เสียงฝ่ามืออนัตตาที่บดขยี้สามเฒ่าโอสถพิษจนแหลกสลายกลายเป็ผงธุลียังคงทิ้งร่องรอยแห่งความพินาศไว้เื้ั หลุมั์รูปฝ่ามือขนาดร้อยวากลายเป็ประจักษ์พยานถึงพลังอันไร้ก้นบึ้งของเด็กหนุ่มหน้ากากเหล็ก ทว่าในยามนี้ เบื้องหน้าของหลินเฟิงไม่มีสิ่งใดขวางกั้นอีกต่อไป มีเพียงสะพานหินหยกขาวทอดยาวข้ามสระน้ำแข็ง มุ่งตรงสู่ **"ตำหนักหยกเย็น"** สถานที่ประทับของอัครมเหสีมู่หรงเสวี่ย
บรรยากาศรอบตำหนักหยกเย็นแตกต่างจากส่วนอื่นของพระราชวังอย่างสิ้นเชิง สายฝนที่ตกลงมาเหนือน่านฟ้าแห่งนี้แปรเปลี่ยนเป็เกล็ดหิมะสีเื ร่วงหล่นลงมากระทบผิวกายอย่างเยือกเย็น ไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตำหนักหนาแน่นจนกลายเป็หมอกสีฟ้าครามที่ลอยระเรี่ยอยู่บนผิวน้ำ สระน้ำแข็งรอบตำหนักเต็มไปด้วยบัวหิมะพันปีที่บานสะพรั่ง ทว่ากลีบของพวกมันกลับเป็สีแดงฉานดั่งโลหิตสด
"เฟิงเอ๋อร์... บรรยากาศเช่นนี้ หมายความว่ามู่หรงเสวี่ยได้เปิดใช้งาน 'ค่ายกลหมื่นหงส์กลืนโลหิต' อย่างสมบูรณ์แล้ว" หลินเทียนห่าวที่อยู่บนหลังของลูกชายเอ่ยเสียงเคร่ง แววตาของอดีตแม่ทัพใหญ่ฉายประกายแห่งความรอบรู้ "ค่ายกลนี้ไม่ได้ใช้เพียงหินิญญาในการขับเคลื่อน ทว่ามันใช้โลหิตของหญิงสาวพรหมจรรย์นับหมื่นคนเป็เครื่องเซ่นสังเวย เพื่อปลุกจิติญญาของวิหคน้ำแข็ง์โบราณให้ตื่นขึ้น พลังของมันสามารถสะกดได้แม้กระทั่งผู้ฝึกตนระดับ์ขั้นสูงสุด!"
หลินเฟิงหยุดยืนอยู่ที่เชิงสะพานหยกขาว แววตาสีทองเื้ัหน้ากากเหล็กนิ่งสงบดั่งบ่อน้ำโบราณ เขาขยับเสื้อคลุมสีดำที่เปียกชื้นเล็กน้อย ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ "ใช้เืเนื้อของผู้อื่นเพื่อค้ำจุนบารมีของตนเอง... ตระกูลมู่หรงสายรองช่างสรรหาวิธีการที่น่ารังเกียจมาใช้ได้ไม่เว้นแต่ละวัน"
*วิ้งงงงงงง!*
ทันทีที่เท้าของหลินเฟิงแตะลงบนสะพานหยกขาว ผิวน้ำในสระน้ำแข็งพลันเดือดพล่าน เสียงกรีดร้องโหยหวนของิญญาหญิงสาวนับหมื่นดังก้องสะท้านโสตประสาท ม่านหมอกสีฟ้าครามรอบตำหนักม้วนตัวควบแน่นกลายเป็นกหงส์น้ำแข็งขนาดั์นับร้อยนับพันตัว ลอยเด่นอยู่กลางเวหา ดวงตาของพวกมันเป็สีแดงฉานดั่งทับทิม แผ่รังสีพลังงานที่พร้อมจะแช่แข็งทุกสรรพสิ่งในรัศมีสิบลี้
นี่คือ **"ค่ายกลหมื่นหงส์กลืนโลหิต"** ข่ายอาคมระดับปฐีขั้นสูงสุดที่ใกล้เคียงกับระดับ์ มันผสมผสานระหว่างศาสตร์อักขระควบคุมิญญาและพลังสายเืวิหคน้ำแข็ง์อย่างลงตัว ทำให้เกิดความหลากหลายในการโจมตี ทั้งทางกายภาพ จิติญญา และธาตุความเย็น
