สุดยอดลูกเขยไร้เทียมทาน

บทที่ 36 อู่พั่วจวิน

ในตอนนี้ เมื่อเซียวเฉินพูดจบ คนที่อยู่ข้าง ๆ อย่างเจิ้งไคไท่ และคนอื่น ๆ ต่างก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันมองไปยังที่ไกล ๆ ด้วยสีหน้าที่เหมือนจะทุ่มเททุกอย่าง

"ให้ตายสิ พวกนั้นคิดว่าตัวเองเก่งมากเลยสินะ แค่มีคนเยอะก็คิดว่าเก่งแล้วหรือไง"

ในเรื่องนี้ เซียวเฉินเองก็คิดแบบนั้นจริง ๆ

และตอนนี้ เมื่อความเร็วของเซียวเฉินเริ่มเพิ่มขึ้น ร่างของเขาก็พุ่งเข้าไปหาคนตรงหน้าอย่างรวดเร็ว

เดิมทีคนพวกนั้นต่างจ้องมองมาที่เซียวเฉิน ราวกับเสือจ้องเหยื่อ ต่างคิดจะกำจัดเซียวเฉินให้ได้ในทันที!

แต่เมื่อถึงเวลาที่พวกเขาลงมือจริง พวกเขากลับพบว่าเซียวเฉินนั้นรับมือยากกว่าที่คิดไว้มาก

ท่ามกลางฝูงชน มีชายร่างใหญ่ยืนอยู่คนหนึ่ง

ชายร่างใหญ่สวมชุดดำทั้งตัว ขมวดคิ้วเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

และคนผู้นี้ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นหัวหน้าเบื้องหลังของพวกเขานั่นเอง ‘อู่พั่วจวิน’

ในตอนนี้ อู่พั่วจวินยืนอยู่ตรงนั้น สายตาของเขาจดจ้องไปข้างหน้า

เมื่อเห็นแบบนี้ อู่พั่วจวินก็ยิ่งกัดฟันกรอด ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความจริงจังอย่างบอกไม่ถูก

"แค่นี้ ไม่มีทางเอาชนะพวกเราได้หรอก และที่นี่ พวกเราต้องชนะแน่นอน!"

อู่พั่วจวินพูดอย่างเด็ดขาด เพราะความสามารถของเขาเองก็วางไว้ตรงนั้น

อีกอย่าง หลายปีมานี้ อู่พั่วจวินก็ไม่ใช่ไม่เคยเจอคนเก่งมาก่อน แต่คนเก่งพวกนั้น ต่างก็พ่ายแพ้ไปใต้หมัดของเขาทั้งนั้น

เมื่อเห็นถึงตรงนี้ใบหน้าของเซียวเฉินยิ่งปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ

"ดูเหมือนว่า นายจะมีความมั่นใจมากเลยนะ!"

เสียงของเซียวเฉินใกล้มาก ราวกับอยู่ห่างจากอู่พั่วจวินไม่ถึงห้าก้าว

แต่เมื่ออู่พั่วจวินได้สติ เขาพบว่าเซียวเฉินยืนอยู่ตรงหน้าเขา

ขณะนี้ สีหน้าของอู่พั่วจวินดูไม่ค่อยดีนัก

"นี่มันเป็นไปได้ยังไง?"

เขาไม่กล้าเชื่อสายตา เมื่อครู่ยังมีคนมากมาย แต่ตอนนี้เพียงแค่กะพริบตา คนเหล่านั้นก็ถูกจัดการไปหมดแล้ว?

เรื่องแบบนี้ อู่พั่วจวินไม่กล้าแม้แต่จะคิดในใจ

เพราะยิ่งเป็นแบบนี้ ในใจของเขาก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าว

ขณะนี้อู่พั่วจวินค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สายตาของเขาสั่นไหวและมองไปข้างหน้า

เมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในขณะนี้ อู่พั่วจวินจึงพูดเสียงเย็นชา "ฝีมือของนายไม่เลวเลยนะ ไม่อย่างนั้นนายมาอยู่ใต้บังคับบัญชาของฉันเถอะ ฉันรับรองได้ว่า ฝีมือของนายจะได้เป็นมือขวาของฉัน ไม่มีปัญหาแน่นอน!"

