หลังจากรับประทานอาหารเสร็จก็ประจวบเหมาะกับที่พ่อครัวหมูตุ๋นเตรียมอาหารจากวัตถุดิบจำนวนมากเรียบร้อยพอดี
หน้าร้านอาหารหมูตุ๋นมีหม้อขนาดใหญ่3ใบตั้งอยู่ หม้อแต่ละใบมีชาวบ้านยืนเข้าแถวรอรับอาหาร ชายหนุ่มรับอาหารจากฮาอินหญิงสาวรับอาหารจากธารา เด็กและคนชรารับอาหารจากพ่อครัวหมูตุ๋นแต่ล่ะคนยืนอยู่ข้างหม้อใบใหญ่ของตนคอยตักอาหารให้ชาวบ้านด้วยรอยยิ้มชาวบ้านก็รับอาหารไปด้วยรอยยิ้ม เด็กๆหัวเราะกันอย่างสนุกสนานบางคนซาบซึ้งน้ำตาไหล มองดูแล้วก็ไม่ต่างจากมนุษย์ธรรมดา หากไม่บอกล่วงหน้าว่าเป็npc ฮาอินก็คงไม่อาจรู้ได้!
(วูป) อะ!?
ฮาอินใรู้สึกว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับิญญาของเขา!หลังจากเขาตื่นขึ้นมา เขาััได้ว่าิญญาของเขามีสีขาวเหมือนหมอกแต่ตอนนี้สีมันออกแดงจางๆเหมือนจะเป็สีชุมพูแต่ก็ไม่ใช่!?
“เราจะรู้ได้อย่างไรว่าหลอมิญญาถึงขั้นใด?”ฮาอินหันไปกล่าวถามธารา
“การแบ่งขั้นของิญญา จะแบ่งตามสีของรุ้ง [u1] แดงส้ม เขียว เหลือง คราม ฟ้า ขั้น7 คือสีม่วง!” ธารากล่าวอธิบาย
“แล้ว3ขั้นที่เหลือเล่า!?”ฮาอินไม่เข้าใจทำไมไม่อธิบายรวดเดียวไปเลย
“อีก3ขั้นที่เหลือมันแตกต่างกันไป!บางคนอาจเปลี่ยนไปถึง10สีกว่าจะถึงขั้น10 บางคนอาจจะเปลี่ยนแค่สีเดียว บางคนอาจไม่เปลี่ยนเลยสรุปแล้วเมื่อเ้าควบแน่นิญญาได้เมื่อไหร่ นั่นแหละขั้น10 วิญาณยังคงเป็สิ่งที่ลึกลับเกินกว่าจะเข้าใจได้ทั้งหมดเพราะฉะนั้น3ขั้นสุดท้ายเ้าต้องแบ่งมันด้วยตัวเอง!?” ธารากล่าว
“โอ้...เป็เช่นนั้น!?ฮาอินเข้าใจแล้วดูเหมือนเขาจะหลอมิญญาได้1ขั้นแล้ว!
“โอ้ย !?”
“อ้าา [u2] !?”
“แม่จ้าช่วยด้วย!?”
“เฮ้ย หลีกๆพี่ใหญ่ของพวกเรากำลังจะผ่านทาง!” ในขณะที่ชาวบ้านกำลังรับอาหารอย่างมีความสุขนั้นมีกลุ่มชายฉกรรจ์ 10 คนเดินเข้ามาอย่างไม่เกรงใจ!ผลักชาวบ้านที่ขวางทางล้มกลิ้งระเนระนาด ไม่เว้นแม้กระทั่งเด็ก!?
“โอ้...!ได้ยินว่าที่นี่มีการแจกอาหารอย่างนั้นหรือ!?”ชายหัวล้านมีผ้าปิดตาไว้ข้างหนึ่ง แม้จะหลับตามองก็รู้ว่าไม่ใช่ตัวละครที่ดี!ดูเหมือนเขาจะเป็หัวหน้าของกล่มชายฉกรรจ์[u3] เหล่านี้เขาผลักชาวบ้านออกไปจนหมดแล้วมายืนเอามือไพร่[u4] หลังอยู่ตรงหน้าฮาอินและธารา!?
