สิ้นคำบอกกล่าวของเขม เอื้องถึงกับตัวแข็งทื่อไปราวกับถูกกดปุ่มหยุดการเคลื่อนไหวเอาไว้เธอไม่แม้แต่จะกะพริบตาด้วยซ้ำ
“เฮ้! เอื้อง!” ชายหนุ่มโบกมือไปมาตรงหน้าเธอนั่นช่วยดึงสติของหญิงสาวกลับมาได้
“เอ่อ...คุณพูดว่าอะไรนะ?” เอื้อง้ายืนยันในสิ่งที่ตนได้ยินอีกครั้งด้วยท่าทีกระอึกกระอัก
“ฉันแค่มีเื่อยากจะคุยด้วย แต่ดูท่าแล้วฝนกำลังจะมา เป็ไปได้ไหมที่ฉันจะขอไปคุยที่ห้องเธอ”เขมอธิบายด้วยแววตาเป็ประกาย เขาทำเป็แหงนเงยหน้ามองท้องฟ้าพร้อมกับชี้ให้เธอดูริมฝีปากหนากระจับของเขาเผยรอยยิ้มมุมปากเล็กๆ
“คุณจะคุยเื่อะไรล่ะ?” ท่าทีแสนเ้าเล่ห์ของเ้านายหนุ่มทำให้เอื้องนึกหมั่นไส้ในใจอยู่ไม่น้อยแต่ก็จริงดังที่เขาว่า ตอนนี้เมฆก็เริ่มตั้งเค้าแล้ว ฝนคงจะตกในอีกไม่ช้านี้
“เื่แม่ต้อย” เขมยกยิ้มเ้าเล่ห์ยิ่งกว่าเดิม ที่จริงเื่นี้เป็เพียงข้ออ้างของเขาเท่านั้นแหละชายหนุ่มรู้ดีแก่ใจ
“แต่ห้องฉันรกมากเลยนะ คงไม่สะดวกหรอกค่ะ ถ้าคุณโชคร้ายโดนหนูรุม โดนงูกัดหรือเดินสะดุดข้าวของล้มหัวฟาดเข้าฉันก็ี้เีพาคุณไปโรงพยาบาลเหมือนกัน” หญิงสาวสาธยายไปพลางกวาดสายตามองไปรอบๆก่อนจะหยุดชะงักเมื่อได้พบกับสถานที่ไว้หลบฝนดีๆ แล้ว เธอจึงรีบเสนอทันที
“ถ้าไม่กลับเข้าไปสำนักงาน ก็ไปนั่งที่ศาลาตรงนั้นก็ได้”เอื้องชี้ไปยังศาลาไม้ขนาดย่อมซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของถนนศาลาแห่งนี้มีไว้สำหรับนั่งพักผ่อนหลบแดดของเหล่าคนงาน ตั้งอยู่ติดกับสวนดอกไม้นานาพันธุ์หลากสีนับว่าเป็ตัวเลือกที่ดีไม่น้อยเลยในเวลานี้ และดีกว่าห้องของเธอที่เต็มไปด้วยกลิ่นปุ๋ยหมักชีวภาพคละคลุ้งแน่นอน!
“ไปสิ” คนร่างสูงใหญ่ตอบเธอด้วยสีหน้าที่ดูไม่สบอารมณ์นัก เขาฮึดฮัดเดินตามหลังคนร่างบางไปเขมเองก็ี้เีที่จะต่อล้อต่อเถียงกับหญิงสาวอีก ดูท่าแล้วเธอคงจะไม่ยอมให้ไปจริงๆหึ! เขาอุตส่าห์ป้อนให้ถึงที่แล้วเธอพลาดเองนะเอื้อง เขาแอบคาดโทษในใจ
“มา! ฉันพร้อมฟังแล้วค่ะ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นหลังจากที่พวกเขาทั้งสองนั่งอยู่ในศาลาหลังน้อยแห่งนี้เป็ที่เรียบร้อยเขมจึงเล่าเื่ราวทั้งหมดที่ได้คุยกับแม่ต้อยตอนกลางวันมาให้เธอฟัง เอื้องได้แต่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่หลังจากฟังเขาพูดจบ
“มันก็จริงอย่างที่แม่ต้อยว่า ไม่น่าจะเป็คุณสมยศได้หรอก เดี๋ยวฉันจะไปหาข้อมูลอื่นๆที่เป็ไปได้อีกที แต่คุณเขมพอจะแนะนำข้อมูลอะไรได้ไหม ยอมรับเลยว่า ตอนนี้ฉันหมดหนทางแล้วจริงๆ”เอื้องยกมือขึ้นมาลูบหน้าตัวเอง ดวงหน้ามนฉายแววความเหนื่อยล้าออกมา
“ไม่ต้องพิสูจน์ตัวเองแล้วล่ะ...ฉันเชื่อใจเธอ” ชายหนุ่มส่งยิ้มบางๆให้หญิงสาวตรงหน้า เื่ที่เหลือปล่อยให้เป็หน้าที่ของเขาเอง
“ขอบคุณนะคะ” เอื้องฉีกยิ้มให้เ้านายหนุ่ม ดวงตาเป็ประกายมองไปยังใบหน้าหล่อเหลาไม่วางตา