ที่ใจกลางสะพานหยก เงามืดสองสายพลันปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบ พวกมันคือ **"สองาุโสูงสุดตระกูลมู่หรง"** (มู่หรงชิง และ มู่หรงอวิ๋น) ชายชราสองคนผู้มีผมและหนวดเคราสีขาวโพลน ทว่าใบหน้ากลับเต่งตึงดั่งทารก กลิ่นอายพลังยุทธ์ของพวกมันแผ่ออกมาอย่างรุนแรง... **ระดับครึ่งก้าวสู่์!**
"หลินเฟิง! เ้าเด็กเดรัจฉาน เ้าล้างบางกองทัพหลวงและสังหารผู้าุโของตระกูลเราไปมากมาย ยามนี้ยังกล้ามาเสนอหน้าถึงตำหนักหยกเย็น!" มู่หรงชิงตวาดลั่น เสียงของมันทรงพลังจนทำให้เกล็ดหิมะกลางอากาศะเิแตกกระจาย
"ตระกูลหลินของเ้าล่มสลายไปสิบหกปีแล้ว เ้าคิดว่าการที่เ้าพึ่งพาวิชาพิลึกพิลั่นบางอย่าง จะสามารถคว่ำแผ่นดินต้าเซี่ยได้งั้นรึ? ช่างโง่เง่านัก!" มู่หรงอวิ๋นกล่าวเสริม พร้อมทั้งยกคทากระดูกสัตว์อสูรในมือขึ้นชี้หน้าหลินเฟิง
หลินเฟิงก้าวเดินต่อไปอย่างไม่เร่งรีบ กระบี่เพลิงมรรคาที่ข้างเอวยังคงสงบนิ่ง "สุนัขชราสองตัว... ข้าไม่มีเวลามาฟังพวกเ้าเห่าหรอก มู่หรงเสวี่ยอยู่ที่ไหน? ให้นางออกมาคุกเข่ารับความตายซะ"
"บังอาจ! วันนี้พวกเราสองคนจะใช้ค่ายกลหมื่นหงส์นี้ บดขยี้ิญญาของเ้าให้แหลกเป็ผง!"
สิ้นเสียงคำรามของสองาุโ ฝูงหงส์น้ำแข็งนับพันตัวกลางเวหาพลันขยับปีกพุ่งทะยานดิ่งลงมาจากท้องฟ้าดั่งห่าฝนดาวตก พวกมันอ้าปากพ่นลำแสงเยือกแข็งสีฟ้าครามเข้าใส่หลินเฟิงพร้อมกัน ไอเย็นที่แผ่ออกมาทำให้สะพานหยกขาวเริ่มปริแตกและกลายเป็น้ำแข็งหนาทึบในพริบตา พลังเยือกแข็งนี้ร้ายกาจจนสามารถหยุดยั้งการไหลเวียนของปราณในร่างของผู้ฝึกตนระดับนภาได้ทันที
หลินเฟิงหลับตาลงเื้ัหน้ากากเหล็ก ทะเลิญญาร้อยส่วนในร่างหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง พลังงานสองขั้ว—เพลิงมรรคาและเหมันต์วิหค—ที่เขาได้รับจากการสืบทอดมรดกพลันตื่นตัวขึ้นพร้อมกัน **"วิชายุทธ์สลับลักษณ์: สัจธรรมสองขั้วหลอมรวม!"**
*พรึ่บ!*
มือขวาของหลินเฟิงปรากฏเปลวไฟสีทองแดงอันร้อนแรง (เพลิงมรรคา) ส่วนมือซ้ายปรากฏเกล็ดน้ำแข็งสีฟ้าบริสุทธิ์อันเยือกเย็น (เหมันต์วิหค) เขาประสานฝ่ามือทั้งสองเข้าด้วยกัน เกิดเป็วงล้อพลังงานสองสีขนาดั์ร้อยเมตรหมุนวนอยู่เบื้องหน้า ดั่งสัญลักษณ์สัจธรรมที่คอยค้ำจุนโลก
*ตูม ตูม ตูม ตูม!*
ลำแสงเยือกแข็งจากฝูงหงส์น้ำแข็งนับพันพุ่งเข้าปะทะกับวงล้อสองขั้วพลังเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แรงะเิทำลายล้างทำให้ผืนน้ำในสระะเิพุ่งขึ้นฟ้ากลายเป็เสาน้ำแข็งขนาดั์ ทว่าวงล้อของหลินเฟิงกลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย พลังความเย็นของค่ายกลถูกดูดซับเข้าสู่ฝั่งเหมันต์วิหค ส่วนพลังิญญาที่แฝงมาถูกเผาทำลายด้วยเพลิงมรรคา
