“ข้าได้ยินว่าท่านยายมีหลานสาวใช่หรือไม่ขอรับ หลานสาวที่มักจะเข็นรถนำผักไปส่งถึงจวนท่านผู้ว่า” เจี้ยนจื่อนั่งตัดถู่โต้วและแสร้งไม่ใส่ใจในคำถามทั้งๆ ที่เื่นี้คือเื่หลักที่ท่านผู้ว่าสั่งมา
ท่านยายเอี้ยะกุ้ยผู้มิได้สนใจเื่ใดนอกจากการตัดผัก ตอบไปตามปกติ “อาเฟิงไม่สบาย แต่เ้ามิต้องห่วงไป วันนี้ในยามอิ่ว (17.20) นางจะตัดผักไปส่งที่จวนท่านผู้ว่าได้เหมือนเดิม”
“ขอรับ” ในคำตอบรวมๆ ว่าไม่สบายของท่านยายเอี้ยะกุ้ย ตัวผู้ติดตามที่อ้างว่าเป็พ่อบ้านมิได้สอบถามต่อให้เสียมารยาท มือแกร่งตัดผักสดๆ ใส่ลงในตะกร้าจนครบแล้วเดินตามท่านยายออกไปทันที เบี้ยถูกจ่ายเกินราคาปกติถึงสองเท่า แม้ท่านยายไม่อยากรับแต่เขาผู้รับสารจากนายท่านก็จะยัดเยียดใส่มือไปให้ทั้งอย่างนั้น
จวนผู้ว่า
จางหย่งซื่อฟังคำรายงานจากคนสนิทอย่างเจี้ยนจื่อแล้วครุ่นคิดถึงความเป็ไปได้เกี่ยวกับเื่ที่ท่านยายเอี้ยะกุ้ยบอกว่านางไม่สบาย หรือว่าเื่ที่นางดื่มชาผสมยาปลุกกำหนัดและเื่ที่มีสัมพันธ์กับบุรุษอย่างเขาเมื่อคืน เอี้ยะหลิ่งเฟิงจะมิได้บอกท่านยายของนาง หรืออีกอย่างคืออาจจะบอกแล้วแต่ท่านยายของนางกลัวจะถูกผู้คนครหาจึงปกปิดเื่นี้เอาไว้ ‘เอาเถอะ อย่างไรเสียหากนางถามหาความรับผิดชอบ?’ มันก็เป็อีกเื่หนึ่งที่ไม่น่าจะเป็ไปได้แล้ว มิเช่นนั้นนางคงไม่ลักลอบออกไปจากกระท่อม “อีกครู่ข้าต้องไปตรวจความเป็อยู่ของทางฝั่งใด” หันไปถามคนสนิทอย่างเจี้ยนจื่อ
“แถวๆ หมู่บ้านฟ่งขอรับ” เจี้ยนจื่อตอบคำถามของท่านผู้ว่า ในแถบที่พวกเขามาพำนักอยู่นี้อาจจะมีหัวหน้าหมู่บ้านคอยดูแลอยู่แล้ว แต่ด้วยหน้าที่หลักของผู้ว่า จึงต้องไปสำรวจให้ครบทุกหมู่บ้าน
“หมู่บ้านที่มีโจรมากมายน่ะรึ”
“ขอรับ จะเรียกว่าเป็หมู่บ้านของกองโจรก็คงไม่ผิดนัก” จากข่าวที่พวกเขาและท่านผู้ว่าทราบมาั้แ่ต้น หมู่บ้านนี้จะอยู่ไม่ห่างจากหมู่บ้านผิงเท่าใด และทุกครั้งที่ทางการได้ส่งทหารไปตรวจสอบ หัวหน้าหมู่บ้านก็ไม่เคยแจ้งว่ามีเหตุการณ์ร้ายเลย แม้ไม่น่าแปลกใจเพราะในหลายๆ หมู่บ้านก็เป็เช่นนี้ แต่เพราะข่าวจากนอกเมืองในพื้นที่ห่างออกไปกลับมีแต่ข่าวปล้นสะดม ลักเล็กขโมยน้อยโดยหัวหน้ากองโจรนั้นมีนามว่า ฉีเฉียน…นามของบุตรชายฉีต้านผู้เป็หัวหน้าหมู่บ้าน
“จัดกำลังคนไปด้วยสิบคน” มิใช่หวาดกลัวแต่เขาแค่ป้องกัน หากเกิดการปะทะกันขึ้น ตัวเขาผู้เป็หนึ่งในผู้ฝึกยุทธ์ย่อมมิมีทางพ่ายแพ้ เว้นเสียแต่ฝ่ายนั้นต่างก็มีวรยุทธ์ด้วยกัน ไม่ใครก็ใครอาจจะได้รับาเ็ ธรรมดา
“ขอรับนายท่าน”
&&&&
ยามซื่อ (09.30)
