ทะเลทรายอันเวิ้งว้าง
ลมร้อนพัดกระหน่ำ
หลินเฉินกำหมัดแน่น จ้องภาพหลินเสวี่ยบนแท็บเล็ต
ชายปริศนายิ้มเย็น
“ส่งแฟ้ม PROJECT TITAN มา”
“แล้วน้องสาวของนายจะปลอดภัย”
เฟิงเย่เดินมายืนข้างหลินเฉิน
“อย่าเชื่อมัน”
“คนพวกนี้ไม่เคยรักษาสัญญา”
ชายปริศนากดปุ่มบนแท็บเล็ต
ภาพเปลี่ยนเป็วิดีโอสด
หลินเสวี่ยกำลังเดินออกจากมหาวิทยาลัย
มีรถตู้สีดำขับตามอยู่ห่าง ๆ
หลินเฉินกัดฟัน
“แกแตะต้องน้องสาวฉันไม่ได้!”
ชายปริศนาหัวเราะ
“งั้นก็พิสูจน์สิ”
“ว่าจะช่วยเธอได้”
ทันใดนั้น…
เฟิงเย่ชักปืนยิงใส่แท็บเล็ต
ปัง!
แท็บเล็ตแตกกระจาย
ชายปริศนาถอยหลังพร้อมรอยยิ้ม
“ดี…”
“แบบนี้ถึงจะสนุก”
เขายกมือขึ้น
หน่วย TITAN กว่ายี่สิบคนเปิดฉากยิงทันที
เสียงปืนดังกึกก้องทั่วทะเลทราย
BLACK RAVEN กระจายกำลังเข้าที่กำบัง
หลินเฉินใช้ซากเครื่องบินเป็ที่กำบัง
เขาสังเกตการเคลื่อนที่ของศัตรู
ก่อนพูดผ่านวิทยุ
“ฝั่งซ้ายมี 8 คน”
“ฝั่งขวา 10 คน”
“แต่คนสั่งการมีแค่คนเดียว”
หานเฟิงยิ้ม
“เหมือนเดิมเลย”
“นายยังอ่านสนามรบได้ขาด”
เฟิงเย่สั่งแบ่งกำลัง
“ทีมหนึ่งตรึงศัตรู”
“ทีมสองอ้อมด้านหลัง”
หลินเฉินอาสานำทีมอ้อม
ระหว่างวิ่ง เขาพบโดรนขนาดเล็กบินอยู่เหนือศีรษะ
เขาหยิบปืนพก
เล็งเพียงเสี้ยววินาที
ปัง!
โดรนตกลงกับพื้น
หานเฟิงหัวเราะ
“ฝีมือยังไม่ตก”
อีกด้านหนึ่งของเมืองเทียนไห่
ชายสวมหมวกแก๊ปกำลังเดินตามหลินเสวี่ย
เขาพูดผ่านหูฟัง
“เป้าหมายยังไม่รู้ตัว”
“รอคำสั่งจับกุม”
แต่ในวินาทีนั้น…
ชายอีกคนเดินเข้ามาชนเขาโดยบังเอิญ
“ขอโทษครับ”
ชายสวมหมวกหันกลับมา
แต่คนที่ชนเขา…
กลับหายไปแล้ว
เมื่อมองลงไปที่กระเป๋าเสื้อ
เครื่องติดตามหายไป
บนดาดฟ้าของอาคารฝั่งตรงข้าม
ชายสวมเสื้อคลุมสีดำโยนเครื่องติดตามลงพื้น
เขากดวิทยุ
“เป้าหมายปลอดภัย”
เสียงปลายสายตอบกลับ
“ทำดีมาก”
ชายปริศนาถอดแว่นกันแดดออก
เผยใบหน้าคุ้นเคย
เขาคือ…
หลัวซาน
แต่ครั้งนี้
เขากลับยิงลูกน้องของ TITAN จากระยะไกล
สีหน้าของเขาไร้อารมณ์
“ไม่มีใครแตะต้องผู้หญิงคนนั้น”
กลับมาที่สนามรบ
หน่วย TITAN เริ่มล่าถอย
ก่อนจากไป
ชายปริศนาะโ
“หลินเฉิน!”
