เมื่อมู่หรงเยว่กลับถึงเมืองหลวงเขารีบมุ่งหน้าเข้าวังทันทีด้วยความร้อนใจเมื่อทราบข่าวว่าเฟยหยางถูกคุมขังในคุกหลวงในข้อหาทำร้ายร่างกายและวางยาพิษไป๋หลันผู้เป็พระชายาเอก
แม้เฟยหยางจะทำผิดมหันต์แต่ความรักและความผูกพันที่เขามีต่อนางทำให้เขาไม่สามารถทนเห็นนางต้องโทษทัณฑ์ได้เขาจึงตัดสินใจใช้อำนาจและตำแหน่งที่มีของตนเพื่อช่วยเหลือชายารักของเขา
แม้เฟยหยางจะเป็เพียงบุตรสาวที่เกิดจากอนุภรรยาของเสนาบดีกรมคลังและได้เข้ามาเป็ชายารองของเขาโดยบังเอิญ หลังจากที่เขาเผลอมีความสัมพันธ์กับนางในระหว่างที่ออกปฏิบัติราชการนอกเมือง
แม้จะหลงใหลในเล่ห์มายาของเฟยหยางแต่มู่หรงเยว่ก็ไม่อาจแต่งตั้งนางเป็ชายาเอกได้เพราะขัดต่อราชโองการของฮ่องเต้ผู้เป็พี่ชาย ที่้าให้เขาสมรสกับไป๋หลันบุตรีของเสนาบดีกรมตรวจการ
ฮ่องเต้ผู้รักฮองเฮายิ่งชีพไม่อาจนิ่งเฉยต่อข่าวการวางยาพิษไป๋หลันผู้เป็หลานสาวสุดที่รักได้พระองค์ทรงเรียกตัวมู่หรงเยว่เข้าเฝ้าทันทีเพื่อสอบสวนเื่ราวทั้งหมดด้วยพระองค์เอง
บรรยากาศในท้องพระโรงตอนนี้ดูตึงเครียดมากมู่หรงเยว่ยืนอยู่เบื้องหน้าพระที่นั่ง สายพระเนตรของฮ่องเต้จ้องมองเขาอย่างดุดันบ่งบอกถึงความไม่พอพระทัยอย่างรุนแรง
"ชินอ๋อง"ฮ่องเต้ตรัสเสียงทรงอำนาจ "เ้ามีอะไรจะแก้ตัวในเื่ที่เกิดขึ้น?"
มู่หรงเยว่คุกเข่าลง"หม่อมฉันสำนึกผิดแล้วพ่ะย่ะค่ะ หม่อมฉันละเลยพระชายาเอกปล่อยให้นางต้องตกอยู่ในอันตราย"
"ละเลย?" ฮ่องเต้แค่นเสียงหัวเราะอย่างเ็า"เ้ารู้หรือไม่ว่าไป๋หลันถูกทารุณกรรมมาเป็เวลานานเพียงใด? ร่างกายของนางเต็มไปด้วยร่องรอยของการถูกทำร้ายทั้งเก่าและใหม่ เ้าตาบอดหรืออย่างไรถึงไม่เคยสังเกตเห็น!"