“หลิ่งเฟิง?” ‘นางมาอยู่ที่หมู่บ้านนี้ได้อย่างไร’ จางหย่งซื่อในสภาพของคุณชายจากต่างหมู่บ้าน เดินตามหลังสตรีที่เขาเพิ่งมีสัมพันกับนางในบ่อน้ำเมื่อคืนวานไปอย่างเงียบๆ ในมือของเอี้ยะหลิ่งเฟิงมีกระดาษแผ่นหนึ่งที่เขาสังเกตเห็นนางก้มมองมันอยู่ตลอดเวลา คล้ายกับนางกำลังตามหาสถานที่หรือคน? ตาคมมองรอบกายเห็นมีแต่เหล่าบุรุษลอบมองสตรีหน้าขาวในชุดสีทึบอย่างสนใจ จะกล่าวว่าหมู่บ้านนี้มีบุรุษมากกว่าสตรีก็คงไม่ผิดนักและถ้าหากจะบอกว่านางไม่ระวังตัวก็คงใช่! และไม่รู้ทำไมเขาจึงรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ หรือเขาจะรำคาญสายตาของผู้คน ‘คงใช่แน่ๆ’ เขาเดินตามนางไปจนถึงบ้านหลังหนึ่งพร้อมกับลอบมอง
“ที่นี่ใช่เรือนของท่านป้าเจียงหนันหรือไม่เ้าคะ” เอี้ยะหลิ่งเฟิงหยุดยืนอยู่ตรงหน้าบ้านหลังหนึ่ง ที่ถูกเขียนไว้ในแผนที่ หมู่บ้านแห่งนี้คือหมู่บ้านฟ่ง อยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านผิงของนางนัก ก่อนหน้านี้เมื่อครึ่งชั่วยาม (หนึ่งชั่วโมง) ที่ผ่านมามีชายแก่อายุประมาณหกสิบปีควบม้าไปสั่งหงหลัวปู่ (แครอท) กับท่านยายของนางถึงที่บ้านสวน ครั้นจะตัดแล้วให้ท่านยายมาส่งก็คงเป็เื่ที่ผิด ซ้ำจะให้นางเข็นรถแล้วค่อยๆ เดินไปตามเส้นทางก็เกรงว่าอาจจะไม่ทันการเพราะระยะทางต่างหมู่บ้านนั้นมิใช่ทางระยะใกล้ ครานี้ตัวนางจึงต้องว่าจ้างรถม้าในราคาสี่ตำลึง (ยี่สิบบาท) กับรถเข็นเพื่อบรรทุกหงหลัวปู่เต็มตะกร้าทางด้านหลังมาด้วย ปลายทางยังไม่ทันถึง นางดันหาบ้านลูกค้าไม่เจอ เดือดร้อนให้นางต้องเดินเท้าสอบถามหาบ้านคน ในขณะที่รถม้าบรรทุกผักมาก็ต้องจอดพักอยู่กลางหมู่บ้าน ‘ซึ่งคนขับรถม้าได้นอนรออยู่ด้วย’ จนกว่านางจะพบตัวผู้สั่งผักแล้วค่อยเดินกลับไปบอกคนขับรถม้าอีกที “ข้ามาส่งผักที่สั่งไว้เ้าค่ะ”
แกร่กๆ
เสียงเปิดประตูรั้วบ้าน พร้อมกับสตรีสูงวัยเดินออกมาต้อนรับ “มาแล้วรึ” ยิ้มใจดี
‘เฮ้อ! เจอสักที’ “เ้าค่ะ แต่รบกวนท่านป้ารอข้าสักครู่นะเ้าคะ ข้าจะกลับไปเรียกคนขับรถม้าก่อน”
“ได้สิ”
เอี้ยะหลิ่งเฟิงหันหลังกลับไปอย่างเร่งรีบเพื่อตามหารถม้ารับจ้าง แต่นอกจากรถจะไม่อยู่ที่เดิมแล้ว นางยังมองเห็นท้ายรถไวๆ “ท่านอา!! หยุดก่อน” ความเครียดเกาะกุมจิตใจ นอกจากต้องจ่ายค่าคนขับรถม้า นางยังต้องมาเสียชื่อเพราะไม่มีของมาส่งอีกรึ ‘หน็อย!’ ไวเท่าความคิด นางรีบวิ่งไปคว้าสายเชือกผูกม้าของผู้ใดไม่รู้มาถือไว้ ในใจมาดหมายถึงคนขโมยผักของนางและเบี้ย ‘เอาวะ รถมอเตอร์ไซค์ยังขี่ได้ นับประสาอะไรกับม้า!’ ฟึ่บ!! ร่างบางก้าวขึ้นบนหลังม้าสีขาวพร้อมกับเคาะสีข้างของมันเหมือนที่เคยเห็นในทีวี “หย่ะๆ” ‘ไปสิวะ!’
ความวุ่นวายของสตรีควบม้าแต่ม้าไม่วิ่งอยู่ในสายตาของจางหย่งซื่อ ใจอยากจะหัวเราะใส่นางแต่ดูท่าทางมันคงไม่เหมาะเท่าใดเพราะนางกำลังถูกขโมยผัก และในยามนั้นเองที่เขาตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้แล้วเอ่ยกับสตรีหน้าขาวแต่ใจร้อนว่า “ม้าตัวนี้มีข้าเป็เ้าของและมันจะไม่ออกวิ่งหากข้าไม่สั่ง”
712
![พิษสวาทรัก..ปริศนามรณะ[จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1690086893_23174633.webp)