“อีกเจ็ดวัน”
“เราจะมาหานายอีก”
“เตรียมเลือกเอา…”
“ครอบครัว…”
“หรือความจริง”
เฮลิคอปเตอร์สีดำบินลงมารับพวกเขา
ก่อนหายไปในท้องฟ้า
หลังการต่อสู้
BLACK RAVEN สำรวจซากสนามรบ
หานเฟิงเก็บกระเป๋าเอกสารของศัตรูได้ใบหนึ่ง
เมื่อเปิดออก…
ความเงียบตกลงทันที
ไม่มีใครพูด
แม้แต่เสียงลมหายใจก็เหมือนถูกกลืนหายไปในทะเลทราย
เฟิงเย่หยุดมือค้างอยู่กลางอากาศ
หานเฟิงค่อย ๆ วางแฟ้มลงบนพื้น
หลินเฉินก้าวเข้ามาช้า ๆ
สายตาเขาจับจ้องตัวอักษรบนหน้ากระดาษ
แต่เหมือนสมองยังปฏิเสธจะยอมรับสิ่งที่เห็น
“นี่มัน…รายชื่ออะไร”
เฟิงเย่ไม่ตอบในทันที
เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
ก่อนเอ่ยเสียงต่ำ
“รายชื่อผู้ที่เคยเข้าร่วม PROJECT TITAN”
หลินเฉินนิ่งไป
นิ่งจนผิดธรรมชาติ
เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน
“…”
เขาหัวเราะเบา ๆ ออกมาเหมือนคนไม่เชื่อสายตาตัวเอง
“ล้อเล่นใช่ไหม”
“ฉันไม่เคยได้ยินชื่อโครงการนี้มาก่อน”
ไม่มีใครตอบ
ความเงียบยิ่งหนักขึ้น
เฟิงเย่ค่อย ๆ เอื้อมมือไปเปิดหน้าสุดท้ายของแฟ้ม
มือเขาสั่นเล็กน้อย
สายตาไล่ลงไปทีละชื่อ
ทีละบรรทัด
จนกระทั่ง…
เขาหยุดนิ่ง
เหมือนถูกบีบลมหายใจออกจากร่าง
หานเฟิงหันไปมองทันที
“เฟิงเย่…?”
เฟิงเย่ไม่ตอบ
เขาเพียงยกแฟ้มขึ้นเล็กน้อย
เหมือนมันหนักเกินกว่าจะถือไว้
หลินเฉินขยับเข้าไปใกล้
หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้นทีละจังหวะ
“มีอะไร…”
“ในนั้น…”
เฟิงเย่หลับตาแน่น
ก่อนเปิดออกอีกครั้ง
และอ่านชื่อสุดท้ายออกมาอย่างช้า ๆ
หลินเฉิน ✔
ความเงียบะเิออกในหัวของทุกคน
หลินเฉินชะงัก
ดวงตาเบิกกว้าง
“…”
“ไม่จริง…”
เสียงเขาแห้งพร่า
“ฉัน…อยู่ในรายชื่อนั้นได้ยังไง”
เฟิงเย่ไม่กล้าสบตา
หานเฟิงกำหมัดแน่น
ไม่มีใครตอบได้
เพราะคำตอบนั้น…
น่ากลัวเกินกว่าจะพูดออกมา
เฟิงเย่เอ่ยเสียงสั่น
“นี่ไม่ใช่รายชื่อเป้าหมาย…”
“แต่มันคือรายชื่อคนที่เคยเข้าร่วม PROJECT TITAN”
หลินเฉินถอยหลังหนึ่งก้าว
เหมือนพื้นทรายใต้เท้ากลายเป็หลุมลึก
“เป็ไปไม่ได้…”
“ฉันไม่เคยรู้จักโครงการนี้”
เฟิงเย่ปิดแฟ้มลงช้า ๆ
เสียงกระดาษกระทบกันดังเหมือนคำตัดสิน
“งั้นแปลว่า…”
เขาหยุดไปชั่วครู่
ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่หนักที่สุดในชีวิต
“ความทรงจำของนาย…”
“อาจถูกใครบางคนลบออกไป”
219
