หลงเฟยชายหนุ่มทะลุมิติ

“ถ้าเช่นนั้นให้ข้าได้ลองดูหน่อยเถิด” ไอรีนที่กล่าวขึ้นท่ามกลางผู้คนที่กำลังสับสน“เธอจะทำยังไงเหรอ ในเมื่อเวทย์ศักดิ์สิทธิ์ไม่อาจขับไล่วิญญาณที่สิงร่างแวนได้” หลงเฟยเป็นผู้ถามออกมา“เวทย์ศักดิ์สิทธิ์ทำงานได้เป็นปกติ แต่ปัญหาอยู่ที่ในร่างของเด็กคนนี้ ขอข้าตรวจสอบดูก่อนดีกว่า พ่อกับแม่ของเด็กมาช่วยข้าหน่อยได้หรือไม่” ไอรีนกล่าวจบก็เดินเข้าไปสัมผัสร่างของเด็กน้อย เพื่อตรวจดูอาการ พร้อมกับพ่อแม่ของเด็กชาย“นางดูจริงจัง และไม่เจ้าอารมณ์เหมือนกับเวลาปกติเลยนะ” โทมัสกระซิบบอกกับหลงเฟย“อืม...ข้าว่านางน่าจะมาจากตระกูลนักปรุงยา หรือนักเวทย์รักษาสินะ” วินเซนต์เข้ามากระซิบผสมโรงด้วยอีกคน“อ้อ ไอรีนมาจากตระกูลจอมเวทย์รักษาที่มีชื่อเสียง ทั้งด้านเวทย์มนต์ และการปรุงยามาอย่างยาวนานนะขอรับ”โทมัสตอบกลับวินเซนต์‘เพราะว่านักเวทย์รักษามีความสามารถที่นักบวชไม่สามารถมาทดแทนได้สินะ ถึงยังมีบทบาทสำคัญแม้ว่าด้านเวทย์มนต์ศักดิ์สิทธิ์จะสู้นักบวชไม่ได้’ หลงเฟยเริ่มวิเคราะห์ในใจทุกคนดูการกระทำของไอรีนอย่างตั้งใจ โดยเฉพาะทอรัสที่มีความตั้งใจที่จะช่วยเหลือผู้คนมาตลอด วันนี้วิชาที่เขาฝึกฝนมาอย่างเชื่อมั่น กลับไม่อาจช่วยเหลือเด็กน้อยที่อยู่ตรงหน้าได้ นักบวชหนุ่มไม่ได้รู้สึกผิดหวังในเส้นทางของตน แต่เขารู้สึกเสียใจที่แม้ว่าจะทำเต็มที่แล้วก็ไม่อาจช่วยอะไรได้เลย ไอรีนค่อยๆใช้นิ้วมือของเธอถ่างตาสีแดงของแวนออก เพื่อดูให้ชัดเจนแม้ว่าจะลำบากจากการดิ้นอยู่ตลอดเวลาของเด็กน้อย ขณะที่ตรวจดูดวงตาของแวนอยู่ไอรีนก็เหมือนจะชะงักกับสิ่งที่พบเล็กน้อย แล้วเธอรีบก้มหัวเอาหูไปแนบกับท้องของแวน เธอฟังเสียง และลองกดสัมผัสอยู่สักพัก จนเมื่อสีหน้าของเธอตึงเครียดขึ้น“เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะคุณหนู?” แอนถามกับไอรีนอย่างร้อนใจ“ทุกคนมาช่วยกันจับเด็กคนนี้ไว้หน่อย ข้าอยากดูในปากของเขาอีกที่หนึ่ง เพื่อยืนยันข้อสงสัย” ไอรีนหันมาบอกกับเพื่อนๆ แล้วมหกรรมจับล็อคเด็กน้อยก็เกิดขึ้นอีกครั้ง“ย้าก!...ย้าก!...ย้าก!” แวนคำรามออกมาเสียงดังอย่างบ้าคลั่ง ในขณะที่ทุกคนช่วยกันล็อคตัวเขาเอาไว้“ยัยไอรีนเจ้าพร้อมรึยัง!” โทมัสที่กำลังจะดึงผ้าออกจากปากของเด็กน้อยถามออกมา“ข้าพร้อมแล้ว” ไอรีนจับขากรรไกรล่างของเด็กน้อยให้อ้าออก แล้วโทมัสก็ดึงผ้าออกมาทันที“ย้าก!...ย้าก!...