ตอนที่ 1 - เสียงกระซิบ
`
ผมไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องกลับมาที่หมู่บ้านนี้อีกครั้ง
บางทีอาจเพราะเสียงเล่าลือที่ไม่เคยหายไป… บ้านร้างท้ายหมู่บ้านที่ใคร ๆ บอกว่ามีผีสิง
คืนเดือนมืด ลมพัดผ่านต้นไทรเก่า เสียงมันเหมือนคนครางเบา ๆ
ผมยืนอยู่ตรงนั้น มองหน้าต่างไม้ผุพังที่สั่นไหวเองทั้งที่ลมสงบ
เหมือนใครกำลังแอบมองผมจากข้างใน
ผมสูดหายใจลึก ก้าวเข้าไปทีละก้าว
พื้นไม้ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดใต้ฝ่าเท้า ราวกับกำลังประท้วงการบุกรุก
ในห้องโถงมืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์ลอดเข้ามาเป็เส้นบาง ๆ
เงามืดเคลื่อนไหวไปตามสายตา… หรืออาจเป็เพียงภาพลวงตาของผมเอง
บนโต๊ะเก่า ผมเห็นสมุดบันทึกเล่มหนึ่ง ฝุ่นจับหนาแน่น
มือผมสั่นเล็กน้อยตอนเปิดมันออก
ตัวหนังสือซีดจางปรากฏข้อความว่า
“การทดลองครั้งที่ 7… ผู้เข้าร่วมยังไม่กลับมา”
เสียงกระซิบดังขึ้นทันทีจากมุมห้อง
ไม่ใช่เสียงเดียว แต่เป็เสียงหลายคนซ้อนทับกัน
บางเสียงเหมือนเด็ก บางเสียงเหมือนคนแก่
ทั้งหมดพูดประโยคเดียวกันซ้ำ ๆ
“ช่วยพวกเราด้วย… ก่อนที่เวลา… จะกลืนกินเราไป”
ผมหันขวับไปทางเสียง แต่สิ่งที่เห็นคือเงาคนหลายร่าง
พวกมันไม่ชัดเจนเหมือนิญญา แต่ก็ไม่ใช่คนจริง
เงาเ่าั้ค่อย ๆ ก้าวออกมาจากกำแพง…
สมุดบันทึกในมือผมพลิกหน้าต่อไปเอง
หน้ากระดาษว่างเปล่า แต่ตัวอักษรสีดำปรากฏขึ้นช้า ๆ
“ผู้สืบคนต่อไป… คือคุณ”
`
Next>>>
15K
