สำหรับเหล่านางั์นักสร้างนิมิตสายโสภา (บิวตี้ บล็อกเกอร์) เพลานี้ ความงามจากรูปโฉมโนมพรรณเดิมนั้นเป็เพียงทุนรอน ทว่าหากได้พัสตราภรณ์ เครื่องประดับ ไปจนถึงการตบแต่งเกศาและพักตร์ตามตำราใหม่ เสน่ห์แห่งนงคราญจะทวีอานุภาพขึ้นนับสิบเท่าประดุจต้องมนต์มหาละลวย
วายุคลี่ม้วนกระดาษภาพวาดที่เขากลั่นกรองมาจากความทรงจำในอดีตชาติออกมา พิมพ์เขียวเหล่านี้คืออาวุธลับที่เขาจะใช้ ‘ลดมิติทางความคิด’ ของชาวลงกาและชมพูทวีปให้ศิโรราบต่อวิสัยทัศน์แห่งอนาคต ในแผ่นภาพนั้น มิได้มีเพียง ถุงน่องสีนิล (แบล็ก สต็อกกิงส์) เท่านั้น แต่ยังมีถุงน่องสีนวลประดุจผิวเนื้อจริง, ถุงน่องสีขาวบริสุทธิ์ราวมณีรัตน์, และถุงน่องตาข่ายที่แฝงกลิ่นอายแห่งมนต์ดำ นอกจากนี้ยังมีชุดรัดรวบทรวงทรง (สเต็ปมาเธอร์ เดรส), อาภรณ์กรอมกายสีนวล, ชุดสไบสายเดี่ยวรัดรูป, ชุดนงคราญว่าการ (ออฟฟิศ เลดี้), ชุดบ่าวรับใช้จำแลง (เมด เอาต์ฟิต), แฟชั่นดรุณีแรกรุ่น (โลลิต้า), กางเกงผ้าเดนิมกระชับปลีแข้ง (ยีนส์), ไปจนถึงฉลองพระบาททรงสูงหุ้มเข่า (บูทสูง)
วายุยังได้บรรจงวาดแบบทรงผมที่แปลกตาและกรรณเจียก (ตุ้มหู) ดีไซน์ล้ำยุค เมื่อเขากางภาพเหล่านี้ออกต่อหน้าเหล่านางั์ แววตาของพวกนางพลันประกายไปด้วยความพิศวงระคนใคร่รู้ บางนางถึงกับพวงแก้มแดงระเรื่อด้วยความกระดากอาย เมื่อได้ทัศนาดีไซน์ที่ดู ‘อาจหาญ’ และเปิดเผยสัดส่วนยิ่งกว่าอาภรณ์ใดในสามโลกจะกล้าจินตนาการ
“ฝ่าา... สิ่งเหล่านี้พระองค์ทรงเนรมิตขึ้นด้วยพระปรีชาเองทั้งหมดเลยหรือเพคะ?” พระนางรัศมี เอ่ยถามด้วยความทึ่งหลังจากที่นางได้พินิจดูภาพเ่าั้อย่างถี่ถ้วน
“แน่นอน... ทั้งหมดนี้เรากลั่นกรองมาจากนิมิตที่เราหยั่งรู้ด้วยตนเอง” วายุตอบด้วยสุรเสียงเรียบแต่มั่นคง
“แล้วชุดเหล่านี้คืออาภรณ์ประเภทใดกัน? ดูวิจิตรพิสดารยิ่งนัก” พระนางรัศมีชี้นิ้วไปยังภาพชุดนงคราญว่าการที่เน้นความกระฉับกระเฉงแต่รัดรึงสัดส่วนสลักเสลา
“สิ่งนี้เรียกว่า ชุดนงคราญบริหารงาน (บิสซิเนส แอทไทร์)” วายุอธิบาย
“แล้วชุดนี้เล่าเพคะ?” นางชี้ไปที่ชุดบ่าวรับใช้ที่มีระบายลูกไม้พริ้วไหว
“นี่คือ ชุดบ่าวรับใช้จำแลง (เมด เอาต์ฟิต)”
“ฝ่าา... พระองค์มีพระทัยเสน่หาให้หม่อมฉันสวมชุดใดมากกว่ากันหรือเพคะ?” พระนางรัศมีขยับกายเข้ามากระซิบข้างพระกรรณด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
“เอ่อ... จะชุดไหนก็นับว่าส่งเสริมรัศมีแก่เ้าทั้งสิ้น แต่หัวใจสำคัญของกลศึกความงามครั้งนี้อยู่ที่สิ่งนี้” วายุแสร้งกระแอมแก้เขิน ก่อนจะชี้ไปที่แบบร่างถุงน่อง “สิ่งนี้เรียกว่า ถุงน่อง (สต็อกกิงส์) มันถูกออกแบบมาเพื่อห่อหุ้มเรียวขาให้ดูนวลเนียน วัสดุต้องมีความบางกริบประดุจหมอกธุมเกตุและนุ่มนวลประดุจปีกแมลงภู่ พวกเ้าพอจะเสาะหาวัสดุมาปรุงแต่งสิ่งนี้ได้หรือไม่?”
