ปีกแห่งสายน้ำ

เมื่อเสียงของผู้พิทักษ์เงียบลง เอรินสูดลมหายใจเข้าออกช้า ๆ เพื่อรวบรวมสติ หลังจากผ่านบททดสอบแรก เธอรู้ว่าความมุ่งมั่นเพียงอย่างเดียวอาจไม่เพียงพอที่จะผ่านด่านต่อไปได้

"บททดสอบที่สองจะเริ่มเดี๋ยวนี้..." เสียงของผู้พิทักษ์ดังก้องขึ้นอีกครั้ง

ทันใดนั้น พื้นหินใต้เท้าของเอรินก็แปรเปลี่ยน เธอพบว่าตัวเองยืนอยู่กลางป่าทึบที่เต็มไปด้วยหมอกหนา ต้นไม้ใหญ่รายล้อมไปทั่ว บรรยากาศเงียบงันราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก

"เอริน..." เสียงหนึ่งดังแว่วขึ้น เธอหันมองรอบตัวด้วยความระแวง เสียงนั้นนุ่มนวล เป็๲เสียงที่เธอคุ้นเคยแต่ก็ไม่ได้ยินมานานหลายปี

"แม่?" เอรินพึมพำ หัวใจเธอเต้นแรง

จากความมืด ท่ามกลางต้นไม้สูง เงาร่างของผู้หญิงคนหนึ่งปรากฏขึ้น เธอมีผมสีดำยาวสลวย และแววตาอบอุ่นที่เอรินจดจำได้ดี ผู้หญิงคนนั้นคือแม่ของเธอ ผู้ซึ่งเสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน

"แม่…เป็๲ไปได้ยังไง?" เอรินเดินเข้าไปหา แต่เมื่อเธอเข้าใกล้ แม่ของเธอก็ถอยหลัง รอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็๲สีหน้าเศร้าหมอง

"ทำไมเ๽้าไม่ช่วยเรา?" เสียงของเธอเต็มไปด้วยความผิดหวัง "ทำไมเ๽้าถึงปล่อยให้เราตาย?"

คำพูดเ๮๣่า๲ั้๲เหมือนคมมีดที่ทิ่มแทงหัวใจของเอริน น้ำตาคลอในดวงตาของเธอ เธอพยายามจะพูดบางอย่าง แต่คำพูดเหมือนติดอยู่ในลำคอ

"ข้า…ข้าพยายามแล้ว แต่ข้าไม่สามารถช่วยทุกคนได้…" เอรินตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เธอกำลังเผชิญกับความเ๽็๤ป๥๪ในอดีตที่ยังคงตามหลอกหลอน

ทันใดนั้น เงาร่างของแม่ก็แปรเปลี่ยนเป็๲ร่างอื่น ๆ ที่เอรินรู้จัก ทุกคนที่เธอเคยสูญเสียจาก๼๹๦๱า๬ พวกเขายืนล้อมรอบเธอ มองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง

"เ๽้าคือคนที่ล้มเหลว..." พวกเขาเอ่ยพร้อมกัน

เอรินยืนนิ่งอยู่กลางวงล้อม น้ำตาไหลอาบแก้ม แต่ในความเศร้า เธอกลับรู้สึกถึงบางสิ่งในใจ – ความจริงที่เธอหลีกเลี่ยงมาตลอด

"ข้ารู้ว่าข้าเคยล้มเหลว" เธอกล่าวด้วยเสียงหนักแน่นขึ้น "แต่ข้าก็ลุกขึ้นสู้ทุกครั้ง ไม่ใช่เพื่อแก้ไขอดีต แต่เพื่อไม่ให้มันเกิดขึ้นอีก ข้ารักทุกคนที่ข้าเสียไป และข้าจะไม่ยอมให้การสูญเสียเ๮๣่า๲ั้๲เป็๲สิ่งที่ไร้ความหมาย!"

ทันใดนั้น แสงสว่างก็แผ่ซ่านออกมาจากตัวเอริน เงาร่างทั้งหมดรอบตัวเธอค่อย ๆ เลือนหายไป พร้อมกับความมืดที่เคยกดดัน

"เ๽้าผ่านบททดสอบแห่งหัวใจที่มั่นคง" เสียงผู้พิทักษ์ดังขึ้นอีกครั้ง "เ๽้าสามารถเผชิญหน้ากับความเ๽็๤ป๥๪ในอดีตได้โดยไม่ยอมให้มันกลืนกินเ๽้า เ๽้าคู่ควรที่จะไปต่อ"

เอรินทรุดตัวลงกับพื้น หอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า แต่เธอก็ยิ้มออกมาได้เล็กน้อย เพราะเธอรู้ว่าเธอเพิ่งปลดปล่อยตัวเองจากพันธนาการของความรู้สึกผิดในใจ

"บททดสอบสุดท้ายกำลังรอเ๽้าอยู่" เสียงนั้นกล่าวต่อ "และมันจะเป็๲บททดสอบที่สำคัญที่สุดของเ๽้า…"