ดาบสังหาร (Sword of Annihilation)

....หิมะโปรยปรายลงมาอย่างช้าๆ เยว่หลิงและเลี่ยหยางค่อยๆเดินอย่างระมัดระวัง น้ำค้างแข็งเกาะบนกิ่งไม้

เลี่ยหยางหันมามองเขา และยิ้มแบบเจื่อนๆ

“หลิงหลิง ข้าว่าพวกเราหลงทางแล้วนะ?”

เยว่หลิงทำหน้าตาเย็นชาและไม่พูด เลี่ยหยางเกาหัวแกร่กๆ

ทั้งคู่เดินไปพลางหยอกล้อกัน แต่หมอกหนาและหิมะทำให้ ทิศทางเริ่มสับสนขึ้นเรื่อยๆ

ทันใดนั้นก็เสียงกรอบแกรบจากพุ่มไม้ด้านข้าง ทำให้เลี่ยหยางหันไปและชักดาบขึ้นทันที

และแล้ว… หมีใหญ่ตัวหนึ่งก็ออกมาจากพุ่มไม้ ขนสีขาวอมเทาของมันดูคล้ายหมอกเคลื่อนไหว แววตาดูดุร้าย ไม่ได้มาอย่างเป็นมิตร

เยว่หลิงรีบจับแขนเลี่ยหยางและวิ่ง

“หนี!”

ทั้งคู่รีบวิ่งออกจากตรงนั้น โดยมีเจ้าหมีตัวใหญ่วิ่งตามหลังไม่ลดละ เสียงกรงเล็บขูดพื้นดังเป็นระยะๆ

เลี่ยหยางหันหน้ามามองเยว่หลิง แล้วยักไหล่อย่างหมั่นไส้

“หลิงหลิง เจ้าวิ่งไปทางไหนเนี่ย?”

“หนีให้ได้ก่อน อย่างอื่นค่อยว่ากัน” เยว่หลิงตอบ ก่อนที่ทั้งสองจะพุ่งเข้าป่าลึกกว่าเดิม

แล้วทีนี้ก็ได้หลงกันจริงๆ ป่าไม้ทึบมากและอากาศเย็น แม้จะหลุดจากการตามล่าของหมียักษ์ได้ แต่ทั้งสองคนเริ่มมีอาการหนาวสั่นเพราะเสื้อผ้าที่สวมใส่ไม่ได้กันหนาวมากนัก ทั้งคู่เดินกันไปสักพักและแล้วในที่สุด พวกเขามาหยุดที่กระท่อมไม้เก่าๆ หลังหนึ่ง หลังคาปกคลุมด้วยหิมะ มีควันบางๆ ลอยออกจากปล่อง

เลี่ยหยางหายใจแรง ลมหายใจมีแต่ไอหนาวออกมา เขาหันมามองหน้าเยว่หลิง ทางนี้เองก็มือเย็นเฉียบ ลมหายใจออกมาเป็นไอขาวเหมือนกัน

“หลิงหลิง…เราเข้าไปขอเขาอยู่ในกระท่อมสักพักกันเหอะ ไม่ไหว ข้าเองก็หนาวจะแย่แล้ว”

เยว่หลิงหยักหน้า แล้วทั้งคู่ก็เคาะที่ประตูกระท่อม

“ท่านที่อยู่ในกระท่อม พวกข้าขอเข้าไปหลบหนาวสักพักได้ไหม?”

เงียบไม่มีเสียงตอบ แต่มีเสียงอะไรสักอย่างลากครืดกับพื้นไม้

ในขณะที่เลี่ยหยางกำลังจะเคาะประตูเรียกอีกครั้ง ประตูก็เปิดออก

ผู้เปิดนั่งบนรถเข็น เป็นผู้หญิงวัย 50 กว่าปีคนหนึ่งใบหน้าซีกซ้ายเธอมีแผลใหญ่ แต่เธอไม่ได้ปิดบังใบหน้าอะไร แม้ว่ามันจะดูเด่นสำหรับทุกคนที่มองหน้าเธอก็ตาม

"เข้ามาสิ" หญิงชราพูดเบาๆแต่เสียงเธอดูหนักแน่นไม่เหมือนชาวบ้านทั่วไป เลี่ยหยางสังเกตุที่แววตาของเธอ แววตานั้นดูผ่านความสวรรค์และนรกอะไรที่เกินกว่าคนธรรมดาจะเคยเจอมาในชีวิต

เธอหยิบซุปอุ่นๆมาให้ทั้ง 2 คนกินเพื่ออุ่นร่างกาย

"ท่านป้าอยู่ที่นี่คนเดียวหรือ?" เลี่ยหยางถาม

"ใช่...." เธอตอบสั้นๆเพียงคำเดียว

เลี่ยหยางมองที่ขาเธอๆจึงเอ่ยปากพูดเอง "ข้าพิการเดินไม่ได้" แล้วเธอก็เลิกผ้าที่ห่มขาให้ดู ขานั่นแห้งกรังหมดแล้ว