เมื่อถูกท้าทายด้วยเชิงช่าง พระนางรัศมีพลันยกยิ้มอย่างมาดมั่น “ในเขตคามลงกาแห่งนี้ ไม่มีวิภูษาสิ่งใดที่หม่อมฉันจะสรรค์สร้างมิได้ ฝ่าาโปรดรอชั่วครู่ หม่อมฉันจะไปคัดเอาวัตถุดิบเลอค่าที่สุดมาถวายให้ทอดพระเนตร”
“พวกเ้า... ตามข้ามาที่หอพระคลังพัสตราภรณ์!”
ภายใต้การบัญชาของพระนางรัศมี เหล่านางบริวารรีบเคลื่อนกายไปยังหอพระคลัง และนำเอาวัตถุดิบวิเศษออกมามากมาย วายุมองดูความคล่องแคล่วว่องไวของพวกนางพลางรำพึงในใจว่าฝีมือเชิงช่างและการเนรมิตผลงานกลับรวดเร็วแม่นยำยิ่งกว่าโรงงานในโลกเดิมเสียอีก มิช้านาน อาภรณ์ชิ้นแรกก็สำเร็จเป็รูปธรรม สิ่งที่ทำให้วายุประหลาดใจยิ่งกว่าคือ พระนางรัศมีได้ทำการ ‘ประยุกต์’ แบบของเขา โดยการเพิ่มลวดลายกนกเครือเถาและลายบุปผาทิพย์ ส่งผลให้อาภรณ์เ่าั้ดูงามสง่าขึ้นมาในพริบตา
“ฝ่าา โปรดทอดพระเนตรชุดนี้เพคะ วัสดุที่ใช้คือ ไหม์ร้อยกัลป์ มีคุณสมบัติพิเศษในการโอบรัดและปรับขนาดให้รับกับทรวดทรงของผู้สวมใส่ได้อย่างแเี”
“ยอดเยี่ยมมาก... ข้าไม่นึกเลยว่าเ้าจะมีพร์เป็ ยอดดีไซเนอร์พัสตราภรณ์ (นักออกแบบอาภรณ์) ถึงเพียงนี้” วายุชมเชย “เหตุใดพวกเ้าไม่ลองเปิด หอพัสตราภรณ์วิลาสินี และวางจำหน่ายอาภรณ์เหล่านี้ผ่าน ‘ตู้มณีสินค้า’ (แพลตฟอร์มขายสินค้า) ในข่ายใยเนตรทิพย์ดูล่ะ? เราเชื่อว่ายอดขายจะต้องถล่มทลาย”
ในขณะนั้นเอง นางั์บริวารนางหนึ่งก็เดินประคองพานทองใส่ ถุงน่องสีนิล (แบล็ก สต็อกกิงส์) ที่บางละเอียดประดุจควันไฟเข้ามา วายุเอื้อมหัตถ์ไปัั ความนุ่มละมุนนั้นมิต่างจากถุงน่องชั้นเลิศในอดีต แต่เมื่อนางั์รายงานว่ามันทำจากใย แมงมุมทองหิมพานต์ ที่ดาบมิตัดขาด วายุกลับขมวดขนงทันที
“คุณภาพมันสูงส่งเกินไปแล้ว... แบบนี้ใช้ไม่ได้โดยเด็ดขาด! หากเราขายของที่ทนทานถาวรถึงเพียงนี้ แล้วใครเล่าจะกลับมาซื้อคู่ที่สองกับเรา? มิต้องทำให้คงทนเกินไป ขอเพียงแค่ให้มัน ‘ดูงามสมส่วน’ เป็พอ เพราะวิสัยของสตรีนั้นไม่มีใครปรารถนาจะสวมอาภรณ์เดิมซ้ำไปตลอดกาลหรอก จริงไหม?”