ขณะที่อู่พั่วจวินพูด น้ำเสียงของเขายังแฝงไปด้วยความเยาะเย้ย เขามองไปที่เซียวเฉิน

คนที่พูดแบบนี้ ต้องมีความมั่นใจในระดับหนึ่งแน่นอน

เพียงแต่ เซียวเฉินไม่ชอบคนที่พูดจาด้วยน้ำเสียงแบบนี้เท่าไหร่นัก

ดังนั้นตอนนี้ เซียวเฉินจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สายตาหรี่ลงมองมาที่ตรงหน้า

"ขอโทษนะ สิ่งที่ฉันไม่ชอบที่สุดก็คือการไปเป็นลูกน้องให้คนอื่น"

ถึงแม้คำพูดของเซียวเฉินจะฟังดูไม่ค่อยเท่าไรนัก แต่เมื่อได้ไตร่ตรองอย่างละเอียดแล้ว กลับยิ่งสื่อความหมายออกมาอีกอย่างหนึ่ง นั่นก็คือ ‘ฟ้าดินไม่มีใครเทียบชั้น มีเพียงฉันผู้เดียวที่สูงส่ง’

อู่พั่วจวินย่อมไม่บังคับให้ใครทำในสิ่งที่ยาก เมื่อครู่เขาพูดไปอย่างนั้นเอง

แต่ตอนนี้ อู่พั่วจวินยังคงได้เปรียบอย่างเด็ดขาด

ความได้เปรียบของอู่พั่วจวินก็คือ เขามีลูกน้องที่แข็งแกร่งมากมาย

ถึงแม้เซียวเฉินจะเก่งกาจ แต่ถ้านับรวมตัวเขาด้วยแล้วก็มีไม่ถึงเก้าคน

ถ้าคนพวกนี้รวมตัวกัน บทบาทที่พวกเขาจะมีได้ก็เล็กน้อยเต็มที

ดังนั้นอู่พั่วจวินถึงได้พูดแบบนั้น เรื่องนี้ไม่มีทางผิดพลาดแน่นอน

เซียวเฉินยืนอยู่ที่เดิม เงยหน้าขึ้น สายตาเลื่อนไปมองอู่พั่วจวินตรงหน้า

"มีอะไรเหรอ นายกำลังคิดอยู่รึเปล่าว่าจะทำให้พวกฉันถอยหนีไปได้ยังไง?"

สายตาของเซียวเฉินมองอู่พั่วจวิน แล้วพูดออกมาตรง ๆ

สีหน้าของอู่พั่วจวินเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ม่านตาหดเกร็ง มองไปที่เซียวเฉินโดยไม่รู้ตัว

ทุกอย่างนี้ เซียวเฉินเดาถูกต้องทั้งหมด ช่างเป็นคนที่ระวังตัวไม่ทันจริง ๆ

ส่วนอู่พั่วจวินพยักหน้าพูดว่า "จริง ๆ แล้ว พวกนายไม่ต้องเสียแรงคิดมากหรอก สถานที่แห่งนี้ นายรักษามันไว้ไม่ได้หรอก!"

เมื่ออู่พั่วจวินพูดจบ คนที่เหลืออยู่ข้างกายเขาก็ล้วนแต่ทำท่าทีมั่นใจเต็มเปี่ยม

แต่ที่นี่ เซียวเฉินกลับส่ายหัว

"ขอโทษนะ สิ่งที่คุณพูดมาผมยังไม่เคยคิดถึงจริง ๆ แต่หลินกรุ๊ป จ่ายเงินเดือนให้ผม ในเมื่อจ่ายมาแล้ว ผมก็ต้องทำให้คุ้มค่ากับเงินก้อนนี้ พวกคุณทุกคนว่าใช่ไหม?"