“ยกหม้อไปให้หมด!คืนนี้เราจะฉลองกันให้เต็มคราบ!” ชายผู้นั้นกล่าวขึ้นด้วยรอยยิ้ม โดยไม่สนใจใคร!?
“อ๋าาาา...หยุดนะเ้าทำแบบนี้ไม่ได้นะ!....อ้าาา!?” พ่อครัวหมูตุ๋นรีบเข้าไปขวางแต่กลับโดนชายหัวล้านตาเดียวผลักล้มอย่างง่ายดายฮาอินอยากเข้าไปช่วยแต่กลับโดนธาราห้ามไว้!?
“เฮ้..เ้าหัวล้านตาเดียว!เ้าจะทำเช่นนี้ได้เยี่ยงไร อาหารพวกนี้แบ่งให้กับชาวบ้านทุกคนนะ!?” ชายฉกรรจ์หูสุนัขที่ไว้หนวดเคราดูคมเข้มคนหนึ่งเข้ามาช่วยพ่อครัวหมูตุ๋นที่โดนผลักล้มก่อนจะกล่าวตำหนิชายหัวล้านตาเดียว
“แล้วเ้าจะทำไม?เ้าทำอะไรข้าได้หรือไม่!?” ชายหัวล้านตาเดียวกล่าวอย่างหยิ่งยโส เขามีพรรพวกชายฉกรรจ์ถึง10คน
“เช่นนั้นเพิ่มข้าเข้าไปอีกคน!?”ชายฉกรรจ์เขาวัวหน้าเกลี้ยงเกลาอีกคนออกมายืนข้างๆพ่อครัวหมูตุ๋นเช่นกัน!
“แม้ข้าจะแก่ไปบ้างแต่ก็มีแรงเคาะหัวล้านๆของเ้าให้แตกได้เช่นกันนะ!”ชายชราที่ดูสุภาพเหมือนบัณฑิตคนหนึ่งก้าวออกมาเช่นกัน
“อืม...แม้ข้าจะเป็ผู้หญิงแต่ก็ไม่ยอมให้อันธพาลอย่างเ้ามารังแกกันได้ง่ายๆหรอกนะ!”หญิงสาวที่มีหูกลมๆเหมือนหมีคนหนึ่งก้าวออกมา
“ฮึ่ม...เ้ารู้หรือไม่เหล่าเด็กๆที่เ้าผลักล้มไปนั้นมีลูกหลานของข้าอยู่ในนั้นกี่คน!?” ชายชราที่มี4เขาบนหัวมีหูเหมือนช้างเดินขึ้นมากล่าวคำถามเชิงหาเื่กับชายหัวล้านตาเดียว!
“พวกเ้าจะทำไมคิดว่าเพิ่มคนมานิดหน่อยแล้วข้าจะกลัวหรือ!?”ชายหัวล้านตาเดียวยังคงไม่เกรงกลัว
“แม้จะทำอะไรเ้าไม่ได้ข้าจะไม่ยอมให้เ้าเตะต้องหม้ออาหารเด็ดขาด! นี่เป็รอยยิ้มเป็เสียงหัวเราะของเด็กๆ ข้าจะใช้ชีวิตนี้ปกป้องให้จงได้!?” พ่อครัวหมูตุ๋นตะเกียกตะกายมายืนกางแขนอยู่หน้าหม้ออาหารประหนึ่งว่า หาก้าพรากหม้ออาหารไป ก็ต้องพรากชีวิตเขาไปก่อน!?
ชายชรา 2คนชายฉกรรจ์ 2คนและหญิงสาว1คนมายืนบังพ่อครัวหมูตุ๋นอีกที ประหนึ่งว่าหาก้าแตะต้องพ่อครัวหมูตุ๋นก็ต้องข้ามศพพวกเขาไปก่อน!?
