หลังจากตำรวจน้อยถ่ายเบาเสียงดังจ้อกๆ ในห้องน้ำเรียบร้อยแล้ว ตอนออกมาก็เหม่อมองผ้าใบบนพื้นชั่วครู่ ก่อนมองขวับไปซ้ายทีขวาทีราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วจึงค่อยสังเกตเห็นเวลส์ที่ยืนอยู่หน้าเครื่องคอมฯ นอกห้อง
“เอ่อ...เอ่อ...อันนั้น...ผมชอบเล่นเกมครับ...คุณ...คุณก็ชอบเหมือนกันเหรอครับ”
เวลส์ได้กลิ่นอายความเครียดจางๆ ในใจคิดว่า ‘นายจะลนไปทำไม ตอนนายเล่นเกมนายไม่ใส่เสื้อผ้า หรือเกมที่นายเล่นมันไม่สวมเสื้อผ้ากันล่ะ’
คงจะเพราะบรรยากาศดูกระอักกระอ่วนจริงๆ หลังจากตำรวจน้อยเกาหัวที่เส้นผมยุ่งเหยิงจนผมทั้งหัวตั้งขึ้น ในที่สุดก็เอ่ยปากถามเพื่อเปลี่ยนเื่ “คุณอยากกินซาลาเปาจริงๆ ใช่ไหมครับ ถ้าอยากกิน เดี๋ยวผมไปซื้อให้ตอนนี้เลย”
พอาแได้รับการรักษาอย่างดี อารมณ์ของเวลส์ดีขึ้นมาก เมื่อโดนถามแบบนี้เขาก็รู้สึกว่าตัวเองหิวจนท้องกิ่วจริงๆ จึงวางอคติในใจลง พยักหน้าให้อีกฝ่ายอย่างสง่างาม
“โอเคครับ...ผมจะได้พาคุณออกไปเข้าห้องน้ำ...”
‘ถ้าพูดไม่เข้าหู ก็พูดให้น้อยลงหน่อยสิวะ!’ เวลส์ที่เพิ่งอารมณ์ดีเพราะจะได้กินซาลาเปาก็หงุดหงิดอีกรอบ เขาถลึงตามองเ้าโง่ ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป ไม่เพียงแต่ปิดประตู แต่ยังลงกลอนอีกด้วย
ไอ้คนวิตถาร อย่าได้คิดจะถ้ำมองนะเว้ย!
เหยาหย่วนที่โดนปิดประตูใส่หน้ายืนหน้าม่อยคอตกอยู่ครู่หนึ่ง ก็ไปซื้ออาหารเช้าให้สุนัขตำรวจคนเดียวอย่างยอมรับชะตากรรม
“โย่ เมื่อวานที่หน่วยให้ทำโอทีเหรอ ทำไมซีดเซียวขนาดนั้น”
เมื่อออกมาจากห้องก็พบกับลุงห้องตรงข้าม พอได้ยินดังนั้น เขาจึงคิดได้ว่าต้องดูแลหน้าผมทันที
คนมีอายุและคนหนุ่มเดินทอดน่องไปยังแผงขายอาหารเช้าด้วยกัน คุณลุงคะยั้นคะยอให้เขามากินข้าวที่บ้านเย็นนี้ บอกว่าจะทำอาหารเพื่อขุนเขา
สุดท้ายเหยาหย่วนก็ใช้เหตุผลว่า่นี้มีภารกิจเลยกลับบ้านไม่ตรงเวลามาปฏิเสธเจตนาดีของคุณลุง เขาเปิดประตูมาพร้อมด้วยความรู้สึกกลัดกลุ้ม ในใจคิดว่าเขานั้นเป็เด็กที่ใครเห็นก็เอ็นดูมาั้แ่เด็ก ไม่ว่าจะเป็หัวหน้าหรือเพื่อนร่วมงาน คนในครอบครัวหรือเพื่อนบ้านใกล้เคียง ล้วนสนิทสนมรักใคร่ แล้วทำไมพอเป็สุนัขตำรวจตัวนี้ ถึงได้เกลียดชังรังเกียจกันขนาดนั้น
ติดบั๊ก มันต้องติดบั๊กเข้าที่ตรงไหนแน่...
