ตอน คู่กัด
ร้านกาแฟ… วันต่อมา
“กาแฟแก้วหนึ่งสิครับหมูหวานคนสวย”
หมูหวานเงยหน้าขึ้นมองเ้าของเสียงที่เธอคุ้นหู คิ้วเรียวสวยวิ่งชนกันเป็ปมทันที
“นี่เมไปเล่นที่อื่นเลยนะหมูหวานกำลังยุ่ง ลูกค้าเต็มร้านไม่เห็นเหรอไง”
“โหยแค่นี่ต้องทำหน้าดุด้วย เมไม่ได้สั่งเล่นนะหมูหวานเมสั่งจริงๆ เอาลาเต้แก้วหนึ่งหวานปรกติพิเศษใส่ใจ”
เมษาหนุ่มน้อยหน้าใสวัยเดียวกันเลิกคิ้วพร้อมกับโปรยยิ้มที่เ้าตัวคิดว่าหล่อสุดในชีวิตส่งให้หมูหวาน แต่แทนที่หญิงสาวจะมีท่าทางเขินอายอีกฝ่ายเธอกลับทำหน้านิ่งๆ คล้าจะรำคาญเสียมากกว่า
“เมไปนั่งรอที่โต๊ะเลยไปอย่ามายืนเกะกะตรงนี้ เดี๋ยวหมูหวานทำเสร็จแล้วให้บัวไปส่ง”
“โอเค อย่าลืมใส่ใจมาด้วยนะหมูหวาน ส่วนนี่หัวใจของเมรับไปสิ”
เมษาทำมือเป็ท่ามินิฮาร์ทส่งให้หมูหวานแล้วเดินถอยหลังไปนั่งเท้าคางจ้องหน้าของเธออยู่ที่โต๊ะ ท่ามกลางสายตาของลูกค้าเกือบยี่สิบคู่ในร้านกาแฟ ที่มองไปยังเด็กหนุ่มอย่างนึกขำกับมุกจีบสาวของเขา หนึ่งในนั้นก็มีบัวแก้วเพื่อนสนิทของหมูหวานรวมอยู่ด้วย
“ไอ้เมษาหน้าแมวมาก่อกวนอีกแล้วเหรอหมูหวานให้บัวจัดการไล่ไปเลยไหม ตามตื้ออยู่ได้น่ารำคาญชะมัดคงคิดว่าตัวเองหล่อตายแหละ”
บัวแก้วสาวแว่นในชุดพนักงานเสิร์ฟผมสั้นเดินมาหาหมูหวานที่หน้าเคาน์เตอร์พร้อมกับถาดอาหาร
“อย่าบัว เค้ามาสั่งกาแฟน่ะปล่อยไปเหอะอายคน เดี๋ยวลูกค้าคนอื่นจะหาว่าเราบริการไม่ดี”
“งั้นเหรอ ฝากไว้ก่อนเหอะไอ้เมษาหน้าแมว”
บัวแก้วเบ้ปากเมื่อมองไปยังเมษาที่คอยเทียวไล้เทียวขื่อตามจีบหมูหวานเพื่อนของเธออยู่ทุกวี่ทุกวัน ไม่ว่าจะเป็ที่มหาลัยฯ หรือแม้แต่ที่บ้าน ตามติดยิ่งกว่าเ้ากรรมนายเวรเสียอีก
“เหนื่อยไหมบัววันนี้คนเยอะหน่อยนะ ดีที่ได้บัวมาช่วยที่ร้านไม่งั้นหมูหวานคงหัวหมุนแย่เลย พี่เบลล์ก็ลาไปต่างจังหวัดตั้งหลายวัน”
“เหนื่อยก็ไม่เห็นเป็ไรนี่หมูหวานทำเป็เกรงใจไปได้ บัวไม่ได้มาช่วยฟรีๆ สักหน่อย แม่ดาวให้ค่าขนมตั้งวันละสามร้อยดีกว่านอนเล่นอยู่บ้านเป็ไหนๆ จริงไหม”
บัวแก้วยิ้มจนตาหยี
“อืม บัวเอากาแฟไปเสิร์ฟให้เมหน่อยสิแล้วอย่าก่อเื่นะใจเย็นๆ เข้าไว้” หมูหวานกำชับเพื่อนเพราะเธอรู้ดีว่าคู่นี้ไม่ค่อยจะถูกกันสักเท่าไหร่
“บัวจะพยายามแล้วกัน”
บัวแก้วรับกาแฟแล้วเดินมาส่งที่โต๊ะของเมษา แต่สายตาของเด็กหนุ่มยังคงมองค้างไปที่หมูหวานแทบไม่กระพริบตา ราวกับว่าบัวแก้วไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้นด้วย
“กาแฟได้แล้ว กินแล้วก็รีบๆ กลับไปซะ”
“อ้าว ยัยแว่นใครบอกให้พูดจากับลูกค้าแบบนี้ ฉันก็เป็ลูกค้าคนหนึ่งเหมือนกันนะจะมาไล่กันแบบนี้มันไม่ถูกนะเธอ”
เมษาชักสีหน้าไม่พอใจด้วยความที่บัวแก้วชอบทำตัวเป็องค์รักษ์พิทักษ์หมูหวาน ทำให้เขาเข้าถึงตัวของหญิงสาวที่แอบชอบยากขึ้นเลยพลอยทำให้ไม่ชอบหน้าบัวแก้วไปโดยปริยาย
“แล้วทำไมนายมีปัญหาเหรอ ไอ้โรคจิต”
บัวแก้วขยับแว่นมองลอดแว่นตาจ้องหน้าเมษาเขม็งพร้อมมีเื่เต็มที่
“ไอ้โรคจิตงั้นเหรอ อย่างฉันเนี่ยนะโรคจิตหน้าตาของเธอยังเหมือนพวกโรคจิตมากกว่าอีก”
เมษาชี้มือมาที่ตัวเอง
“นี่ถามจริงยัยแว่น เธอแอบชอบฉันเหรอเปล่าถึงได้คอยทำตัวเป็ก้างขวางคอฉันกับหมูหวานตลอดเวลา หึงฉันว่างั้น อย่างเธอน่ะไม่ใช่สเปคฉันหรอกเสียใจด้วยนะ”
เมษาเชิดหน้ากระตุกยิ้มเล็กๆ มองใบหน้าของบัวแก้วที่ค่อยๆ สีเข้มขึ้นทีละน้อยจนใบหน้าของหญิงสาวแดงจัดด้วยความโกรธ บัวแก้วกำมือแน่นปากคอสั่น
“หลงตัวเองมากไปแล้วไอ้เมษาหน้าแมว”
บัวแก้วขบกรามกรอดพร้อมปะทะขั้นสุด
1K
