...”

วินัยหัวเราะลั่น พร้อมตบไหล่เพื่อนรักเบา ๆ “เอ็งนี่นะ คิดมากไปได้! เ๱ื่๵๹แค่นี้เอง เดี๋ยวข้าจัดการให้เอง ลูกข้าอยู่กรุงเทพฯ พอดี พวกมันเช่าบ้านอยู่ด้วยกัน มีห้องเหลือ ข้าให้ไอ้ภาคินไปอยู่ด้วยแล้วกัน!”

ภาคิน ที่ยืนอยู่ข้างพ่อถึงกับมองขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ “อาจะดีเหรอครับ?”

“ดีสิวะ! เอ็งจะได้ไม่ต้องไปลำบากหาที่อยู่เอง บ้านนั้นปลอดภัย ลูกสาวข้าก็เป็๲คนดี มีอะไรก็ช่วยกันได้”

หลังจากตกลงกันได้ ภารเดชและภาคินก็เตรียมตัวเดินทางเข้ากรุงเทพฯ พร้อมด้วยความหวังใหม่

---

บ้านเช่าหลังนั้นตั้งอยู่ในตรอกเล็ก ๆ ที่เงียบสงบในเมืองกรุง เมื่อมาถึง พวกเขาได้พบกับ แพรวา ลูกสาวคนโตของวินัย เธอเป็๲หญิงสาววัยสามสิบต้น ๆ ที่มีใบหน้าสวยสง่า มาดสุขุม แต่แฝงไว้ด้วยความอบอุ่น

“สวัสดีค่ะพ่อ นี่คงเป็๲น้องภาคินสินะ” แพรวายิ้มต้อนรับ

“ครับ ผมภาคิน ยินดีที่ได้รู้จักครับพี่แพรวา”

แพรวาหัวเราะเบา ๆ “โตจนพี่จำไม่ได้เลยนะ ตอนเด็กตัวเล็กนิดเดียว” เธอหันไปพูดกับพ่อ “ไหน ๆ พ่อมากรุงเทพฯ ทั้งที ค้างที่นี่ก่อนดีไหมคะ?”

“ไม่ละ พ่อขอกลับไปทำธุระก่อน ยังไงฝากดูแลไอ้ภาคินด้วยนะลูก” ภารเดชหันมาทางภาคิน “ตั้งใจเรียน ดูแลตัวเองดี ๆ ด้วย เข้าใจไหม?”

“ครับพ่อ ผมจะไม่ทำให้พ่อผิดหวัง”

หลังจากส่งพ่อกลับไปแล้ว แพรวาก็พาภาคินเดินดูรอบบ้านเช่า

“บ้านนี้มีสองชั้นนะ ข้างล่างเป็๲ห้องนั่งเล่น มีห้องน้ำหนึ่งห้อง ส่วนข้างบนมีห้องนอนห้าห้อง พอดีกับคนในบ้าน”

แพรวาพาภาคินเดินขึ้นบันไดไปชั้นบน ก่อนจะชี้ให้ดูแต่ละห้อง “ห้องแรกหน้าบันไดคือห้องของเรา ส่วนอีกสี่ห้องที่เหลือ พี่ ๆ ของพี่ก็อยู่กันคนละห้อง พอดีห้องนี้แต่ก่อนมันว่างเลยเอาของไปเก็บ มันยังไม่ได้จัดเท่าไหร่ ไว้ค่อย ๆ จัดทีหลังละกัน”

ภาคิน กวาดตามองไปรอบ ๆ ห้อง ก่อนจะหันมาถามแพรวา “พี่แพรวา ผมขอนอนที่โซฟาห้องนั่งเล่นก่อนได้ไหมครับคืนนี้?”

“ได้สิ” แพรวายิ้ม “แล้วของใช้ขาดอะไรไหม? ถ้าขาดเดี๋ยวพี่พาไปซื้อ วันนี้พี่ว่างพอดี”

ภาคินเกาท้ายทอยเบา ๆ ก่อนตอบด้วยรอยยิ้มเขิน ๆ “แหะ ๆ อยากได้ขนมน้ำหน่อยครับ”

“ป่ะ เดี๋ยวพี่สาวพาไปเที่ยวเอง!”