ฮาอินหันไปมองธาราแม้จะไม่กล่าวสิ่งใด แต่สายตาเหมือนจะถามว่า ถึงฉากที่พวกเราต้องออกโรงแล้วหรือไม่!?
ธาราก้าวขึ้นไปข้างหน้าก่อนจะกล่าวกับคนทั้งสองกลุ่ม!
“ข้า...ในนามนักกฎหมายแม้ที่นี่จะยังไม่มีการตรากฎหมายขึ้น!แต่ข้ามีสิทธิจับกุมและกักขังผู้ที่จงใจสร้างความเดือดร้อนให้ผู้อื่นโดยเจตนา!”ธาราหันไปทางหัวล้านตาเดียวก่อนจะกล่าวขึ้นอีกครั้ง “พวกเ้าจงถอยกลับไปเสียหากยังคงเดินหน้ากระทำผิดต่อไป ข้าจะจับกุมและกังขังเ้าตามแต่เห็นสมควร!”
“นักกฎหมายบ้าบออะไรข้าไม่รู้จักหากเ้า้าขัดขวางข้า เ้าก็จะต้องเจ็บตัวด้วยเช่นกัน! พี่น้องของข้าลุยเข้าไปอาหารอยู่ข้างหน้าแล้ว!” ชายหัวล้านตาเดียวกล่าวขึ้นเสียงอย่างไม่เกรงกลัวก่อนจะสั่งให้ชายฉกรรจ์ 10คนลงมือ
“กักขัง!”
ธารากล่าวเสียงดังก่อนจะปรากฏกรงขนาดเล็กพอดีตัว11กรงกักขังชายฉกรรจ์เ่าั้ไว้ไม่ว่าพวกเขาจะดิ้นอย่างไรก็ไม่สามารถหลุดออกมาได้!?
“อ้ากกกก...! เ้าทำอะไร?เ้าทำอะไรกับข้า!?” ชายหัวล้านตาเดียวกล่าวอย่างโกรธเคือง
“เอาเชือกนี่ไปและมัดพวกเขาไว้!”ธาราโยนเชือกไปทางพ่อครัวหมูตุ๋นและอีก5คน ก่อนจะกล่าวคำสั่ง
พ่อครัวหมูตุ๋นรับมันไว้ก่อนใครเพื่อนก่อนที่อีก5คนจะวิ่งตามมาทีหลัง พวกเขาเร่งรีบมัดชายฉกรรจ์พวกนั้นทันที!
หลังจากเื่ราววุ่นวายผ่านไปชาวบ้านทุกคนก็ได้รับอาหารกันทุกคน พวกเขากำลังรับประทานอาหารกันอย่าเอร็ดอร่อย
“ทุกคนฟังข้าก่อนข้ามีเื่ที่จะกล่าว!”อยู่ๆธาราก็กล่าวขึ้น อย่างเสียงดังเพื่อให้ชาวบ้านทุกคนได้ยิน!?
ชาวบ้านทุกคนต่างเงยหน้าขึ้นรอฟังว่าเธอจะกล่าวสิ่งใด?
“พวกเ้า้าอาหารแบบนี้ในทุกวันหรือไม่?”ธารากล่าวคำถาม
“้า!”
ชาวบ้านตอบเสียงดังฟังชัด โดยเฉพาะเด็กๆเสียงดังเป็พิเศษ!