เหล่านางั์ที่เริ่มเข้าใจถึงศาสตร์แห่ง ‘การบริโภคนิยม’ ต่างแยกย้ายกันไปปรับกรรมวิธีการผลิต วายุรออยู่เพียงมิทันถึง ชั่วหม้อข้าวเดือด (ประมาณ 1 ชั่วโมง) พิมพ์เขียวทั้งหมดก็ได้กลายเป็พัสตราภรณ์จริงที่พร้อมใช้งาน พวกนางเริ่มสนุกกับการลองชุดและจัดชุดเข้าคู่กันอย่างครื้นเครง ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าเต็มไปด้วยความยั่วยวนพ้นประมาณ โดยเฉพาะเมื่อพวกนางสวมถุงน่องสีนิลพร้อมกันทั้งศาลา...
วายุในร่างทศกัณฐ์รู้สึกได้ถึงความพลุ่งพล่านที่ปะทุขึ้นประดุจูเาพระสุเมรุจะทลาย แม้พระองค์จะดำรงสภาวะจิตระดับ "ผู้ควบคุมสรรพสิ่ง" ที่มี "พหุจิต" ทรงอำนาจที่สุดในจักรวาล สามารถแยกแยะและประมวลผลความรู้สึกได้นับหมื่นในเสี้ยววินาที แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพระนางรัศมีในชุดนงคราญว่าการที่รัดรึงคู่กับถุงน่องสีนิล จิตใจที่เคยเสถียรดั่งศิลาพลันสั่นคลอนด้วยสุนทรียภาพอันร้ายกาจที่ตนเองรังสรรค์ขึ้น!
“เรา... เราขอตัวไปชำระจิตชั่วครู่ แล้วจะกลับมา!”
วายุสำแดง วิชาชุบกายหายตัว (การเคลื่อนย้ายพิกัด) อันตรธานหายวับไป พระองค์ต้องใช้เวลาเกือบ ชั่วหม้อข้าวเดือด (ประมาณ 1 ชั่วโมง) ในการเข้าสู่ภวังค์สมาธิ ใช้พลังแห่งพหุจิตทำการ "เขียนทับ" กิเลสที่พุ่งพล่านด้วยปัญญาบารมี เพื่อดับเปลวไฟแห่งความปรารถนาก่อนจะเยื้องกรายกลับมา
“อะแฮ่ม... ทุกคนโปรดเปลี่ยนกลับเป็ชุดปกติก่อน ต่อไปเราจะชี้แจงแผนการ ‘ถ่ายทอดสดนิมิต’ ต่อไป คืนนี้เราจะเริ่มทดสอบระบบ โดยจะเริ่มที่ รวีรำไพ เป็คนแรก... เ้าจงไปบันทึกนิมิตสั้น (คลิปสั้น) เพื่อแจ้งแก่ข้า่ใช้ (แฟนคลับ) ของเ้าว่าราตรีนี้นิมิตสด (ไลฟ์สตรีม) จะอุบัติ และจงใช้ คันฉ่องกระจกแก้ว บันทึกภาพตนเอง (เซลฟี) ให้งดงามที่สุด!”
“รับทราบเพคะฝ่าา!”
102