ย้าก!” แวนยิ่งร้องดังขึ้น“อีกนิดเดียว อีกนิดเดียว! นั่นแหละๆๆ ใช่ๆๆ ตรงนั้นแหละ!” ไอรีนพูดออกมารัวๆ“ใช่อะไรเล่าไอรีน เราจะไม่ไหวกันแล้วนะ” หลงเฟยบอกออกมาขณะออกแรงเต็มที่“เสร็จแล้ว!” ไอรีนตะโกนออกมาเสียงดัง หลังได้รับสัญญาณ โทมัสเอาผ้ายัดกลับเข้าไปในปากของเด็กน้อย แล้วทุกคนก็ปล่อยมือออกมาให้แวนดิ้นคลุ้มคลั่งต่อไปแบบนั้น“เอาล่ะ ก่อนอื่นจับเจ้าหนูนี่มานั่งดีๆเหมือนเดิมก่อน จากนั้นท่านนักบวชใช้เวทย์รักษาอีกครั้งหนึ่งเพราะเมื่อสักครู่เจ้าหนูคงบาดเจ็บขึ้นมาอีกพอสมควร” หลังจากที่ไอรีนกล่าวจบ ทุกคนก็ช่วยกันทำตามที่เธอบอก ซึ่งคราวนี้ทุกคนก็รู้สึกว่าไอรีนพูดกับทอรัสดีขึ้น“เรียบร้อยแล้ว คราวนี้ทำอย่างไรต่อล่ะคุณหนูไอรีน” ทอรัสกล่าวกับไอรีนด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย“อืม...ตอนนี้ข้าทราบสาเหตุที่แน่ชัดแล้วว่าเจ้าหนูนี่ไม่ได้ถูกวิญญาณร้ายเข้าสิง แต่เป็นปรสิตต่างหากที่อยู่ในร่างนี้” ไอรีนกล่าวแล้วก็หยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋าของเธอ พร้อมกับเปิดไปยังหน้าที่มีรูปตัวปรสิตน่าเกลียดอยู่ตัวหนึ่ง เมื่อทอรัสได้เห็นเขาถึงกับกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่เลยทีเดียว“อึก...ปรสิตอีทออทัมอย่างนั้นเหรอ ข้าเคยอ่านเจอมาเหมือนกันว่าเมื่อมันเข้าไปอยู่ในร่างใคร คนผู้นั้นจะหิวกระหายอยู่ตลอดเวลา แม้ว่ากระเพาะจะเต็มไปด้วยอาหารแล้วก็ตาม คนผู้นั้นจะกินไปเรื่อยๆจนกว่าจะท้องแตกตาย” ทอรัสบรรยายออกมาด้วยสีหน้าหวั่นๆ“ไม่ใช่แค่มนุษย์หรอกนะ สัตว์หลายชนิดก็อาจจะถูกมันยึดร่างไว้ได้ หรือสัตว์บางชนิดอาจเป็นเพียงแค่พาหะ เมื่อถูกสัตว์นักล่ากินเข้าไปปรสิตก็จะไปยึดร่างสัตว์นักล่าแทน ทำให้กลายเป็นนักล่าที่หิวกระหายไม่สิ้นสุด แต่ตอนนี้เราต้องหาสมุนไพรเหล่านี้ หรือที่มีสรรพคุณคล้ายกันเพื่อปรุงยาบรรเทาอาการ” ไอรีนขยายความออกมาอีกเล็กน้อย และเปิดหนังสือให้ทุกคนดูชัดๆ“แค่บรรเทาอาการเหรอ?” หลงเฟยสงสัย“ใช่แล้ว เพราะวิธีรักษาของเราก็คือการผ่าท้องเอาปรสิตนั่นออกมาไงล่ะ!” คราวนี้ไอรีนพูดออกมาหน้านิ่งเหมือนเป็นเรื่องปกติ แต่กลับทำให้ทุกคนหน้าซีด โดยเฉพาะเควินกับแอนผู้เป็นพ่อแม่ของเด็ก ณ กำแพงเมืองทิศเหนือ ป้อมปราการดราก้อน“บัดซบ! ที่แท้พวกมันใช้ฝูงหมาป่าทมิฬเป็นตัวดึงดูดความสนใจของเรา