"ข้า...ข้าขออภัยที่..." เลี่ยหยางก้มศรีษะ

"ไม่เป็นไร...." หญิงชรามองเขาเพียงชั่วครู่ แล้วหัวกลับมาที่เตาผิงไฟ แต่อีกสายตาหนึ่งก็แอบมองคุณชายชุดขาวอย่างมีนัยยะ

คืนนั้นหญิงชราปูผ้า และมอบผ้าห่มอีก 1 ผืนให้เลี่ยหยางและเยว่หลิงนอนกับพื้น ส่วนเธอนอนเตียงไม้ในห้อง ทั้งคู่ห่มผ้าผืนเดียวกันแล้วหลับไปโดยง่ายดาย

รุ่งเช้ามีเสียงเคาะประตู ก๊อก ก๊อก หญิงชราค่อยๆใช้มือเลื่อนล้อไปเปิดประตู เสียงล้อครืดพื้นทำให้เลี่ยหยางตื่น ส่วนแยว่หลิงเขาลืมตามาดูนิดเดียวแล้วก็นอนต่อ

พอเปิดประตูไปมีเพียงกล่องสัมภาระหนึ่ง เลี่ยหยางเข้าไปช่วยยกไว้ในบ้าน เมื่อเปิดลังออกมาก็เป็นพวกอาหารต่างๆ และหนังสือ

เลี่ยหยางไม่กล้าถาม แต่ความรู้สึกของเขารู้สึกได้ว่าหญิงชราคนนี้ไม่ใช่หญิงชาวบ้านทั่วไป ซึ่งเธอก็เหลียวมามองเลี่ยหยาง ก่อนที่จะเลื่อนล้อไปหยิบหนังสือมานั่งอ่าน

พอสายๆ เยว่หลิงและเลี่ยหยางก็ขอลา เธอก็บอกทางออกจากป่าให้ ทั้งคู่แสดงความขอบคุณก่อนเดินออกจากกระท่อม

พอเดินไปสักระยะหนึ่ง เลี่ยหยางก็หันมาคุยเยว่หลิง

"เจ้าว่าป้าคนนี้ดูน่าสงสัยไหม?"

"ไม่หนิ..." เยว่หลิงตอบด้วยแววตาเย็นชา

แล้วเลี่ยหยางก็สังเหตุเห็นอะไรบางอย่าง เขารีบดึงเยว่หลิงเขาไปซ่อนหลังต้นไม้ 

ปรากฏเป็นกลุ่มชายชุดดำ 5 คนมือถือดาบกำลังวิ่งเข้าไปทางกระท่อมของหญิงชรา

"พวกนี้มีไอสังหาร..."  เยว่หลิงพูด

"ไปช่วยท่านป้ากันเถอะ" เลี่ยหยางชวน แต่หยว่หลิงส่ายหน้าไม่อยากไป

"หลิงหลิงเจ้าเป็นอะไร?"

"นางไม่เป็นอะไรหรอก..."

เลี่ยหยางก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เลยขอเยว่หลิงกลับมาดูสักแปบนีง แล้วเขาก็ใช้วิชาตัวเบากระโดดขึ้นต้นไม้แล้วกระโจนมาอย่างรวดเร็ว

พอมาถึงพบว่า หญิงชราออกมาหน้ากระท่อม และนักฆ่าทุกคนชักดาบ ล้อมเธอไว้

เลี่ยหยางจะกระโจนออกไปช่วย แต่ที่ไหนได้คุณชายไป๋ตามมา เขาเอามือจับไหล่เลี่ยหยางรั้งไว้และหันหน้าไปมองดูการต่อสู้

ฉึ่ก ฉึ่ก ฉึ่ก

นักฆ่าทั้ง 5 คนตายตั้งแต่ยังเข้าไม่ถึงตัวนางเลย

"นั่นอะไร?" เลี่ยหยางตกใจ เยว่หยิงให้เลี่ยหยางมองที่ฝ่ามือนางดีๆ

"เข็ม?"

"ใช่ นางใช้เข็ม..."

"วิชาเดียวกับข้า....วิชาของตำหนักฝ่ายใน..."

หญิงชรามองมาทางหลังต้นไม้ที่เลี่ยหยางและเยว่หลิงซ่อนอยู่

เยว่หลิงเห็นว่านางรู้ตัวแล้วเลยเดินออกจากที่ซ่อน เลี่ยหยางเลยก้าวเดินตามออกมาและยิ้มให้นาง

"คือ....ข้านึกว่าท่านป้าจะได้รับอันตราย พวกข้าเลยกลับมาช่วย" เลี่ยหยางพูด

หญิงชรามองคุณชายชุดขาว "เจ้าแซ่ไป๋ใช่ไหม?"