มู่หรงเยว่ก้มหน้าลงต่ำ เขาไม่กล้าแม้แต่จะสบพระเนตรของฮ่องเต้ผู้มีศักดิ์เป็พี่ชายของเขาด้วยไม่สามารถปฏิเสธความจริงที่ว่าเขาเพิกเฉยต่อความทุกข์ทรมานของไป๋หลันมาตลอดระยะเวลาที่แต่งงานกัน
"และทั้งหมดนี้เป็ฝีมือของเฟยหยางอนุภรรยาที่เ้าโปรดปราน" ฮ่องเต้ตรัสต่อ"ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่านางจะร้ายกาจถึงเพียงนี้"
มู่หรงเยว่รู้สึกเหมือนถูกตบหน้า เขาเองก็ไม่เคยคาดคิดว่าคนบอบบางอย่างเฟยหยางจะกล้าทำเื่เช่นนี้นางที่เขาเคยเห็นว่าอ่อนหวานและบอบบางแท้จริงแล้วกลับซ่อนความโเี้ไว้ภายใต้หน้ากากนั้น
"หม่อมฉันจะลงโทษพระชายาของกระหม่อมด้วยตัวเองพ่ะย่ะค่ะ"มู่หรงเยว่กล่าวอย่างสำนึกผิด
"ดี"ฮ่องเต้พยักหน้า"แต่เ้าก็ต้องรับผิดชอบต่อสิ่งที่เกิดขึ้นกับไป๋หลันด้วย"
มู่หรงเยว่ยอมรับโดยดุษฎีหลังจากออกจากท้องพระโรง มู่หรงเยว่ก็ตรงไปยังคุกหลวงทันที เขา้าพบเฟยหยางเขาอยากรู้ว่าทำไมนางถึงทำเื่เลวร้ายเช่นนี้
เมื่อพบหน้าเฟยหยางมู่หรงเยว่ก็ใกับสภาพของนาง นางดูซูบผอมและอิดโรยผิดกับภาพลักษณ์ที่เคยงดงามและอ่อนหวาน
เฟยหยางเห็นมู่หรงเยว่ก็รีบโผเข้ากอดเขา"ท่านอ๋อง หม่อมฉันกลัวเหลือเกิน" นางร้องไห้สะอึกสะอื้น
มู่หรงเยว่มองนางด้วยความรู้สึกที่หลากหลายทั้งโกรธ ทั้งสงสาร ทั้งผิดหวัง
"ทำไมเ้าถึงทำเช่นนี้เฟยหยาง?" เขาถามเสียงแ่
"หม่อมฉันรักท่านอ๋องหม่อมฉันทนไม่ได้ที่เห็นไป๋หลันเป็พระชายาเอกของท่าน" เฟยหยางตอบทั้งน้ำตา
"แต่เ้าทำผิดมหันต์เ้ารู้ไหมว่าไป๋หลันเกือบจะตายเพราะเ้า" มู่หรงเยว่พูดเสียงเครียด
"หม่อมฉันรู้หม่อมฉันสำนึกผิดแล้ว" เฟยหยางกอดมู่หรงเยว่แน่น"ท่านอ๋องช่วยหม่อมฉันด้วย หม่อมฉันไม่อยากอยู่ในคุกนี้"
มู่หรงเยว่ถอนหายใจเขาไม่อาจทนเห็นเฟยหยางเป็เช่นนี้ได้ เขาตัดสินใจที่จะช่วยนางแม้จะรู้ว่ามันอาจทำให้เขาต้องขัดแย้งกับฮ่องเต้ก็ตาม
"ข้าจะพยายามช่วยเ้า"มู่หรงเยว่พูด "แต่เ้าต้องสัญญากับข้าว่าจะไม่ทำเื่โง่ๆ แบบนี้อีก"
เฟยหยางพยักหน้ารัวๆ"หม่อมฉันสัญญาเพคะ"
มู่หรงเยว่ออกจากคุกหลวงด้วยความรู้สึกหนักอึ้งเขาต้องหาทางช่วยเฟยหยางโดยไม่ทำให้ฮองเฮาพิโรธไปมากกว่านี้ แต่ก่อนอื่น เขาต้องไปพบไป๋หลัน
มู่หรงเยว่ก้าวเท้าเข้าสู่จวนของไป๋หลันเป็ครั้งแรกั้แ่วันที่นางถูกส่งตัวมาเป็ภรรยาของเขาความรู้สึกผิดและความหวาดหวั่นเกาะกุมหัวใจเขาแน่นเขาไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับไป๋หลันอย่างไรหลังจากที่ละเลยนางมาตลอดหลายปี
เมื่อเขาเดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่สายตาก็ไปสะดุดกับร่างของไป๋หลันที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้สักแกะสลักอย่างวิจิตรงดงามแต่สิ่งที่ทำให้เขาตะลึงยิ่งกว่าคือไป๋หลันที่เขาเห็นในวันนี้แตกต่างจากภาพจำในอดีตโดยสิ้นเชิง