เพื่อให้ซาลาแมนเดอร์เพลิงโจมตีมาโดยที่เราไม่ทันได้ตั้งตัว” อัศวินชราผู้หนึ่งกล่าวออกมากับอัศวินอีกสองคนที่ยืนอยู่ด้านข้าง ซึ่งหนึ่งในนั้นคือเซอร์คลีด“เซอร์เรดวู้ด ท่านใจเย็นลงหน่อยเถิดตอนนี้กองพันหมาป่าของท่านก็ไล่สังหารซาลาแมนเดอร์ไปได้เยอะแล้วนี่” อัศวินชราที่ยืนอยู่ข้างกันกล่าว“เซอร์แกลลอป ท่านก็พูดได้สิ กองพันอาชาดำของท่านไล่กวาดล้างพวกหมาป่าทมิฬเพียงพริบตาก็แตกพ่าย แต่พวกซาลาแมนเดอร์มันอยู่ตั้งไกล กว่าลูกน้องข้าจะไปถึงพวกมันก็หนีเข้าป่ากันไปเยอะแล้ว” เซอร์เรดวู้ดอัศวินผู้ชราเช่นกันตอบกลับ“ท่านทั้งสองหยุดเถียงกันสักครู่เถิด เรามาคุยแผนการต่อไปจะดีกว่า ตอนนี้พวกมันก็ถอยทัพไปแล้ว แสดงให้เห็นชัดเจนว่าแค่มาลองเชิงเราเท่านั้น แต่กลับทำให้บ้านเรือนเสียหายผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมาก เฮ้อ!” เซอร์คลีดกล่าวจบก็ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน เขตตัวเมืองชั้นนอก ภายในกำแพงด้านทิศเหนือของเมืองแอนวีน“นั่น! ตรงนั้นมีคนเจ็บ รีบไปช่วยพยุงเร็วเข้า” ลีมูนตะโกนสั่งการทหารใต้บังคับบัญชา สถานการณ์ในเขตนี้ค่อนข้างย่ำแย่ บ้านเรือนเสียหาย ผู้คนบาดเจ็บล้มตายจำนวนมาก แม้ว่าในตอนนี้จะดับไฟได้หมดแล้วก็ตาม“พี่ลีมูน มีคนอยากพบพี่น่ะ” การินนักธนูหนุ่มเข้ามาหานายกองของเขา“เรื่องด่วนรึเปล่า ถ้าไม่ด่วนเอาไว้ก่อนนะ ทางนี้มีคนเจ็บอีกเยอะ” ลีมูนตอบกลับ แต่ยังไม่ทันที่การินจะพูดอะไรก็มีเสียงชายหนุ่มพูดแทรกขึ้นมาก่อน“ไม่ด่วนขอรับ แค่จะมาช่วยท่านอีกแรง ท่านนายกองลีมูน!” เซอร์สกายลาร์ ฮอว์คอัศวินหนุ่มกล่าวขึ้นมา“หืม!...เป็นท่านเองเหรอ ไม่ได้เจอกันซะนานนะเซอร์ฮอว์ค มีเรื่องอันใดรึ!” ลีมูนมีรอยยิ้มเล็กน้อย เมื่อเจอคนรู้จักที่ห่างหายไปนาน“กองพันเหยี่ยวได้ดับไฟ และช่วยเหลือคนเจ็บส่วนใหญ่ทางด้านนั้นเรียบร้อยแล้ว ข้าจึงให้พวกเราเข้ามาช่วยทางด้านนี้ที่ทหารมีน้อยกว่า จะได้ช่วยคนเจ็บได้อย่างทันท่วงที และไม่ตกหล่นขอรับ ท่านอา!”‘อะไรนะ!’ การินประหลาดใจเมื่อได้ยินคำพูดของเซอร์ฮอว์คที่กล่าวกับลีมูน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 47

คล้ายกับเรื่องหลงเฟยชายหนุ่มทะลุมิติ ที่คุณอ่าน

หลงเฟยชายหนุ่มทะลุมิติ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 47

คล้ายกับเรื่องหลงเฟยชายหนุ่มทะลุมิติ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้