“เอาไงดีท่านเวอร์ชิวพวกเราควรออกไปดีหรือไม่”
ฮิวได้เอยถามต่อเขาว่าควรจะออกไปดีหรือไม่ตามที่คนหน้าได้พูดขึ้นมา เเต่เวอร์ชิวนั้นยังคงเงียบไม่ตอบไร เขาได้ เเต่คิดในใจว่าเหตุใดซีโร่ ถึงรู้ว่าพวกเขานั้นสะกดรอยตามอยู่ มันทำให้เขาทึ่งเป็อย่างมาก เขานั้นวิตกกังวลใจ ว่าตั้งเเต่ตอนไหนกันที่ทำพลาด ดันไปเผยตัวให้อีกผ่ายได้รับรู้ตัว
เมื่อเห็นท่าที ที่ยังคงนิ่งเฉยของ เวอร์ชิว ฮิวก็ได้เอยถามกับเขาอีกครั้ง
“ท่านเวอร์ชิว ตกลงพวกเราควรเอาอย่างไร ้าออกไปหรือไม่” เเต่ก็ยังไม่มีเสียงตอบรับกลับมา มันทำให้เขาหงุดหงิดเป็อย่างมาก ที่เวอร์ชิว ยังคงนิ่งเฉย ราวกับเขานั้นเป็เพียงธาตุอากาศอย่างไรอย่างนั้น
เมื่อได้ยินคำถามของฮิว เขาก็เหมือนได้สติกลับคืนมา เขาไม่เพียงพูดกับ ฮิวเเต่อย่างไร เขาเพียงเเค่เดินออกมาจากเงามืดก็เท่านั้น ทิ้งให้ฮิวได้เเต่ยื่นงง เเต่ด้วยการกระทำนี้ของเขา กลับได้กระตุ้นต่อมอารมณ์ความโกรธของ ฮิวเข้าอย่างจัง เสมือนกับเขาเป็ตัวตลกก็ว่าได้
“เ้ารู้ตัวตั้งเเต่เมื่อไหร่กัน ที่รู้ว่าโดนพวกข้าจับดูอยู่ ” เขาได้เอยถามคำขึ้นมาเพื่อหวังว่าบุคคลตรงหน้าจะไขข้อสงใส ในใจเขาได้
ซีโร่นั้นไม่ได้ตอบคำถามของเขาขึ้นมาเเต่อย่างใด เขาเพียงเเค่เอยถามกลับไปก็เท่านั้น
“ในเมื่อพวกเ้าออกมากัน ไหนลองบอกข้ามาสิว่า พวกเ้าสะกดรอบตามข้ามาเพื่อเหตุใด” เขาได้ถามขึ้นมา
ซีโร่
“ถ้าให้ข้าเดาคงเป็เพราะเื่หนังสือเล่ม นั้นสินะ พวกเ้าคงโดนสั่งมาเพื่อให้มาสืบข้อมูลจากข้าใช่ไหม”ราวกับเขานั้นสามารถเดาคำตอบของคำถามได้อยู่ เมื่อเห็นท่าทางอัดเต็มไปด้วยความวิตกกังวลทางสีหน้าราวกับว่า เเผนการของพวกเขานั้นถูกเปิดเผยขึ้นมาเเล้ว
“รู้เเล้วอย่างนั้นหรือ ดีในเมื่อรู้เเล้วก็ปริปาก เผยความจริงออกมาซะ อย่าให้ข้าต้องลงมือลงเเรงบีบ บังคับเ้าด้วยกำลัง ไม่เช่นนั้นข้ากลัวว่าอาจต้องทำร้ายเ้า จนต้องถึงเเก่ความตาย” เวอร์ชิวเขานั้นได้ข่มขู่ต่อซีไร่ขึ้นมา
เเต่มีหรือที่คนอย่างซีไร่ นั้นจะยอมโดน ข่มขู่สะให้ยาก นั่นมันไม่สมกับที่เป็ตัวเขาเลย เมื่อได้ยินคำขู่จากฝ่ายตรงข้าม มีหรือที่คนอย่างเขาจะยอมให้โดนข่มขู่ อยู่ฝ่ายเดียวเขาก็เลยท่าทายฝ่ายตรงข้าม อย่างเหยียดหยามเพื่อสมกับที่เป็ สไตล์ของเท่านั้นเอง
“คิดว่าคนอย่างข้า กลัวพวกสุนัข อย่างพวกเ้าอย่างนั้นหรือ เ้าพวกสุนัขบ้าที่วันๆ เอาเเต่ส่งเสียงน่ารำคาญ”
หลังจากได้ยินคำด่าที่ สวนกลับมาของซีโร่นั้น มันทำให้พวกเขาเกิดอารมณ์ ที่ฉุนเฉียวขึ้นมา ทำเอากล้ามเนื้อบนไปหน้าพวกเขานั้น มีเส้นเืปูดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดเจนเป็อย่างมาก พวกเขานั้นทั้งโกรธ ทั้งโมโหเป็อย่างยิ่ง เขาสองคนไม่เคยคิดเลยว่าตนเองจะถูกด่าเยี้ยงนี้.
