ชุดนอนยั่ว ๆ
“นี่ยั่วกันอยู่หรือไง ั้แ่เมื่อกี้แล้ว”
เขาพูดเมื่อน้ำฟ้าในชุดนอนผ้าบางเดินออกมาจากห้องน้ำ แต่ก็ยังไม่หลุดขำกับสภาพเปลือยเปล่าทันทีที่เดินเข้ามาให้ห้องน้ำที่ตัวเขานั้นกำลังนอนแช่ในอ่างอย่างสบายใจ ไม่สังเกตถึงการมาถึงของน้ำฟ้า
“บ้า! ธนานั่นแหละ เข้ามาได้ไง”
พูดจบพร้อมกับผ้าขนหนูที่เช็ดหัวตัวเองที่เปียก ๆ ก็ลอยหลุดมือเธอไปอยู่บนหน้าของธนา กลบเกลื่อนความเขินที่มี
แต่การเห็นว่าเขาอยู่ในห้องพักนี้โดยไม่บังเอิญมันทำให้เธอสร่างเมาจากเมื่อกี้ไม่น้อย
“อ้าว ทำไมจะมาไม่ได้ล่ะ ทริปนี้ฟ้าไม่ได้จองคนเดียวนะ” เขายักไหล่ทำทีว่าเธอไม่ควรจะแปลกใจ เพราะนี้มันเป็ความตั้งใจจองเอาไว้ล่วงหน้าที่จะมาด้วยกันสองคน
“มันก็ใช่”
“ใช่ไหม ธนาก็มีสิทธิ์ อยากจะมาพักบ้างเหมือนกัน”
น้ำั์ตารื้นขึ้นมาบาง ๆ อีกครั้ง น้ำฟ้าสับสนจนไม่รู้ว่าควรจะปฏิบัติยังไงกับความสัมพันธ์ระหว่างเธอและเขาที่กำลังเกิดขึ้นตอนนี้ยังไง
ยิ่งหนีเหมือนเขายิ่งเข้าใกล้
ยิ่งอยากเข้าใจ ยิ่งไม่เข้าใจ
“อื้อ”
เสียงน้ำฟ้าตอบเบาในลำคอ เพราะไม่รู้จะพูดอะไรต่อกับสิ่งที่เขาพยายามทำทั้งหมดที่ผ่านมา
วิศวะคอมพิวเตอร์ที่เคร่งมากกับงานและการสร้างตัว กับนัดวาดฟรีแลนซ์ที่รับงานไปทั่ว มีความสุขเรียบง่ายในการได้ทำงานหรือได้สร้างสรรค์ชิ้นงานตามจินตนาการไปเรื่อย ๆ
ชีวิตที่ไหลไปอย่างช้า ๆ แต่ดูเหมือนว่าเส้นทางของทั้งคู่มันเป็คนละทาง ทำให้ตอนนั้นเราตัดสินใจไม่ไปต่อด้วยกัน
เพราะเขาไม่มีทางละจากหน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อมาเที่ยวกับเธอได้อย่างสบายใจ เหมือนตอนนี้
ไม่มีเวลาจดจำวันสำคัญหรือ่เวลาดี ๆ อย่าว่าแต่การเซอร์ไพรส์หรือของขวัญอะไรแทบจะไม่เคยเห็นสักชิ้น
ทว่านับั้แ่วินาทีที่ตัดสินใจเลิกกัน เขากับทำมันตรงกันข้ามกับสิ่งที่เคยเป็ทุกอย่าง
ใครจะบอกได้ไหม ไม่ใช่ว่าเขากำลังพยายามปรับปรุงมัน
หรือกำลังอยากที่จะง้อเธอกันแน่ ใช่หรือเปล่านะ
“แน่ใจว่าไม่ได้กำลังคิดจะยั่วกัน”
สายตาธนามองต่ำเมื่อน้ำฟ้ามานั่งอยู่บนเตียงข้างกัน แต่ชุดนอนสายเดี่ยวบางมันขยับไปมาตามจังหวะตัวของเธอที่อยู่ไม่สุข
“ใครบอกแบบนั้น”
“ชุดนอนที่ฟ้าใส่ไง เหมือนอยากให้มีอะไรเข้าไปรบกวนข้างในงั้นแหละ”
ไหล่กลมเกลี้ยงขาวนวลมีแค่เส้นสายเดี่ยวเกาะเกี่ยวมัน คอเสื้อมันคว้านลึกไปจนแทบจะเห็นร่องเต้า