"อะไรกัน?! มันสามารถควบคุมพลังงานสองขั้วที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรงได้พร้อมกันงั้นรึ?!" มู่หรงชิงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ในทำเนียบยุทธ์ของอาณาจักรต้าเซี่ย ไม่เคยมีผู้ใดสามารถฝึกฝนธาตุไฟและธาตุน้ำแข็งให้บรรลุถึงขั้นสูงสุดพร้อมกันได้มาก่อน เพราะพลังทั้งสองจะปะทะกันจนร่างะเิตายไปเอง
"ศาสตร์ค่ายกลของพวกเ้านับว่ามีความหลากหลาย ทว่ากิเลสและจิตมารของพวกเ้ากลับทำให้มันมีรอยร้าวลึก..." หลินเฟิงเอ่ยเสียงเรียบ "ยามนี้... จงดูศาสตร์แห่งการควบคุมธรรมชาติที่แท้จริงซะ"
หลินเฟิงสะบัดฝ่ามือทั้งสองข้างออกไปด้านข้าง วงล้อสองขั้วพลังะเิกระจายออกกลายเป็คลื่นพลังงานสีทองและสีฟ้าครามพุ่งทะยานไปตามสะพานหยกขาว ตรงเข้าหาฝูงหงส์น้ำแข็งและสองาุโสูงสุดด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายตา
"หลบเร็ว!" มู่หรงอวิ๋นร้องลั่น มันรีบยกคทากระดูกขึ้นร่ายอักขระป้องกัน สร้างเป็เกราะน้ำแข็งหนานับสิบชั้นล้อมรอบร่างของตนและสหาย
ทว่าคลื่นพลังงานของหลินเฟิงไม่ใช่พลังงานดิบธรรมดา มันแฝงไปด้วย **"กฎแห่งสัจธรรมอนัตตา"** ที่สามารถเปลี่ยนสถานะของพลังงานศัตรูได้ ทันทีที่คลื่นพลังสีทองััถูกเกราะน้ำแข็ง เกราะเ่าั้กลับแปรเปลี่ยนเป็เปลวไฟแผดเผาพวกมันเองทันที!
"อ๊ากกกกกก! เกราะน้ำแข็งของข้า... กลายเป็ไฟได้ยังไง?!" มู่หรงอวิ๋นร้องลั่นด้วยความทรมาน ยามเมื่อเปลวไฟสีทองแดงลุกท่วมร่าง เผาผลาญิัและเนื้อหนังของมันจนกลายเป็ถ่านดำในเวลาเพียงไม่กี่อึดใจ
มู่หรงชิงที่เห็นท่าไม่ดี คิดจะะเิพลังสายเืเพื่อหลบหนี ทว่าหลินเฟิงพลันปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าของมันดั่งภูตผี หน้ากากเหล็กธรรมดาอันเยือกเย็นอยู่ห่างจากใบหน้าของมันเพียงหนึ่งคืบ ดวงตาสีทองของเด็กหนุ่มทอประกายแสงลึกลับที่สะกดดวงจิตของมันให้หยุดนิ่ง
"ตระกูลมู่หรงสายรอง... ถึงเวลาชดใช้แล้ว" หลินเฟิงเอ่ยเสียงเบา
*ฉัวะ!*
มือขวาของหลินเฟิงที่ควบแน่นด้วยดรรชนีปราณกระบี่ พุ่งทะลวงผ่านหน้าอกซ้ายของมู่หรงชิงอย่างแม่นยำ ควักเอาแก่นแท้ทะเลิญญาของมันออกมาบดขยี้จนแหลกสลายคามือ ร่างของาุโสูงสุดคนที่สองร่วงหล่นลงสู่สระน้ำแข็งเบื้องล่าง กลายเป็อาหารของบัวหิมะสีเืไปสิ้น
สองาุโสูงสุดระดับครึ่งก้าวสู่์... ตกตายภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งก้านธูป!