“ฉันว่า จะทำโครงการเดิมต่อไป แต่ว่าจะเปลี่ยนโจทย์ใหม่เป็ ใช้วัตถุดิบที่หาได้จากฟาร์มเราเท่านั้นไม่มีใครมาลอกเลียนแบบได้แน่นอน เธอคิดว่าไง?” เขมหันกลับมาถามเธอ แล้วก็ได้สบสายตากันโดยบังเอิญบรรยากาศระหว่างคนทั้งสองพลันเปลี่ยนไป ทั้งเขาและเธอต่างส่งยิ้มเขินอายให้กันเป็เวลาอยู่ชั่วครู่ก่อนที่หญิงสาวจะรู้ตัวว่ากำลังถูกถามอยู่
“อ๋อ เอ่อ เป็ความคิดที่ดีมากเลยค่ะ เห็นด้วยมากๆ กับวิธีนี้วัตถุดิบเฉพาะของฟาร์มเราก็มีไม่น้อย” เอื้องฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี เป็ความคิดที่ไม่เลวเลยทีเดียว
“โอเค เดี๋ยวจะเอาเื่นี้ไปประชุมกับคนงานสัปดาห์หน้า”เขมจ้องมองดวงหน้าที่เปล่งประกายความสดใสไม่วางตา ใบหน้าคมเข้มประดับไปด้วยรอยยิ้มบางๆโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว
“ระหว่างนี้ฉันจะเก็บรวบรวมข้อมูลวัตถุดิบที่เรามีไว้เสนอให้ทุกคนด้วยค่ะ”แววตาของหญิงสาวเป็ประกายด้วยความตื่นเต้น ไม่มีความสุขใดเท่ากับการได้ทำงานที่ตัวเองชอบและถนัดแล้ว
หลังจากนั้นทั้งสองก็ได้สนทนากันต่อยาวอย่างออกอรรถรสภายใต้อากาศเย็นสดชื่นมีฝนตกปรอยๆ ต่างคนต่างไม่มีใครคาดคิดเลยว่า พวกเขาจะลงเอยกันด้วยความสนิทสนมขนาดนี้แล้วก็ไม่แน่อีกว่า มีแววจะถลำลึกลงไปมากกว่านี้อีก...
หลังจากที่เขมได้นำแผนนี้ไปประชุมกับเหล่าคนงาน ปรากฏว่า ผลตอบรับดีมากทุกคนชื่นชอบแนวความคิดนี้ เขมเองก็รู้สึกตื่นเต้นอยู่ไม่น้อยที่จะได้เห็นผลงานนวัตกรรมใหม่ๆในอนาคตจากเหล่าคนงาน สำหรับชายหนุ่มนั้นผลผลิตที่เกิดจากภูมิปัญญาเป็สิ่งที่น่าสนใจและมีคุณค่าไม่น้อยเลยทีเดียว ถ้าเขานำไปขยายหรือต่อยอดรับรองว่าฟาร์มแห่งนี้จะยิ่งเติบโตและรุ่งเรืองมากขึ้นแน่นอน
หลังจากที่ทุกคนต่างแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนเอง เวลานี้เขมกำลังเตรียมตัวไปตรวจฟาร์มม้าใน่บ่ายแต่เขาก็ต้องหยุดชะงักไปเมื่อมีเสียงคนคุ้นเคยเรียกเขา
“คุณเขมครับ” เป็เสียงของคุณเลขานั่นเอง แต่ท่าทีของเขากลับดูแปลกไป สีหน้าที่ปกติจะดูสุขุมเยือกเย็นตอนนี้กลับเจือไปด้วยความหนักอึ้งบางอย่าง
“ครับคุณเลขา” ชายหนุ่มขานรับเสียงเรียบ ดูจากสีหน้าของคุณเลขาแล้ว เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่าง...
“รู้แล้วครับว่า...ใครเป็คนทำ” คุณเลขาถอนหายใจออกมายาวๆก่อนจะเอ่ยบอกเ้านาย ก่อนหน้านี้คุณเขมได้มอบหมายงานให้เขาไปสืบหาตัวคนที่อยู่เื้ัโดยการพยายามเข้าไปตีสนิทกับเ้าหน้าที่บางคนในฟาร์มคู่แข่งซึ่งต้องใช้เวลาพอสมควรเพื่อสร้างความไว้เนื้อเชื่อใจสุดท้ายความจริงที่น่าใก็ได้ถูกเปิดเผย...
เขมวางสิ่งของทุกอย่างในมือลง ร่างสูงใหญ่ย่างเท้าตรงไปยังคุณเลขา รังสีแห่งความเย็นเยียบเริ่มแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาน้ำเสียงหนักแน่นทรงพลังเอ่ยถามขึ้น
“ใครครับ?...”