เหยาหย่วนที่กำลังคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยเข้ามาในห้องก็เห็นสุนัขตำรวจกำลังคาบแปรงสีฟันเพื่อรอเขาอยู่ โห เป็แปรงสีฟันไฟฟ้ายี่ห้อฟิxปด้วย! ตัวเหยาหย่วนเองยังไม่มีแปรงสีฟันไฟฟ้าเลย เครื่องแรกที่จะใช้ก็ต้องเอาให้หมาอีก ผู้กำกับจ้าวช่างมองการณ์ไกลดีจริง หมาแบบนี้ต้องให้คนที่คุ้นเคยกับการทำงานจิปาถะบริการนั่นละ...
ร่างเล็กที่แปรงฟันให้สุนัขแล้วก็ลุกขึ้นไปห้องครัว เขาหากะละมังสเตนเลสที่ไม่ต้องกลัวแตกมาใส่ซาลาเปา พอจะวางลงพื้นเพราะเข้าใจว่าเป็ความเอาใจใส่ สุนัขตำรวจกลับเห่า ‘โฮ่ง’ ปั๊บ
ดังนั้นเขาจึงลองวางซาลาเปาทุกลูกไว้บนโต๊ะเล็กที่ตัวเองเอาไว้ทานข้าว และยอมแบ่งน้ำเต้าหู้ครึ่งหนึ่งโดยวางเอาไว้ข้างกะละมังสเตนเลสดู
โต๊ะตัวนั้นของเขาทั้งเตี้ยทั้งเล็ก และมีม้านั่งเข้าชุดกันหนึ่งตัวเท่านั้น เขาเลยสละเก้าอี้ให้ สุนัขตำรวจจึงเริ่มเวลาอาหารเช้าอย่างพออกพอใจ สงสารตัวเองชะมัด อาหารเช้าที่เขาเสียเงินซื้อมา หมาได้นั่งเก้าอี้ ส่วนเขานั่งยองๆ แถมหมายังได้กินเยอะกว่าเขาเสียอีก แผงอาหารเช้าก็ออกใบเสร็จไม่ได้อีก หากเป็แบบนี้อีกสองสามวัน คงมีแต่หมาได้กินซาลาเปา ส่วนเขาคงได้กินแต่แกลบแล้ว
แต่ไม่ว่าจะน่าเวทนาขนาดไหน งานก็ยังต้องดำเนินต่อไป เปลี่ยนคู่หูก็ไม่ได้ ดังนั้นเมื่อกินอาหารเช้าแล้ว เหยาหย่วนเก็บกวาดห้องเรียบร้อยก็ออกไปสอบสวนกลางกับสุนัขตำรวจ
พอมาถึงแผนกเทคโนโลยี เ้าหน้าที่เยี่ยผู้รับผิดชอบงานถอดรหัสนั่งอยู่หน้าเครื่องคอมพิวเตอร์อย่างกับผีสาวก็ไม่ปาน เมื่อเธอมองเห็นตำรวจใหม่ สีหน้าซีดเซียวก็ฉีกยิ้มสยอง พูดขึ้นอย่างล่องลอยว่า “เหยาเหยา มาเร็วจังนะ คอมฯ เครื่องนั้นของนายยังรอคิวไปเกิดอยู่เลย...”
