ความปรารถนาที่ค้างคาจากเหตุการณ์ที่สวนทำให้พราวฟ้ากระสับกระส่ายตลอดทั้งวัน การััสั้น ๆ กับอ้นทิ้งร่องรอยไว้ในใจเธอ—ความรู้สึกร้อนผ่าว, ความตื่นเต้นจากการเป็ผู้ควบคุมสถานการณ์, และความรู้สึกว่าตัวเองเป็ที่้าอย่างโจ่งแจ้ง
ค่ำคืนนั้น หลังมื้ออาหารที่เงียบเหงา (คุณพิภพติดธุระที่ต่างประเทศ ทำให้คฤหาสน์ดูว่างเปล่ากว่าปกติ) พราวฟ้าก็ไม่สามารถข่มตาให้หลับได้ เธอเดินไปยังระเบียงส่วนตัวของห้อง และมองลงไปยังสวนด้านล่าง
สายตาของเธอจับจ้องไปยังทางเดินเล็ก ๆ ที่ทอดไปสู่สระว่ายน้ำและบันไดภายนอกที่เชื่อมต่อขึ้นมายังระเบียงชั้นบนได้ ทันใดนั้น เธอเห็นเงาคนสองคนกำลังเดินผ่านแสงสลัวใต้ต้นไม้ พวกเขาคือ อ้น และ อั๋น ฝาแฝดคนสวน พวกเขากำลังเก็บเครื่องมือและเตรียมตัวกลับห้องพัก
พราวฟ้าตัดสินใจทันที เธอไม่ได้คิดถึงเหตุผลหรือผลลัพธ์ แต่เพียงแค่ทำตามแรงกระตุ้นอันเร่าร้อนที่สั่งการมา
เธอรีบเปลี่ยนจากชุดนอนมาเป็ชุดคลุมผ้าซาตินบางเบาสีขาวที่ไม่ติดกระดุม เผยให้เห็นเสื้อชั้นในลูกไม้สีดำและผิวเนื้อที่ขาวผ่อง เธอลงไปยืนรอที่ ระเบียง ที่อยู่ชั้นล่างสุด และเป็จุดเชื่อมต่อกับบันไดภายนอก เมื่ออ้นและอั๋นเดินมาถึงบริเวณใต้ระเบียง พราวฟ้าก็ปรากฏตัวขึ้นในแสงสลัว ทำให้ทั้งสองถึงกับหยุดชะงัก
"คุณหนูพราวฟ้า?" อั๋นเอ่ยออกมาด้วยความใ ส่วนอ้นที่รู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้นก็เริ่มมีเหงื่อซึมที่หน้าผากอีกครั้ง
"พอดีกำลังหาผ้าขนหนูที่น้าสีดาเก็บไว้แถวนี้ค่ะ" พราวฟ้าโกหกอย่างใจเย็น รอยยิ้มของเธอบาดลึกและเต็มไปด้วยความท้าทาย เธอทำทีเป็เอื้อมมือไปหยิบของในตู้เก็บของข้างระเบียง ทำให้ ชุดคลุมของเธอแหวกออกเล็กน้อย เผยให้เห็นเนินอกอย่างชัดเจน อ้นและอั๋นมองหน้ากันอย่างกระอักกระอ่วน แต่สายตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความปรารถนาที่ไม่อาจซ่อนได้
"ถ้าอย่างนั้น...ให้ผมช่วยหาดีกว่าครับ" อ้นเสนอตัวอย่างรวดเร็ว เขาก้าวขึ้นบันไดระเบียงมาอย่างช้า ๆ
"ผมช่วยด้วยครับ" อั๋นตามขึ้นมาอย่างติด ๆ พวกเขาเข้ามาประชิดพราวฟ้าในพื้นที่ระเบียงที่แคบและเงียบสงบ พราวฟ้าถูกรายล้อมด้วยร่างกายที่กำยำและเต็มไปด้วยเหงื่อของชายหนุ่มถึงสองคน กลิ่นดิน กลิ่นเหงื่อ และกลิ่นความเป็ชายหยาบ ๆ ตีเข้าจมูกของเธอ ทำให้ร่างกายเธอตอบสนองทันที
พราวฟ้าหันหลังให้ตู้เก็บของอย่างรวดเร็ว ทำให้ร่างของเธอแทบจะัักับอกของอ้น
"ไม่เจอเลยค่ะ...คุณอ้นกับคุณอั๋นช่วยดูหน่อยนะคะ" เธอพูดเสียงสั่นพร่า อ้นใช้โอกาสนี้ โน้มตัวลงมาด้านหน้า ราวกับจะช่วยหาของ แต่จริงๆ แล้วเป็การกักขังพราวฟ้าไว้ระหว่างร่างกายของเขากับตู้เก็บของ มือของเขาแตะกับเอวของเธออย่างบังเอิญ และนวดคลึงเพียงแ่เบาเพื่อไม่ให้พราวฟ้าปฏิเสธ
ในขณะเดียวกัน อั๋น ที่ยืนอยู่ด้านหลังก็ได้ใช้มืออีกข้าง ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังที่บางเบาของพราวฟ้า จากนั้นเขาก็เคลื่อนมือมาที่ต้นแขนและนวดเฟ้นอย่างอ่อนโยนแต่หนักแน่น พราวฟ้าตัวแข็งทื่อกับััที่จู่โจมเข้ามาอย่างรวดเร็ว เธอรู้สึกถึงความตื่นเต้นที่พุ่งสูงจนถึงขีดสุดิัของเธอถูกััโดยความหยาบกร้านสองส่วนในเวลาเดียวกัน
อ้นโน้มใบหน้าลงมาใกล้ซอกคอของพราวฟ้า เขาไม่ได้จูบ แต่หายใจรดต้นคอของเธออย่างรุนแรง
"คุณหนูรู้ไหม...ว่ากำลังเล่นกับไฟอยู่" เขาพึมพำเสียงแหบพร่า
พราวฟ้าไม่ตอบ แต่เธอเอียงคอรับััจากลมหายใจของอ้นอย่างไม่รู้ตัว มือของอั๋นก็เริ่ม เลื่อนต่ำลงไปอีกเล็กน้อย เกือบจะแตะขอบกางเกงขาสั้นของเธอ การััภายนอกที่เร่าร้อนและซับซ้อนนี้ทำให้เธอรู้สึกราวกับจะะเิออกมา พราวฟ้าใช้แรงทั้งหมดผลักอ้นออกเล็กน้อย
"พอแล้วค่ะ" เสียงของเธอขาดห้วง "ฉันเจอผ้าขนหนูแล้ว"
อ้นและอั๋นยอมถอยห่างอย่างช้า ๆ แต่สายตาของพวกเขายังคงเต็มไปด้วยความ้าที่พุ่งพล่าน พวกเขาโค้งคำนับอย่างสุภาพก่อนที่จะเดินลงบันไดไป พราวฟ้าทรุดตัวลงพิงตู้เก็บของ หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เธอรู้สึกตัวร้อนไปหมดจากััของฝาแฝดทั้งสอง
นี่คือสิ่งที่ฉันตามหา...ความอันตรายที่ควบคุมได้... เธอคิดในใจ ร่างกายและจิตใจของเธอกำลังโหยหาััที่เร่าร้อนแบบนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ และเธอรู้ดีว่าคฤหาสน์นี้เป็เพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
804
