วิกฤตรัก

ฟ้าใสยืนมองผู้ชายที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย เขานอนแบบนี้มาเกือบ2เดือนแล้ว ฟ้าใสพอว่างจากงานเธอจะมาอยู่เป็นเพื่อนเขาทุกวัน คอยพูดคุย แต่เขาก็ไม่มีวี่แววจะลุกมาคุยกับเธอเลย วันนี้ก็เป็นอีกวันที่เธอมาหาเขา 

ฟ้าใสเดินเข้าไปนั่งข้างเตียงผู้ป่วย ก่อนจับที่มือของเขาขึ้นมาแนบที่หน้าตนเอง

 “นี่จะเดือนนึงแล้วน่ะ พี่เห็นแก่ตัวเกินไปแล้ว กะจะนอนสะบายให้คุณลุงทำงานคนเดียวรึไง

เมื่อไหร่จะลืมตามาสักที” ฟ้าใสมักบ่นเขาอย่างนี้ประจำ แต่คนที่ถูกบ่นก็นิ่งเฉย หมอบอกว่าสมองของคีตะได้รับความกระทบกระเทือน ฟื้นขึ้นมาก็ไม่แน่อาจไม่ปกติ ไม่มีอะไรการันตีได้เลย 

“ฟ้ายกโทษให้แล้ว เมื่อไหร่จะฟื้นสักที” ฟ้าใสเจ็บปวดทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องที่เพื่อนคีตะเล่าให้เธอฟัง ว่าคีตะแทบพลิกแผ่นดินหาเธอ ตลอด4ปีเขาแทบไม่ได้หลับได้นอน ถ้าเทียบกันแล้ว เขากับเธอ หนี้ที่เขาทำกับเธอคงลบล้างกันหมดแล้ว แต่ตอนนี้สิ ทำไมเธอยังทรมานแบบนี้ 

การมีความหวังยังทรมานน้อยกว่าการไม่มีความหวังสิน่ะ 

“คนใจร้าย ทำไมตัดช่องน้อยแต่พอตัวแบบนี้ คิดไหมว่าคนที่อยู่จะเป็นยังไง”ฟ้าใสร้องไห้ซุกกับมือของคีตะ 

“น้ำ น้ำ!!!!!!!” 

ฟ้าใสสะดุ้งตื่นเธอเงยหน้าขึ้นตามเสียงที่ได้ยิน เธอมองไปที่ผู้ชายที่นอนอยู่ เห็นเขาลืมตามองมาที่เธอ

 “พี่คี พี่ฟื้นแล้ว หมอ หมอค่ะ”ฟ้าใสลุกขึ้นกดปุ่มเรียกพยาบาลกับหมอ

หมอพยาบาลต่างเข้ามาดูคีตะ ตอนนี้ทั้งคุณแทนไท คุณสีดา พ่อของฟ้าใส และเพื่อนไปของเขาต่างมารวมตัวที่ห้องคนไข้

  “เรียบร้อยครับ อาการโดยรวมดีครับการตอบสนองปกติ ยินดีด้วยน่ะครับ”หมอพูดสรุปกับคุณแทนไท

 “ขอบคุณครับหมอ ขอบคุณมาก”

 “ต้องยกความดีให้คุณคีตะครับ”หมอพูดยิ้มๆก่อนขอตัวออกไป

 “ไงลูก เป็นไงบ้าง”คุณสีดาเดินมาลูบหัวคีตะ 

คีตะยิ้มบางๆ 

“ผมเป็นอะไรไป” 

“แกขับรถชนเสาไฟฟ้า”เอเอพูดกับเพื่อน 

“อ้อ ฉันจำไม่ได้”คีตะหลับตาลงพูดเหนื่อยๆ

 “งั้นพี่คีพักผ่อนเถอะน่ะคะ เดี๋ยวให้ฟ้าใสอยู่เป็นเพื่อน” ทอฟันที่ยืนอยู่ปลายเตียงกับฟ้าใสพูดขึ้น เพราะปกติ ฟ้าใสจะคอยดูเลคีตะอยู่แล้ว เพราะเรื่องของเธอกับคีตะทุกคนรับทราบหมด 

คีตะมองไปยังทอฝัน และฟ้าใส เขาทำหน้ามึนๆ

 “คุณเป็นใคร” คีตะขมวดคิ้ว เอ่ยถามมองไปที่ทอฝันกับฟ้าใสด้วยสายตาว่างเปล่า

 “หืม อะไรลูก นี่หนูทอฝันกับฟ้าใสไง คี คีจำไม่ได้หรอลูก”คุณแทนไทยสีหน้าตกใจถามลูกชาย

 คีตะหลับตาลงและจับไปที่หัวตนเอง

 “ไม่ครับ ผมไม่รู้จักพวกเธอ” เท่านั้นแหละทุกคนมีสีหน้าตกใจ

ฟ้าใสมองไปที่ผู้ชายตรงหน้า เขาก็มองมาที่เธอเหมือนกัน แต่ในดวงตาของเขากลับว่างเปล่า เฉยชา และเขาก็มองผ่านเธอไปยังพี่สาวของเธอ 

 “เดี๋ยว ล่าสุดแกจำอะไรได้บ้างคี”บี ถามเพื่อน

 “ฉันไปกินเหล้ากับพวกแก ฉันไปกับนิดา ที่นิดาไปเจอพวกแก ครั้งแรก ”

“ห่ะ!!!!!!!” เอเอตกใจ

 “นั้นมันก่อนที่คีจะแต่งงานประมาณ1เดืิอนครับ” เอเอหันไปบอกผู้ใหญ่ 

“แสดงว่าแกจำอะไรไม่ได้เลยหลังจากนั้นหรอ” บีถามคีตะ 

“หึ มึงถามอะไรเนี้ย ปวดหัว” คีตะโว้ยวาย เขาปวดหัวจริงๆ เวลาต้องนึกถึงหรือใช้ความคิด

 “เอาเถอะ งั้นแม่ว่าคีพักผ่อนก่อนน่ะ งั้นเดี๋ยวจ้างพยาบาลส่วนตัวดีกว่า” พอพูดกับลูกชายคุณสีดาก็หันไปทางฟ้าใสกับทอฝัน 

“ค่ะ”ทั้งคู่รับปาก 

ฟ้าใสมองไปที่คีตะ แต่เขาไม่มองมาที่เธอเลย มันคงดีสำหรับเธอกับเขา ดีแล้วที่เขาลืมมันไปได้ ทุกอย่างจะได้เป็นไปตามที่มันควรจะเป็นสักที