นายร้ายหรือจะสู้นางร้าย (มี E-Book)

      โปร.159.-

โหลดอีบุ๊กได้ที่เว็บ www.mebmarket.com

นิยายรัก นายร้ายหรือจะสู้นางร้าย นามปากกา หยาดฝัน (Hyadfan)

 นั่งรอคนตัวเล็กอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายอย่างอารมณ์ดีพลางครุ่นคิดไปด้วย จำได้ว่าเมื่อคืนเขาดื่มไม่หนักเท่าไรดูเหมือนว่าอาทิตย์ตั้งใจสร้างสถานการณ์ให้ปกป้องมาอยู่ในสภาพนี้พอคิดมาถึงตรงนี้เสียงไลน์ก็เด้งขึ้น

        [ตื่นรึยังวะ]

        ปกป้องเลื่อนไลน์เพื่อตอบข้อความไอ้เพื่อนตัวแสบเขาอุตส่าห์คิดว่าจะลองเลียนแบบนี้นิธิศอยากแสดงความเป็นสุภาพบุรุษต่อหน้าเธอสักครั้ง โดยไม่ทำอะไรนอกจากตามจีบทว่าอาทิตย์ก็สร้างเรื่องโดยไม่ปรึกษากันเสียก่อน

        [เออ กูตื่นละ]

        [เป็นไง บริการของกูถูกใจมึงไหม]

        [กูไม่ได้ต้องการแบบนี้]

        [เอ้า แล้วมึงต้องการแบบไหนวะ]

        [มึงเห็นกูเงี่ยนขนาดนั้นเลยรึไง]

        [ตกลงได้กันไหมวะ]

        [ได้บ้าอะไร คนที่ถอดเสื้อผ้ากูคือมึงไม่ใช่รึไง]

        ปกป้องเอ่ยขึ้นอย่างรู้ทันแผนตื้นๆ แบบนี้มีแค่อาทิตย์เท่านั้นที่เป็นคนทำ จัดฉากเป็นละครน้ำเน่าไปได้เขาไม่ใช่วัยรุ่นร้อนแรงพร้อมแซงทางโค้ง แม้ว่าก่อนหน้านี้จะเคยทำเช่นนั้นอยู่หลายครั้งก็เถอะ

        [เออ กูถอดเสื้อผ้าของมึงเอง]

        [อย่าบอกนะว่า มึงก็ช่วยถอดเสื้อผ้าให้เจนด้วย]

        [เฮ้ย! เปล่านะ กูให้แม่บ้านถอดให้ยัยนั่นต่างหาก]

        หลังจากได้รับรู้ความจริงปกป้องกรอกข้อความสุดท้ายลงไปว่า ขอเคลียร์กับเจนเนตรก่อนแล้วก็วางโทรศัพท์เอาไว้ดังเดิม

        ไม่นานหญิงสาวก็ออกจากห้องน้ำด้วยชุดเดิมของเมื่อวานใบหน้าสวยหวานบูดบึ้งเธอคงเดาได้ว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นไม่ได้เป็นอย่างที่คิด ชายหนุ่มจึงทำได้เพียงส่งยิ้มแห้งๆให้อีกฝ่ายเพื่อแก้เขิน

        “คุณรู้ใช่ไหมว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น”

        “ขอโทษนะพอดีเพื่อนผมทำเกินไปหน่อย”

        “เพื่อนเหรอคะ”

        มีตัวละครอื่นเข้ามาเพิ่มด้วยเหรอเนี่ยมือเอื้อมบางขึ้นมาเสยผมลอนยาวอย่างโกรธเคือง เจเนตรรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นตัวตลกที่ปกป้องนึกอยากจะทำอะไรก็ได้

        เขาไม่เคยเกรงใจเห็นใจ หรือรับฟังว่าเธอรู้สึกยังไง ยามนี้หญิงสาวรู้สึกบันดาลโทสะขั้นรุนแรงอยากจะบีบคอของอีกฝ่ายระบายอารมณ์ให้หายโมโห

        ทว่าหากเข้าไปประชิดตัวของปกป้องเจนเนตรคงไม่มีโอกาสได้ทำเช่นนั้น เผลอๆอาจถูกเขาจับกดลงบนเตียงตามด้วยถูกกระทำชำเรา เมื่อรู้สึกได้ถึงความเสี่ยง จึงยืนเท้าสะเอวอยู่ใกล้ประตูห้องให้มากที่สุด