หลังจากเอื้องล็อคประตูสำนักงานเสร็จเรียบร้อยจังหวะที่หญิงสาวหันหลังเตรียมจะเดินออกไป เธอก็ต้องสะดุ้งโหยงขึ้นมาด้วยความใ เมื่อปรากฏเป็ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนกำลังยืนพิงเสาตรงทางเข้าพร้อมกับจับจ้องมายังเธอไม่วางตา
“คุณเขม! ใหมดเลย” หญิงสาวยกมือขึ้นมาทาบอกเอาไว้ หัวใจเกือบวายแน่ะ
“โทษที” เขมเอ่ยออกมาสั้นๆ น้ำเสียงของเขาดูราบเรียบไร้ชีวิตชีวาผิดปกติ รวมไปถึงใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัดเอื้องขมวดคิ้วเข้าหากันพลางเดินตรงไปหาเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย
“เกิดอะไรขึ้นคะ คุณไม่สบายหรือเปล่า?” เอื้องยื่นมือไปแตะแขนเขาเบาๆ ท่าทีของชายหนุ่มตอนนี้ทำให้เธอรู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก
“...แค่รู้สึกเหนื่อยนิดหน่อยน่ะ” เขมเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะตอบเธอ
“งั้นเราไปหาอะไรทานกันไหม? หรือว่าจะสั่งในแอปให้เขามาส่งก็ได้ แต่คุณเป็คนจ่ายนะ”หลังจากได้ฟังคำตอบจากชายหนุ่มท่าทีของเธอก็ได้ผ่อนคลายลง เอื้องขยิบตาให้เขาอย่างขี้เล่นก่อนที่จะล้วงมือถือของตนขึ้นมาเช็คเวลาตอนนี้เธอเองก็รู้สึกเหนื่อยและหิวเหมือนกัน คงต้องหาอะไรเย็นๆ สดชื่นดับล้าเสียหน่อยแล้ว
ทางด้านชายหนุ่มจ้องมองมายังเธอไม่วางตา ภายในหัวของเขากำลังคิดวิเคราะห์ถึงเื่อะไรบางอย่างอย่างหนักดวงตาของชายหนุ่มเป็ประกายเ้าเล่ห์ขึ้นอยู่แวบเดียวโดยที่หญิงสาวไม่ทันได้สังเกตเขาใช้เวลาครุ่นคิดอยู่ไม่นานก่อนจะตอบออกมา
“สั่งมาทานก็ได้ เดี๋ยวจ่ายให้ เธอสั่งก่อนเลย” คำตอบของเขาไม่ต่างจากเสียงของ์สำหรับเอื้อง
“คุณพูดเองนา ขออนุญาตไม่เกรงใจ” เอื้องตาเป็ประกายพร้อมกับส่งยิ้มกว้างอย่างมีความสุขให้เขานานๆ ทีเธอจะได้มีโอกาสกินของดีๆ แบบนี้ ไม่อยากให้เขาเสียน้ำใจหรอกนะ หญิงสาวเลื่อนดูเมนูอาหารในแอปกดสั่งทุกเมนูที่อยากกิน ถึงเธอจะพูดว่า ไม่เกรงใจ แต่เธอก็สั่งไปเพียง 3อย่างเท่านั้น ก่อนจะยื่นโทรศัพท์มือถือของตนส่งให้เขา
ชายหนุ่มรับมือถือมาอย่างเงียบๆ เขากดสั่งอาหารสำหรับตัวเอง 1 อย่างก่อนจะควักบัตรเครดิตขึ้นมากรอกข้อมูลเพื่อจ่ายค่าอาหารให้เธอเ้านายหนุ่มง่วนอยู่กับโทรศัพท์มือถือของเธออยู่นาน เขากำมันเอาไว้แน่นในมือพร้อมกับสีหน้าที่แปรเปลี่ยนเป็บึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด
“ยังไม่เสร็จอีกเหรอไง ท่าทางคุณดูหิวมากเลยนะ สั่งไปกี่ร้านเนี่ยหรือทำไม่เป็?” เอื้องแซวเขาไปขำๆ แต่ดูเหมือนว่า ชายหนุ่มจะไม่เล่นด้วยสีหน้าของเขาดูถมึงทึงยิ่งกว่าเดิม
“...เธอมีอะไรปกปิดฉันไหม?” อยู่ๆ เขมก็เอ่ยถามเธอขึ้นมาเสียงเย็น ดวงตาคมวาวโรจน์จ้องเขม็งมายังเธอ
“ปะ...ปกปิดอะไร?” เอื้องถามเขาเสียงสั่น แววตาและท่าทีเหมือนปีศาจมุ่งร้ายของชายหนุ่มทำให้เอื้องถอยหลังกรูดอัตโนมัติ
“เสแสร้งให้เปล่าประโยชน์ทำไมเอื้อง”
++++++++++++++++++++++++++
เป็ฝีมือเอื้องจริงๆ เหรอ? รอไขข้อข้องใจกันอีกทีวันพุธนะคะหรือสามารถดาวน์โหลดอีบุ๊กได้ที่ meb จ้า
1K