*ปัง!*
ประตูใหญ่ของตำหนักหยกเย็นพลันะเิออกซ้ายขวา ม่านหมอกสีฟ้าครามสลายหายไป เผยให้เห็นร่างของสตรีผู้หนึ่งที่เดินก้าวออกมาอย่างช้า ๆ นางสวมชุดคลุมหงส์สีทองคำหรูหรา ยาวลากพื้น บนศีรษะประดับด้วยมงกุฎหงส์เพชรเจ็ดสี ใบหน้าของนางงดงามไร้ที่ติตุจรูปสลักหยก ทว่าดวงตาสีครามคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความเ็าและความแค้นอันลึกล้ำดั่งมหาสมุทรน้ำแข็ง
นางคือ **"อัครมเหสีมู่หรงเสวี่ย"** ศัตรูหมายเลขหนึ่งผู้บงการอยู่เื้ัการล่มสลายของตระกูลหลิน!
กลิ่นอายพลังที่แผ่ออกมาจากร่างของนางยามนี้ สูงส่งและกดดันยิ่งกว่ายอดฝีมือทุกคนที่หลินเฟิงเคยพบเจอมา... **ระดับ์ขั้นต้นอย่างแท้จริง!** พลังของนางทำให้มิติรอบตัวบิดเบี้ยวจนเกิดเป็ภาพลวงตาของวิหคน้ำแข็ง์ตัวจริงที่กำลังสยายปีกอยู่ด้านหลัง
"หลินเฟิง... เ้าเด็กเหลือขอตระกูลหลิน" มู่หรงเสวี่ยเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังจนทำให้แผ่นดินสั่นะเื "เ้ากล้าดีอย่างไรมาทำลายกองทัพและสังหารคนของตระกูลข้าจนหมดสิ้น? เ้าคิดว่าการที่เ้ามีความลับของมรรคาภพ จะสามารถเอาชนะข้าที่เป็ระดับ์ได้งั้นรึ?"
หลินเฟิงประคองร่างของหลินเทียนห่าวลงจากหลัง ให้บิดานั่งพักบนเก้าอี้หินหยกที่ยังไม่พังทลาย ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับมู่หรงเสวี่ยตรง ๆ เขาเอื้อมมือไปจับด้ามกระบี่เพลิงมรรคา แววตาสีทองเปล่งประกายแสงดุดันขั้นสูงสุด
"มู่หรงเสวี่ย... สิบหกปีก่อน เ้าทรยศตระกูลหลิน แย่งชิงสายเืและรากฐานิญญา ทำร้ายท่านพ่อของข้าจนต้องทนทุกข์ในคุก์" หลินเฟิงเอ่ยน้ำเสียงต่ำ แฝงรังสีฆ่าฟันที่หนาแน่นจนกลายเป็ออร่าสีทองแดงเดือดพล่านรอบตัว "วันนี้... ต่อให้เ้าเป็เทพ์ ข้าก็จะลากเ้าลงมานรก และสับร่างของเ้าเป็หมื่นชิ้นเพื่อเซ่นสรวงดวงิญญาของคนตระกูลหลินที่ต้องตายด้วยน้ำมือของเ้า!"
"ฮ่า ๆ ๆ! โอหังนัก! เช่นนั้นก็เข้ามาดูซิว่า... พลังสายเืวิหคน้ำแข็ง์ที่ข้าหลอมรวมจนสมบูรณ์ จะบดขยี้เ้าได้ในกี่อึดใจ!" มู่หรงเสวี่ยหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง
าล้างตระกูลและหนี้เืสิบหกปีกำลังจะได้รับการชำระ ณ ใจกลางตำหนักหยกเย็นแห่งนี้ และค่ำคืนนี้... จะมีเพียงหนึ่งเดียวที่เหลือรอด
ชีวิตพ้นไปจากนครหลวงตี้ตู!
5K