“ข้าจะบอกพวกเ้าว่าพวกเ้าสามารถรับประทานอาหารที่ดีได้ทุกมื้อหากพวกเ้าร่วมมือกัน และจัดระเบียบอาหารได้ดีแต่พวกเ้ามีกันหลายคนจะร่วมมือกันได้พวกเ้าต้องมีผู้ใหญ่บ้าน!” ธาราหยุดกล่าวชั่วขณะก่อนจะหันไปมอง พ่อครัวหมูตุ๋นและอีก5คน
“ข้าขอเสนอให้เลือก1ในพวกเขาให้เป็ผู้ใหญ่บ้านพวกเ้ารักใครชอบใคร ก็ให้ไปยืนเข้าแถวอยู่หน้าคนผู้นั้น!”ธารากล่าวอีกครั้งก่อนจะจัดแจงให้ทั้ง6คนยืนเว้นระยะกันพอประมาณ
ธารากลับมายืนข้างๆฮาอินคงใช้เวลาอีกสักพักกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย
“ทำไมเ้าไม่ให้พ่อครัวหมูตุ๋นเป็ผู้ใหญ่บ้านไปเลยล่ะ!?”ฮาอินกล่าวถาม เขาอยากให้พ่อครัวหมูตุ๋นเป็ผู้ใหญ่บ้านถ้าชาวบ้านเลือกคนอื่นเขาคงเสียใจแย่!
“ทุกอย่างจะต้องมีขั้นตอนของมันสิ!ดูเหมือนนิสัยที่ชอบใช้ทางลัดของผู้ผจญภัยจะไม่สามารถแก้ให้หายขาดสินะ!?”ธารากล่าวเหน็บแนม
“ทางล้ง ทางลัดอะไรกัน!?ทางลัดแล้วไม่ดีกระนั้นหรือ?” ฮาอินกล่าวอย่างไม่ยอมรับ
“หืม...ถ้ามันไม่เป็ไปตามขั้นตอนแล้วมันจะดีได้อย่างไร!?”ธารากล่าวอย่างไม่ยอมแพ้
“ฮึ ไม่มีอะไรดีหรือไม่ดีหรอก!ถ้าใช้ทางลัดอย่างเหมาะสมมันก็จะดีไม่ใช่หรือ!?” ฮาอินชักแม่น้ำทั้ง100ขึ้นมาข่ม!
“ฮึ มันก็แล้วแต่เ้าเถอะ!”ธารายอมแพ้เธอรู้สึกว่าความรู้มากมายของเธอใช้กับเขาไม่ได้ผล!
(ติ้ง)
[พ่อครัวหมูตุ๋น ได้ถูกเลือกเป็ผู้ใหญ่บ้านแล้วกรุณาเลือกรูปแบบการปกครอง]
[การปกครองแบบยึดโยงอดีต]
[การปกครองแบบยึดโยงปัจจุบัน]
[การปกครองแบบยึดโยงอนาคต]
“เอ๋! นี่คืออะไรอีกล่ะ!?”ฮาอินใแม้จะดีใจที่พ่อครัวหมูตุ๋นได้เป็ผู้ใหญ่บ้านแต่ภารกิจยังไม่สำเร็จหรือ!?
“รูปแบบการปกครองมันก็คือกฎหมายนั่นแหละ!เ้าหาผู้ใหญ่บ้านให้เขาแล้ว เ้าก็วางก็กฎหมายให้เขาด้วย!” ธารากล่าวอธิบาย
“แล้วรูปแบบใดดีกว่าหรือ?”ฮาอินกล่าวเขาไม่เข้าใจรูปแบบการปกครองสักนิด!
“มันจะมีดีกว่าหรือแย่กว่าได้อย่างไร?หากเ้าใช้มันได้เหมาะสมมันก็จะดีไม่ใช่หรือ!?” ธารายอกย้อนคำกล่าวของฮาอิน!
“เอ่อ...!?” ฮาอินพูดไม่ออกดูเหมือนที่เธอยอมไปเมื่อครู่แต่ก็ไม่ได้ยอมแพ้สินะ!
“แล้วแบบยึดโยงกับอดีตมันเป็เช่นใดกัน!?”ฮาอินกล่าวคำถามใหม่
“มันก็ขึ้นอยู่กับว่าเ้านิยามคำว่าอดีตปัจจุบัน อนาคต ว่าอย่างไร!?” ธารากล่าวอย่างกำกวม
“นิยามว่าอย่างไรหรือ?อดีตก็คือสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้ อนาคตคือสิ่งที่คาดเดาไม่ได้เพราะฉะนั้นปัจจุบันคือสิ่งที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา! เป็เช่นนั้นใช่หรือไม่?แล้วเ้าเล่านิยามมันว่าเช่นใด!?” ฮาอินกล่าวอย่างไม่มั่นใจแม้เขาจะมั่นใจก็เถอะ!