ทำเอาเขาใบหน้าร้อน เพราะเหมือนว่าชุดมันกำลังทำงานยั่วสายตาเขาอยู่อย่างนั้น
“ก็ฉัน…ใครจะไปคิดว่าไอ้บ้าที่ไหนจะตามมา ฉันคิดว่าจะมานอนคนเดียวปกตินี่”
“โห ชุดนอนคนเดียวมันต้องบางโป๊ขนาดนี้เลยเหรอ มาคนเดียวไม่กลัวใครคิดมิดีมิร้ายเลยหรือไง”
ธนาอยากจะะโออกไปว่าหวง แต่รู้ดีว่าสถานะตอนนี้เขาไม่มีสิทธิ์หวงหรือห่วงเธอได้เหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว
“ใครจะไปคิดแบบนั้น นี่ก็ชุดนอนปกติธรรมดา”
“ตอนคบกันไม่เห็นจะใส่แบบนี้เลย”
ก่อนหน้านี้ที่คบกันเธอไม่เห็นจะแต่งตัวเป็ผู้หญิงอ่อนหวานกับใครเขาเท่าไหร่ มีแต่เสื้อตัวโคร่งหรือบางครั้งก็หยิบเสื้อตัวใหญ่ของเขาไปใส่ และเธอมักจะดูมอมแมมทุกครั้งที่วาดรูปหรือเวลาที่ตั้งใจทำงานของตัวเองจนเสร็จ
ไม่คิดว่าจะสวยเด็ดอยู่ในชุดสายเดี่ยวตัวบางสีชมพู ดูน่าทะนุถนอมอย่างตอนนี้เลย
“เพิ่งรู้ว่าก็มันสบายดี”
“มีอีกแบบหนึ่ง สบายกว่านี้อีก” ธนายิ้มมุมปากเหมือนคนมีแผน
“ทำไม ชุดผ้าไหมอิตาลี ผ้าฝ้าย ผ้าซาติน”
“ถอดหมดต่างหาก” เขาส่ายหน้า
“ทุเรศ!”
“ทำอาย ได้ไม่รู้กี่ครั้งละ”
“อยากได้หรือไง” แต่เขาคงไม่คิดว่าน้ำฟ้าจะรู้ทัน เธอพูดโพล่งออกไปอย่างกับคนจับได้
“เปล่า”
“อืม ก็ อื้มมม” มือเล็กลูบคลำต่ำเต็มมือลงไปยังจุดที่เขาอ่อนไหว
“อยากได้ก็ขอดี ๆ”
“ซี๊ดดด อยากได้สิ ฟ้าให้ก็ไม่ลังเลอยู่แล้ว”
“อยากได้ก็ต้องช่วยกันสิ”
กางเกงชุดนอนบางของเขาถูกน้ำฟ้าร่นออกจนเห็นแท่งชูชันปะทะสายตา ชัดเจนว่าร่างกายมันไม่ปฏิเสธัั
น้ำใสเยิ้มหยดกระดิกหัวริก ๆ เรียกร้องให้น้ำฟ้าก้มลงไปฉกชิมให้ได้
“ซี๊ดดด”
ปลายลิ้นเธอแตะแ่เบาตรงส่วนหัวพองแดงที่มันกำลังบวมเปล่งรับกับปากที่รูดขึ้นรูดลง จนเขาต้องกระดกสะโพกรับหลับตาพริ้มกับความรู้สึกหวามไหว กดหัวเธอให้ลงลึกตามแรงปรารถนาที่มีอยู่ข้างในอกราวกับไฟที่ปะทุจากด้านในใจ
“อะ อื้อ”
แรงเสียวซ่านทำธนากระแทกสวนจังหวะของน้ำฟ้าซะ แม้แต่ปากเธอเองก็ยังรู้สึกถึงความวูบไหว น้ำั์ตาซึมไหลพร้อมความอึดอัดคับแคบในผนังลำคอ เมื่อเขาตอกลึกกลับมา
“อึก อ๊อก อื้อออ”
“อ่าาา ปากโคตรอุ่น”
อารมณ์งุ่นง่านเหมือนกระแสไฟฟ้ากำลังไหลผ่าน ััเปรี๊ยะช็อตกันกระจายทั่วร่าง มันไม่ต่างกับทุกครั้งที่เขาและเธอดำดิ่งลึกไปด้วยกัน แต่มันจูนกันได้ไวเพราะร่างกายทั้งคู่มันยังจำความรู้สึก ัั ความปรารถนาที่มันให้กัน ด้วยความฝังแน่นอยู่ในใจ
“ชอบปากฟ้า ซี๊ดดด โคตรเสียว”
361