เ้าหน้าที่เยี่ยเป็รุ่นพี่ของเหยาหย่วน หญิงสาวที่ครั้งแรกหน้าตาธรรมดา แต่เมื่อรู้จักกันกลับสวยมีเสน่ห์ขึ้นเรื่อยๆ มีนิสัยมืดมน และเพราะคดีทางเทคโนโลยีมากขึ้นในทุกวัน จนทำให้เธอต้องอดตาหลับขับตานอนวนไปจนมีสภาพเหมือนผีก็ไม่ใช่คนก็ไม่เชิงเช่นนี้
ตอนที่เหยาหย่วนเข้ามารายงานตัวในหน่วย ก็ใรุ่นพี่ตัวเองที่มีสภาพเหมือนผีลอยมาหาจนฉี่แทบราด แต่ตอนนี้เขาชินเสียแล้ว เขาควักทอฟฟีจากกระเป๋าเครื่องแบบวางลงบนโต๊ะของเ้าหน้าที่เยี่ย แล้วเอ่ยปลอบว่า “พี่เยี่ย ผมให้ลูกอมครับ กินลูกอมจะได้อารมณ์ดี งานจะได้เสร็จไวๆ”
ไม่ใช่ว่าเขาไม่รีบ ถึงเ้าสุนัขตำรวจกำลังจ้องเขม็งมาที่เขาอย่างกับจะกินเืกินเนื้อก็เถอะ แต่ตอนนี้ในสอบสวนกลางงานมากกว่าคน จึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องทำงานตามลำดับความสำคัญและความเร่งด่วน
เวลานั้นเองสารวัตรจางแผนกเทคโนโลยีกำลังยกเครื่องซีพียูเข้ามา เมื่อเขาเห็นสุนัขโดเบอร์แมนข้างกายเหยาเหยาก็หัวเราะว่า “ไง เหยาเหยา ผู้กำกับจ้าวหาคู่หูหล่อขนาดนี้ให้เลยนะ!” เขาพูดขณะที่วางเครื่องซีพียู จากนั้นเดินเข้ามาดูเหล่าอุปกรณ์ที่ ‘รอต่อคิว’ บนโต๊ะยาวตรงกลางสำนักงาน ถอนหายใจพูดว่า “ชิ ให้อดนอนอีกสองคืนก็ทำไม่เสร็จหรอก”
เหยาหย่วนเหล่มองสุนัขตำรวจ เมื่อพบว่าดูเหมือนมันจะชอบใจคำเยินยอนั้น แต่เมื่อสารวัตรจางมองอุปกรณ์ต่างๆ เรียบร้อยแล้วคิดจะมาลูบมันนั้น มันกลับเบี่ยงหัวหลบ หรือว่า...
ราวกับเหยาหย่วนจับจุดได้ ยามจะขบคิดถึง่ที่คลุกคลีกับสุนัขตำรวจมาสองวันนี้ให้ดี จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงสารวัตรจางดังมา “ตามระเบียบแล้วคอมพิวเตอร์ของนายจะต้องรอถึงตอนบ่าย ฉันอ่านในแบบฟอร์มว่าแค่ต้องถอดรหัสผ่านเท่านั้น ไม่ค่อยยากเท่าไร นายมาลองทำเองดูไหม ให้รุ่นพี่นายแนะนำ ดีกว่ารอเฉยๆ นะ”
“ฮะ อ๋อ! ครับ! ผมทำได้แน่ครับ!” เหยาหย่วนลืมเื่สุนัขตำรวจทันที
เดิมทีเขาเป็ผู้ใต้บังคับบัญชาของสารวัตรจาง แต่ต้องรอให้สอบภายในสองครั้งหลังฝึกงานจบเสียก่อนจึงจะได้รับอนุญาตให้ยุ่งเกี่ยวกับหลักฐานจริงๆ แต่่สองสามเดือนมานี้ แผนกเทคโนโลยียุ่งกันหัวหมุน ไม่มีใครว่างมาสอนงานเขา สารวัตรจางจึงส่งเขาไป ‘ทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อม’ จนเกือบจะ ‘คุ้นเคย’ กับการเป็เบ๊ทุกแผนกแล้ว
ฟ้ามีตา เขารอวันนี้มานานแล้ว!
103K