        ทำได้แค่ต่อว่าอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวเท่านั้น

        “คุณหายโกรธนะผมไม่ได้อยากให้เรื่องมันเกิดขึ้นแบบนี้ เพื่อนผมมันทำอะไรไม่คิดเลย ขอโทษจริงๆ”

        “ถ้าคุณไม่ขอให้เพื่อนช่วยเพื่อนคุณจะทำแบบนี้ไหม”

        “มันชอบคิดเองเออเองผมแค่เล่าว่าชอบคุณมาก มันจึงจัดฉากให้เท่านั้น แต่รับรองได้คุณไม่ได้สึกหรอตรงไหนสักนิด”

        ไม่ได้สึกหรอ?

        ช่างใช้วาจาราวกับเจนเนตรเป็นเพียงสิ่งของที่ไร้หัวใจไร้ความรู้สึก เธอถูกกระทำถึงขั้นนี้แค่คำขอโทษไม่เพียงพอหรอก

        “นี่คุณจะเล่นเกมบ้าๆ อะไรช่วยคิดถึงจิตใจคนอื่นด้วยนะว่า เขายินยอมให้ถูกกระทำด้วยไหมคนบ้า” ตะเบ็งเสียงเล็กใส่อีกฝ่าย “คุณมันโรคจิต อย่ามายุ่งกับฉันอีก แล้วนี่อะไรหน้ากากทองเต็มห้องไปหมด รสนิยมแปลก น่ากลัวจริงๆ”

        หญิงสาวเกรี้ยวกราดสุดฤทธิ์กระทั่งพาลไปถึงรสนิยมการตกแต่งห้องของชายหนุ่มดูเหมือนจะแทงใจดำของอีกฝ่ายเข้าอย่างจัง สีหน้าของคนตัวสูงแปรเปลี่ยนจากรู้สึกผิดเป็นเศร้าหมองลงทันใด

        “ผมขอโทษ”

        คนตัวสูงเอ่ยเพียงเท่านั้นก็ลุกขึ้นเดินเปลือยโทงเทงเข้าไปในห้องน้ำโดยไม่ละอายต่อสายตาของเจนเนตรสักนิด หญิงสาวพ่นหายใจหนักๆออกมาระบายอารมณ์กรุ่นโกรธ ก่อนจะออกจากห้องนอนของชายหนุ่ม

        ครั้นจะเดินออกจากประตูคอนโดเหลือบไปเห็นรองเท้าของเพียงฟ้าวางอยู่ คนตัวเล็กหยุดชะงักฝีเท้าลงก่อนจะหมุนตัวกลับเข้ามาข้างใน ตรงดิ่งไปยังห้องนอนเล็ก เปิดประตูเข้าไปพบว่าเพียงฟ้ากำลังลุกขึ้นมานั่งด้วยท่าทางสะลึมสะลือ

        “เอ้ายัยเจน เมื่อคืนแกลากฉันกลับบ้านเหรอ”

        “เปล่า”

        “หรือจะเป็นคุณหมอ”

        “ไม่ใช่”

        “เอ้าแล้วใครอ่ะ”

        “แกมองไปรอบๆก่อนว่าใช่ห้องแกไหม”

        เจนเนตรเดินเข้ามาหยิบกระเป๋าให้เพื่อนสนิทพร้อมกับช่วยพยุงเธอให้ลุกจากเตียง

        “แล้วที่นี่มันที่ไหนเนี่ย”

        “คอนโดคุณปกป้องเขาน่ะสิ”

        “ห๊ะ!”