ไป๋หลันในวันนี้ดูงดงามราวกับเทพธิดาเสื้อคลุมผ้าไหมสีฟ้าอ่อนขับผิวขาวผ่องของนางให้ดูเปล่งปลั่งยิ่งขึ้นผมยาวสลวยถูกเกล้าขึ้นอย่างประณีตเผยให้เห็นลำคอระหงแต่สิ่งที่เปลี่ยนแปลงมากที่สุดคือแววตาของนางมันไม่ว่างเปล่าและเศร้าสร้อยดังเช่นเคย แต่กลับเต็มไปด้วยความเฉลียวฉลาดและความมั่นใจ
เมื่อสายตาของทั้งสองประสานกันมู่หรงเยว่รู้สึกเหมือนถูกมีดคมกรีดแทงเข้าไปในอกแววตาของไป๋หลันเ็าและทิ่มแทงราวกับมองทะลุเขาไปถึงก้นบึ้งของจิตใจแม้จะรู้ดีว่าไป๋หลันไม่เคยมีใจให้เขาเลยนับั้แ่แต่งงานด้วยกันแต่ความรู้สึกเ็ปที่เกิดขึ้นในอกก็ทำให้เขารู้ว่าเขาไม่อาจทนเห็นสายตาแบบนั้นจากนางได้อีกต่อไป
"ไป๋หลัน"เขาเอ่ยชื่อนางแ่เบา พยายามระงับความรู้สึกสับสนในใจ
ไป๋หลันเพียงแค่พยักหน้ารับเล็กน้อยไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา
มู่หรงเยว่สูดหายใจเข้าลึก"ข้ามาที่นี่เพื่อขอโทษเ้า ข้ารู้ว่าข้าทำผิดต่อเ้ามากมายนัก ข้าละเลยเ้าปล่อยให้เ้าต้องเ็ป ข้าขอโทษ"
ไป๋หลันยังคงนิ่งเงียบมู่หรงเยว่รู้สึกเหมือนกำลังพูดกับกำแพง
"และข้ามาที่นี่เพื่อขอร้องเ้า"เขาพูดต่อ "ข้ารู้ว่าเฟยหยางทำผิดมหันต์ แต่ข้าขอให้เ้าให้อภัยนางข้ายกเลิกการลงโทษนางได้หรือไม่?"
ไป๋หลันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน"ท่านอ๋องกำลังขอร้องข้า ให้ยกโทษให้อนุที่ทำร้ายข้าอย่างนั้นหรือ?" นางถามเสียงเรียบ
"ข้ารู้ว่ามันมากเกินไป"มู่หรงเยว่ยอมรับ "แต่ข้ารักนาง ข้าทนไม่ได้ที่จะเห็นนางต้อง..."
"ความรัก?" ไป๋หลันขัดจังหวะ"ท่านอ๋องเคยรู้จักความรักหรือไม่ ท่านเคยรักใครจริงหรือเปล่า?"
คำถามของไป๋หลันทำให้มู่หรงเยว่พูดไม่ออกเขาไม่สามารถตอบคำถามนั้นได้ เขาไม่เคยรักใครจริง นอกจากตัวเอง
"ข้าจะช่วยเฟยหยาง"ไป๋หลันพูดในที่สุด "แต่มีข้อแม้อย่างหนึ่ง"
มู่หรงเยว่เงยหน้าขึ้นมองนางอย่างมีความหวัง"อะไร?"
"ท่านอ๋องต้องหย่ากับข้า"ไป๋หลันตอบอย่างตรงไปตรงมา "เพราะคนรักของข้ากำลังจะกลับมาถึงเมืองหลวงแล้ว"
มู่หรงเยว่นิ่งอึ้งไปเขาไม่เคยคิดว่าไป๋หลันจะเอ่ยปากขอหย่า แม้เคยได้ยินข่าวลือว่านางมีคนรักอยู่แล้วแต่ก็ไม่คาดคิดว่านางจะบอกเขาอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้
"ทำไม?" เขาถามเสียงสั่น
"เพราะเฉินกั๋วกงคนรักของข้ากำลังจะกลับมา" ไป๋หลันตอบอย่างตรงไปตรงมา"และข้า้าที่จะอยู่กับเขา ไม่ใช่คนไร้หัวใจเช่นท่านอ๋อง"
มู่หรงเยว่รู้สึกใจหายวาบเขาไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดีควรจะดีใจที่ไป๋หลันจะได้มีความสุขกับคนที่นางรักหรือควรจะเสียใจที่กำลังจะสูญเสียภรรยาไปแม้ว่าเขาจะไม่เคยเห็นค่าของนางมาก่อนก็ตาม
"ตกลง" มู่หรงเยว่ตอบอย่างหนักแน่น "ข้าจะหย่ากับเ้าแต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ เพราะฝ่าาและฮองเฮากำลังจับตามองพวกเราอยู่"
ไป๋หลันพยักหน้ารับ"ขอบพระทัยท่านอ๋อง"
3K
