ตอนตีห้า

ตอนที่ 3: ระหว่างความจริงกับความฝัน

เขาลืมตาตื่นในห้องที่คุ้นเคย

แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่าน

นาฬิกาบนผนังยังคงเดินไปตามเวลา

ไม่มีเสียงแม่เรียก ไม่มีเสียงนกในสวน ไม่มีกลิ่นอาหารเช้าเหมือนตอนนั้น

เขากลับมาอยู่ในห้องของตัวเองอีกครั้ง

ห้องของผู้ใหญ่…ในโลกปัจจุบัน

เขานั่งนิ่งอยู่อย่างนั้นอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนจะรู้สึกถึงบางอย่างที่อยู่ในมือขวา

…มันไม่ใช่แค่ความว่างเปล่า

เขาค่อย ๆ คลี่นิ้วออก และต้องกลั้นหายใจเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงนั้น

เหรียญโปเกมอนในซองชีโตช

เก่า แต่ยังชัดเจน

ขอบพลาสติกใสยังพอมีสีหลงเหลือ

และตรงกลาง…เป็๞รูปของ ไคริว—ตัวละครที่เขารักที่สุดในวัยเด็ก

“นี่มัน…ของจากฝันเมื่อคืน”

เขาลุกขึ้นยืนช้า ๆ เดินไปที่โต๊ะทำงาน เปิดลิ้นชัก หยิบสมุดจดเล่มหนึ่งออกมา

เป็๲สมุดที่เขาใช้จดความฝันมาตลอดหลายปี

แต่บ่อยครั้งก็มีแค่บรรทัดว่าง หรือข้อความสั้น ๆ อย่าง “จำไม่ได้” หรือ “ไม่มีอะไร”

ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน

เขาเขียนลงไปด้วยมือที่ยังสั่นเบา ๆ

“ฉันตื่นมา…พร้อมเหรียญไคริวในมือ”

“ที่นั่น…ไม่ใช่ความฝันธรรมดา”

“ฉันรู้สึกเหมือนจริงทุกอย่าง แม้กระทั่งความอบอุ่นของห้องนั้น”

“และที่สำคัญ ฉันไม่ได้อยู่คนเดียว”

เขามองเหรียญอีกครั้ง

มันคือสิ่งยืนยันว่าเขาไม่ได้แค่ ฝันไป

มันเหมือนมีใครบางคน—ที่ยังรอเขาอยู่ที่นั่น

ใครบางคนที่ชื่อเดียวกับเขา หน้าตาเดียวกัน แต่ยังเด็ก และยังไม่ทันโตพอจะลืมทุกอย่างเหมือนเขา

และในหัวของเขาก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาแ๵่๭เบา

เหมือนเสียงของเด็กชายตัวเล็ก ๆ กำลังกระซิบ

“ถ้านายยังจำได้ว่านายชอบตัวไหนที่สุด… แปลว่านายยังเป็๲เราอยู่”

…

คืนนั้น เขาปิดไฟเร็วกว่าทุกวัน

นอนลงพร้อมกับเหรียญไคริวในมือ

หลับตาพร้อมกับหัวใจที่กลับไปอ่อนโยนอีกครั้ง

เขาไม่รู้หรอกว่า คืนนี้จะได้กลับไปไหม

แต่เขารู้แน่ ๆ ว่า…เขาไม่ได้ฝันไปคนเดียว