เเต่ไหนเเต่ไรเลยพวกเขาเพียงขู่ ซีโร่ เท่านั้น เเต่เเล้วนี้มันเป็ไปได้อย่างที่ไร ที่ฝ่ายตรงข้ามนั้นจะไม่เกร่งกลัวต่อพวกเขาเลย รู้ๆกันอยู่เเล้วว่าพวกเขานั้นเป็ นักสู้ที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็อย่างดี จากตระกูล ธันเดอร์ มานานนับปีที่พวกเขานั้นต้องทนต่อความยากลำบาก มานานนับเเรมปีเพื่อที่จะเป็ยอดฝีมือที่เเท้จริง เเละได้การเคารพนับถือจากบุคคลธรรมดา โดยทั่วไป ว่าเป็ผู้เเข็งเกร่ง
เเล้วไหนกันความเเข็งเเกร่งที่ ยอมทนลำบากเพื่อให้ได้มา เเละมีเกียรติในฐานะนักสู้ เพื่อทำให้เป็ที่ยอมรับเเละเชิดชูต่อผู้มีพลังอำอาจ เพื่อเเสงสว่างเเละความสุขของตนเอง เเต่เเล้วความภาคภูมิใจของเขานั้น กลับโดนดูถูกเหยียดหยาม ว่าพวกเขานั้นเป็เพียง สุนัขบ้าที่วันๆ เอาเเต่ส่งเสียงน่ารำคาญ โดยคนธรรมดาที่เป็เพียงเเค่ขอทานเท่านั้น
“อ้าก ข้าทนต่อไปไม่ไหวเเล้ว ท่านเวอร์ชิว ขอข้าได้สั่งสอนมันหน่อยก็เเล้วกัน รับร้องว่าไม่ให้มันถึงตายหรอก”
ฮิวได้เอยขึ้นมาอย่างลอยๆว่าจะเข้าไปกระทืบสั่งสอนกับชายที่อยู่ตรงหน้าเอง จากนั้นเขาก็ได้พุ้งเขาไป หมายที่จะสั่งสอนซีโร่ เพื่อระบายความโกรธที่เขานั้นโดนดูถูกว่าเป็ สุนัขบ้า
เเต่เเล้วความจริงไม่ได้เป็ดั่งที่เขาคิดไว้ในใจ เพียงอึดใจต่อมาเขานั้นก็ได้ กระเด็นปลิวไปไกลนับหลายสิบเมตรอย่างเห็นได้ชัด เขานั้นไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตนเองนั้นพ้ายเเพ้ได้อย่างไร เขาเพียงเเค่พุ้งไปเท่านั้น ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองโดนโจมตีมาได้อย่างไร เมื่อเขารู้สึกตัวเขาก็กระอักเืออกมาคำโต อ้าก!..