เซียวเฉินพูดกับคนที่อยู่ด้านหลัง ส่วนด้านหลังนั้น เจิ้งไคไท่ใช้มือข้างหนึ่งกดคนข้าง ๆ ให้ล้มลงบนพื้น พร้อมกับพูดกับเซียวเฉิน

"หัวหน้าพูดถูกต้อง ได้ต่อสู้กับคนมากมายในครั้งเดียว ยังมีอีกไหม รู้สึกยังไม่สาแก่ใจเลย!"

พวกนี้ ล้วนแล้วแต่เป็นพวกคนบ้าทั้งนั้น

อู่พั่วจวินรู้สึกค่อนข้างเงียบ แต่พวกนี้พูดแบบนี้ไปแล้ว ต่อไปไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไร อู่พั่วจวินก็ต้องจัดการเรื่องตรงหน้าให้ดี

ดังนั้นตอนนี้อู่พั่วจวินจึงกำหมัดแน่น ขบฟันมองไปที่เซียวเฉิน

"ฮึ่ม เด็กน้อย ต้องบอกว่านายทำให้ฉันโกรธได้สำเร็จแล้ว!"

อู่พั่วจวินพูดไปด้วย พลางขยับกระดูกไปด้วย

พร้อมกับขยับมือเบา ๆ มีเสียงดังกึกกักออกมา นั่นคือเสียงกระดูกของอู่พั่วจวิน และอู่พั่วจวินก็เงยหน้าขึ้น มองไปที่เซียวเฉิน มุมปากของเขาเชิดขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับรอยยิ้มที่ชวนให้ใคร่ครวญ

"อะไรนะ นายบอกว่าฉันทำให้นายโกรธงั้นเหรอ งั้นมีรางวัลอะไรไหมล่ะ?"

เซียวเฉินโบกมือ พูดอย่างเรียบ ๆ

ครั้งนี้ ในใจของอู่พั่วจวินเหมือนมีเปลวไฟกำลังลุกโชน

เขาไม่ได้เจอคนแบบนี้มานานแล้ว ซึ่งทำให้ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในใจของอู่พั่วจวินทันที

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ฉันต้องลงมือทำให้เซียวเฉินรู้ถึงความเก่งกาจของฉัน

เมื่อคิดถึงสิ่งเหล่านี้ คิ้วของอู่พั่วจวินก็ขมวดเล็กน้อย เงยหน้ามองไปที่เซียวเฉิน และกำหมัดแน่น

"ฮึ่ม เด็กน้อย นายไม่กลัวตายจริง ๆ เหรอ!"

ต้องรู้ไว้ว่า หมัดคู่นี้ของอู่พั่วจวิน เมื่อใช้พลังเต็มที่สามารถปลดปล่อยพลังได้ถึงสองเท่า

แต่ร่างเล็ก ๆ ของเซียวเฉิน จะสามารถทนรับหมัดนี้ของเขาได้จริง ๆ เหรอ?

เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่อู่พั่วจวินต้องคำนึงถึง เป้าหมายของเขาคือการเอาชนะคนเหล่านี้ จากนั้นก็ควบคุมหลินกรุ๊ปทั้งหมดให้ได้อย่างมั่นคง

อย่างไรก็ตาม เซียวเฉินกลับยิ้มเบา ๆ "กลัวตาย ผมก็กลัวอยู่แล้ว แต่ผมไม่คิดว่าคุณจะมีความสามารถพอที่จะจัดการผมได้หรอก"

เมื่อเซียวเฉินพูดประโยคนี้ออกมา อู่พั่วจวินที่อยู่ตรงหน้าก็อดกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป

ครั้งนี้เขากำหมัดแน่น ขบฟันพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว

"นายตายแน่!"