        “ไม่ต้องตกใจกลับกันเถอะ ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่นานนัก”

        “เออๆไป ว่าแต่แกคงไม่ได้ถูกเขาปล้ำใช่ไหม”

        “ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้นรีบกลับบ้านกันเถอะ อย่าเพิ่งพูดอะไรในตอนนี้เลย”

        เจนเนตรลากเพียงฟ้าออกจากคอนโดหรูโดยไม่คิดที่จะหันหลังกลับเข้าไปอีก เธอตั้งใจว่าต่อจากนี้จะไม่พบเขาอีกเด็ดขาด เพราะไม่ชอบพฤติกรรมที่เขาทำกับหญิงสาวเป็นอย่างมาก

        คนตัวสูงนั่งแช่น้ำอยู่เนิ่นนานก่อนจะออกจากห้องน้ำไม่รู้ว่าป่านนี้เจนเนตรโกรธเขาไปถึงไหน พอเดินออกมาสำรวจที่ห้องนั่งเล่นไม่เห็นเงาของหญิงสาวแสดงว่าเธอคงกลับไปแล้วกระมัง

        เพื่อความแน่ใจจึงเดินไปดูที่ชั้นวางรองเท้าไม่พบรองเท้าของอีกฝ่าย สายตาพลันเหลือบไปเห็นรองเท้าหนังราคาแพงคู่หนึ่ง

        ปกป้องจำได้ว่าไม่เคยมีรองเท้ายี่ห้อนี้มาก่อนพลางครุ่นคิดสักครู่ก่อนจะอุทานออกมาด้วยความตกใจ

        “ไอ้อาทิตย์มึงทำพิษกูแล้วไหมล่ะ”

        รู้สึกโมโหเพื่อนสนิทขึ้นมาทันควันสองขาแกร่งก้าวฉับๆ ตรงดิ่งไปยังห้องนอนเล็กสุดที่กำลังปิดประตูแน่นสนิทเปิดประตูเข้าไปพบว่านิธิศกำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง

        “มันพาหมอนี่กลับมาด้วยทำไมวะให้ตายสิ”

        ปกป้องแทบสติแตกไม่อยากเจอนิธิศ ไม่อยากให้อีกฝ่ายมาอยู่ในคอนโดส่วนตัวของเขาสักนิดเพื่อนตัวดีลากหมอนี่มานอนค้างที่นี่ด้วยทำไม

        คนตัวสูงดึงผ้าห่มออกจากตัวของร่างหลับสนิทบนเตียงนุ่มก่อนจะใช้เท้าถีบเต็มแรงจนอีกฝ่ายรู้สึกตัวตื่นขึ้น

        “โอ๊ย! เจ็บ”

        “ลุกขึ้นมาสิเว้ยแล้วออกไปจากบ้านผมเดี๋ยวนี้”

        นิธิศได้สติจึงลืมตามองคนที่กำลังโวยวายตรงหน้าไม่ใช่ใครที่ไหน หากคือคนที่เขาไม่ถูกชะตาด้วยอย่างแรง จึงรีบลุกขึ้นยืนทั้งที่ยังรู้สึกเมาค้างไม่หาย

        “บ้านคุณเหรอ”

        “ก็ใช่น่ะสิ”

        “ทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่ได้”

        พลางชำเลืองมองปกป้องที่กำลังสวมเสื้อคลุมอาบน้ำอยู่ก่อนจะหลุบตาต่ำมองร่างกายของตัวเองบ้าง พบว่าสวมเพียงบ็อกเซอร์เพียงตัวเดียวนิธิศตกใจสุดขีด

        “อย่าบอกนะว่าเมื่อคืนพวกเรา…พวกเรา”

        “หยุดเลยหยุดความคิดบ้าๆ ของคุณเดี๋ยวนี้แล้วก็ออกไปซะ พวกเราไม่ได้มีอะไรกัน”

        ปกป้องรู้สึกตกใจที่อีกฝ่ายคิดทะลึ่งลามกพิสดารเขาเป็นชายแท้ทั้งแท่ง ไม่นิยมเพศเดียวกันจะล่วงละเมิดนิธิศได้อย่างไรจะบ้าไปกันใหญ่แล้ว

        “มี…มีอะไรกัน” ใบหน้าคมคายผิวเหลืองไข่ซีดเผือด “ไม่จริงใช่ไหม”

        “ผมบอกว่าพวกเราไม่ได้ทำอย่างนั้นไงพูดไม่เข้าใจรึ ออกไปเลย”

        ปกป้องพลันจับแขนของอีกฝ่ายเพื่อจะลากออกจากห้องทว่านิธิศกระโดดหนีไปอีกมุมหนึ่งของห้องอย่างรวดเร็วด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

        “หยุด! อย่ามาจับตัวผม คุณออกไปก่อน ผมขอใส่เสื้อผ้าแป๊บ”