… 

รถเก๋งคันเก่าของแพรวาค่อย ๆ จอดลงตรงหน้าประตูรั้วบ้านเช่าเล็ก ๆ ในซอยแคบ เธอถอนเบรกมือและหันมาทางภาคิน

"พี่จะกลับบ้านละ เราขนของเองละกันนะ พี่ขอเช็กงานบนรถสักหน่อย"

"ดะ...ได้ครับ" ภาคินตอบอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ก่อนเปิดประตูลงจากรถ

ในใจเขายังอดคิดไม่ได้ว่านี่เขานั่งรถยนต์จริง ๆ หรือกำลังนั่งรถไฟเหาะกันแน่ ตลอดทางเธอซิ่งโยกซ้ายโยกขวา แซงทุกมุมโค้งจนเหงื่อเขาแทบไหลพรากไปทั้งตัว

"เอาน่า พ่อหนุ่ม อยู่ที่นี่ต้องซิ่ง ต้องแซ่ด จะได้ไม่เสียเวลาไปกับท้องถนน" แพรวาพูดติดตลกก่อนยกมือถือขึ้นมาดูเอกสาร

"ขอบคุณพี่แพรมาก ๆ เลยนะครับ"

"ไม่เป็๲ไร บาย!" เธอโบกมือให้ก่อนขับรถออกไปเร็วปรื๊ด พริบตาเดียวก็ไปถึงปากซอยจนแทบมองไม่ทัน

ภาคินอดพึมพำในใจไม่ได้ว่า "นี่สินะ ไม่เกี่ยวกับรถหรอก ขึ้นอยู่กับใครอยู่หลังพวงมาลัยต่างหาก..."

เขาหอบของใช้จำเป็๲และขนมที่ซื้อมาลงจากรถ เดินเข้าไปในบ้านพร้อมเสียงหนังไซไฟที่ดัง๱ะเ๤ิ๪สนั่นจอ

---

ภาคินค่อย ๆ เปิดประตูเข้าไป ภาพที่เขาเห็นทำให้หยุดชะงักทันที หญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งหลับพิงโซฟา ผมยาวสลวยปกปิดใบหน้าบางส่วน แต่ความงามนั้นมิอาจซ่อนเร้นได้ ผิวขาวเนียนอมชมพู เสื้อกล้ามตัวเล็กและกางเกงขาสั้นทำให้เธอดูโดดเด่น ทว่านั่นกลับทำให้เขาต้องพยายามกลืนน้ำลายลงคอ

เขารีบหันมองซ้ายมองขวาก่อนหยิบผ้าห่มที่วางอยู่ข้าง ๆ ค่อย ๆ คลุมเรือนร่างเธออย่างระมัดระวัง

"ไม่ใช่ว่าฉันเป็๲คนดีอะไรหรอกนะ แต่ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ ฉันคงควบคุมตัวเองไม่ได้แน่..." เขาคิดในใจ

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จ เขาเดินไปหาที่นั่งห่าง ๆ เพื่อดูหนัง แต่ถึงตาจะจ้องจอ ทว่าภาพหญิงสาวยังคงติดตา ภาคินพยายามหยิบขนมออกมากินเบา ๆ แต่เสียงแตกกรอบของขนมดูดังเกินไปจนเขาต้องยอมวางมันลง

ไม่นานนัก ความเพลียจากการเดินทางทำให้เขาเผลอหลับไปตรงนั้นเอง

---

อีกด้านหนึ่ง ปาลนิล ผู้หญิงที่ภาคินเพิ่งห่มผ้าให้ ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา เธอแอบมองสำรวจสมาชิกใหม่ที่พ่อเธอพูดถึง๻ั้๹แ๻่เช้า

"เขาเป็๲หนุ่มหล่อ สุภาพขนาดนี้เลยเหรอ?" ปาลนิลแอบคิด เธอเผลอยิ้มเล็ก ๆ เมื่อเห็นผ้าห่มที่คลุมตัวเองอยู่

เฮ้ย...

"๻ั้๹แ๻่เล็กจนโต ฉันกับพี่ ๆ อยู่กันอย่างสงบสุข ไม่มีผู้ชายมาป้วนเปี้ยน แต่ตอนนี้...เขาเข้ามาอยู่ร่วมชายคา จะเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่านะ?" เธอนึกในใจ แม้ภาคินจะดูสุภาพ แต่เธอก็ยังแอบระแวง

"เขาคงจะเป็๲คนดีมาก หรือว่า...กายชายใจหญิงกันนะ หรือจริงๆ ฉันมันไม่สวยไม่นางมองกัน" ความคิดหลากหลายแวบผ่านหัวก่อนเธอจะหลับไปอีกครั้ง

เสียงกรนเบา ๆ ของทั้งสองคนผสานกับเสียงหนังไซไฟในจออย่างกลมกลืน

บ้านเช่าหลังนี้ที่เคยเงียบสงบ บัดนี้เริ่มมีความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นแล้ว...