“อดีตสำหรับข้าคือการตายอนาคตคือการเกิด ปัจจุบันคือเกิดและตายอยู่ตลอดเวลา”!ธารากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“เช่นนั้นการปกครองแบบยึดโยงอดีตคือการปกครองแบบการตายหรือ!?”ฮาอินกล่าวอย่างสงสัย เธอนิยามแปลกเกินไปหรือไม่!?
“มันก็ขึ้นอยู่กับว่าเ้าเข้าใจคำว่าตายเช่นใด!”ธารากล่าว
“นี่เ้ายังนิยามคำว่าตายแตกต่างกันไปอีกหรือ!?ทำไมเ้าต้องทำให้มันยากด้วยเล่า!?” ฮาอินกล่าวอย่างท้อใจเขาไม่เข้าใจหรือเธอเข้าใจยากกันแน่!?
“มันก็ไม่ได้เข้าใจยากอะไร!เป็เ้าไม่เข้าใจเองต่างหาก การปกครองแบบยึดโยงกับอดีตมันก็คือการยึดโยงกับสิ่งที่ตายไปแล้ว เช่น คนที่ตายไปแล้ว เื่ที่ทำไปแล้วทุกสิ่งทุกอย่างที่มันเป็อดีตไปแล้วหรือมันตายไปแล้ว มิใช่หรือ!?”ธารากล่าวอธิบาย
“โอ้..เป็เช่นนั้น!ถ้าอย่างนั้นการปกครองรูปแบบยึดโยงกับอนาคตก็คือการปกครองที่ยึดโยงกับสิ่งที่คาดเดาไม่ได้ สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นเป็อย่างนั้นสินะ!” ฮาอินกล่าวอย่างเข้าใจในที่สุด
“แล้วเ้าจะเลือกการปกครองแบบใด?”ฮาอินกล่าวเข้าประเด็น! นี่ต่างหากที่เขาอยากรู้
"สังคมที่พึ่งก่อตัวเลือกรูปแบบยึดโยงกับอดีตเป็ดีที่สุด! หากเราเลือกรูปแบบที่ไม่เหมาะสมเราจะต้องทำภารกิจนี้ใหม่อีกครั้ง!”ธารากล่าวก่อนจะกดเลือก
(ติ้ง)
[ท่านสำเร็จภารกิจตามหาผู้ใหญ่บ้าน]
(ติ้ง)
[ท่านสำเร็จภารกิจด้วยผู้ใหญ่บ้านที่อยู่นอกเหนือตัวเลือกท่านสามารถเลือกภารกิจลับได้1อย่าง]
ภารกิจลับ!?
“ภารกิจลับคือสิ่งใด!?”ฮาอินกล่าวถาม เขารู้ว่ามีภารกิจธรรมดา ภารกิจพิเศษ แล้วภารกิจลับเล่า?
“ภารกิจลับมันจะปรากฏเมื่อเ้าไปแตะเงื่อนไขที่ไม่สมเหตุสมผลบางอย่างแต่มันก็ขึ้นอยู่กับผู้สร้างเกมจะกำหนดไว้เช่นกัน ว่าเงื่อนไขที่ไม่สมเหตุสมผลใดจะปรากฏภารกิจลับและไม่สามารถทำซ้ำได้! สรุปแล้วเ้าต้องใช้โชคในการได้รับมัน!”มีอีกอย่างที่ธารามิได้กล่าวมีหลายเทศกาลที่เปิดขึ้นจนปิดลงแต่ก็ไม่มีใครจะได้รับภารกิจลับแม้สักครั้งเดียวแต่ฮาอินได้รับมันทันทีที่เขาเริ่มเล่นเกม!?