เวอร์ชิวเมื่อได้เห็นว่า ฮิว พ้ายเเพ้ไปนั้นสร้างความใให้เเก่เขาขึ้นมา โดยที่เขาไม่อาจมองเห็นการเคลื่อนไหวของซีโร่ทัน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฝ้่ายตรงข้ามลงมือไปตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็เห็นฮิวที่กระเด็นกลับมาพร้อมกระอักเื นั้นทำให้เขารู้สึกตัวขึ้นมา ไม่ใช่ว่าเขานั้นไม่้าจะเห็น เเต่เพราะฝ่ายตรงข้ามนั้นรวดเร็วเกินไป ต้องรู้ด้วยว่าฝีมือของนั้นสูงว่าฮิวเพียงเล็กน้อย
หากพวกเขาสู้กันขึ้นมาเขาต้องเป็ฝ่ายชนะเเน่นอน ไม่สิอาจจะต้องใช้เวลานานเหมือนกันที่จะสามรถเผด็จศึกฮิวลงได้เเล้วนี่มันเป็ไปได้อย่างไรที่ ฮิว นั้นเเพ้อย่างหมดรูปไปเช่นนี้.. จากนั้นเขาใช้เวลาเพียงครู่เดียวในการสงบจิตสงบใจขึ้นมา เขานั้นเริ่มตระหนักคิดว่าบุรุษตรงข้ามนั้นเป็ไครกัน เหตุใดเขาถึงไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน ว่ามียอดฝีมือเช่นนี้อยู่กัน ฝ่ายตรงข้ามต้องยอดฝีมือเเน่ๆ ไม่สิต้องเป็นักสู้ที่ช้ำชองเเละมีชื่อเสียงเป็อย่างมาก เหตุใดกันเขาถึงคิดชื่อไม่ออกกัน เเต่เหมือนมีความคิดเล่นเข้ามา ในตัวอย่างกระทันหัน พร้อมกับความทรงจำที่เนินนานมาเเล้ว กับชื่อของบุรุษตรงหน้า. เวอร์ชิวเขาตระหนักอะไรได้บางอย่างขึ้นมา เดียวก่อนเ้านี่มันชื่ออะไรนะ ซีโร่ เออ เซโร่ ใช่ต้องใช่เเน่ๆ เขาคือเซโร่
จากนั้นเขาก็ะโไปหา ฮิว เเละรีบเขาไปดูอาการของฮิว
“ฮิวเ้าเป็อย่างไรบ้าง” เขาเอยถามอาการาเ็ของฮิวขึ้นมา
“ข้าไม่เป็ไรมาก ท่านเวอร์ชิว เพียงเเค่าเ็ภายในเล็กน้อย” เขาตอบกลับมาเพื่อบอกว่าไม่ได้าเ็มากนัก
เมื่อได้ฟังเช่นนั้นเเล้ว เวอร์ชิว ก็พูดออกมาอย่างตึงเครียดกับ ฮิว
“ฟังนะ ฮิว ฟังคำข้าให้ดี พวกเราต้องรีบหนีโดยเร็วที่สุด หนีไปให้ไกลจากบุรุษผู้นั้น”เวอร์ชิวกล่าวอย่างจริงจัง
“เพราะอะไร! เหตุใดต้องรีบหนี! ”ฮิวนั้นไม่เข้าใจเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างเห็นได้ชัด ว่าเหตุใดต้องหนีด้วย
“ฟังนะ ฮิว เ้าพึ่งขึ้นมาเป็นักสู้ได้ไม่นานนัก เ้าจึงไม่เคยได้ยินชื่อเรียกของเขา ข้านั้นในเว็บเเรกก็จำไม่ได้เพราะเขานั้นเปลี่ยนนามไป เเละอีกทั้งเหตุใดเขาถึงได้กลายมาเป็ขอทาน อยู่ในเขตสลัมเช่นนี้ เื่ข้าก็ไม่ทราบเช่นกัน เเต่มีสิ่งที่ข้าเริ่มเเน่ใจ ว่าเป็เขาคนนั้นเเน่”
เขาได้พยายามจะอธิบายให้ฮิวได้เข้าใจเกี่ยวกับบุรุษตรงหน้าพวกเขา เพราะฮิวพึ่งเป็นักสู่ได้ไม่นาน เเต่เขานั้นอยู่มาหลายปีเเล้ว จึงเคยได้ยินเื่ราวเกี่ยวข้องกับบุรุษผู้นี้มา ใช่เเล้วชายคือบุรุษผู้เป็ตำนานนักสู้เเห่งวิหารศักสิทธิ์อันเลื่องลือ พร้อมมาด้วยฉายา เทพเเห่งพื้นพิภพบนฝืนเเผ่นดิน หากผู้ใดไม่ก้าวข้ามขอบเขตมนุษย์ธรรมดาเเล้ว สามารถโบยบินบนท้องได้อย่างอิสระเสรี คนผู้นั้นไม่ว่าจะเป็ไครหรืออันใด ก็ไม่มีวันที่จะต่อกรกับเขาได้
“ถ้าเช่นเขาคือไครกัน”ฮิวพยายามที่จะถามขึ้นมา
“เขามีนามว่า เซโร่” เวอร์ชิวได้ตอบกลับฮิวอย่างจริงจัง " __ "
116K