เลี่ยหยางรีบเอาตัวออกมาบังหน้าเยว่หลิง เพราะที่ผ่านมาเขาประจักษ์แล้วว่าสกุลไป๋สร้างวีรกรรมไว้เยอะ

"ท่านป้าใจเย็นๆ ถึงเจ้าหลิงหลิงนี่จะแซ่ไป๋ แต่มันไม่เกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลเลย!"

หญิงชราเขวี้ยงเข็มออกไป 1 เข็มพุ่งใส่หน้าเลี่ยหยางอย่างรวดเร็ว และเป็นเยว่หลิงที่ขว้างเข็มออกไปชนกันจนเข็มของพวกเขากระเด็นออกจากเส้นทาง

หญิงชราหัวเราะหึหึ "เจ้าก็ใช้วิชานี้ได้ แสดงว่าเจ้าเคยเข้าไปตำหนักใน..."

"สมัยเด็กพ่อข้าเคยพาเข้าไปเยี่ยมคน ...ข้าเลยได้เรียนวิชาจากพระนางคนหนึ่งในตำหนักเย็น"

"พ่อเจ้า? ผู้ชายใดจะเข้าฝ่ายในได้นอกจากฮ่องเต้?"

"ไป๋จงเสวียน คือพ่อข้า"

หญิงชราเมื่อได้ยินชื่อพ่อเยว่หลิงเธอก็เปลี่ยนสีหน้าไปทันที แววตาขึงขังเปลี่ยนเป็นเศร้าสร้อย 

"เจ้าเป็นลูกเขา....ตอนนี้เขาเป็นอย่างไรบ้าง?"

"เขาตายไปนานแล้ว ตั้งแต่ข้ายังเด็ก" 

หญิงชรามีน้ำตาออกจากตาข้างซ้าย "หึ......โลกนี้ คนที่จำข้าได้ๆหายไปอีกคนหนึ่งแล้ว..."

แล้วเธอก็หันรถเข็นจะกลับเข้ากระท่อม

"ช้าก่อน!" เยว่หลิงพูด

"ท่านใช่ไหม? ที่มอบตำราวิชาเข็มนี้ให้ข้า?"

นางไม่หันมาตอบ ค่อยๆเลื่อนรถเข็นเข้าในบ้าน แต่ไม่ปิดประตู ในขณะที่เยว่หลิงยืนอยู่ยังไม่ยอมจากไป

สักพักนางกลับออกมาพร้อมกล่องๆหนึ่ง และนำมามอบให้ไป๋เยว่หลิง

เมื่อเปิดออกดู ในกล่องนั้นเป็นเข็มชุดหนึ่ง 

"นี่คือเข็มที่ข้าเคยใช้ เจ้าเอาไปเถอะ"

เยว่หลิงรับกล่องเล็กๆนั้นและพูดว่า "ท่านคือพระนางในตำหนักเย็นคนนั้น...."

นางยิ้มอ่อนๆและพยักหน้า แล้วพูดว่า "ข้าก็เหมือนเป็นท่านป้าของเจ้า สมัยก่อนท่านไป๋เคยช่วยเหลือข้าไว้มาก"

"ดีเสียอีกวิชานี้มีผู้สืบทอด" นางยิ้มบางๆ

นางเอามือกุมคุณชายชุดขาวไว้แน่น "จำไว้นะหลานรัก อย่าเข้าวังเด็ดขาด!"

"ไม่อย่างนั้นเจ้าจะถูกเขาฆ่า..."

เยว่หลิงพูดตอบ "ถูกฆ่า....เหมือนพ่อข้าใช่ไหม?"

นางมีน้ำตา และตอบแบบสะอื้นไห้ "ชะ....ใช่" มือนางที่กุมมือเยว่หลิงอยู่สั่นเทา

เลี่ยหยางยืนดูอยู่นาน เขาตบไหล่เยว่หลิงให้ลาท่านป้า แล้วท่านคู่ก็เดินจากมา

เมื่อเดินมาไกลจากกระท่อมแล้ว เลี่ยหยางก็พูด

"เขาคนนั้น คือฮ่องเต้ใช่ไหม?"

เยว่หลิงหันมามองเลี่ยหยางด้วยแววตาเย็นชา "ใช่..."

เลี่ยหยางถอนหายใจมือข้างหนึ่งกำดาบ

"ถ้าเขากล้าทำอะไรเจ้า ข้าจะสังหารเขา..."

เยว่หลิงยิ้มบางๆ เขาใช้มือเรียวบางจับมือเลี่ยหยาง ทั้งคู่มองหน้ากันด้วยแววตาที่ลึกซึ้ง....

.

.

.

.

.

(ท้ายตอน)

"ทำไมพ่อเจ้าเข้าตำหนักในได้"

"เขาเป็นเพื่อนสนิทฮ่องเต้"

"สนิทแค่ไหนนะ อิอิ....."

"โอ๊ย!" (โดนหยิก)