ร่างเล็ก ๆของเธอสั่นไหวราวกับลูกนกตกน้ำ
แต่เบิ้มเพียงแค่เดินเข้ามา ย่อตัวเล็กน้อย ใช้สองมือจับไหล่เธอเบาๆ
“ไม่ต้องกลัวพี่เข้าใจ...”
น้ำเสียงของเขานุ่มกว่าที่คิด แต่เ็าจนหนาวสะท้าน
“พี่มีข้อเสนอให้หนูเลือกสองข้อ...”
“จะเอาร้านหรือเอาเสี่ยชัย”
พลอยเบิกตากว้าง เงยหน้าขึ้นมองเขา
“ถ้าเลือกเสี่ย...”
เบิ้มโน้มหน้าลง ใกล้จนได้กลิ่นลมหายใจ
“หนูก็เอาไปแต่ตัว...ทุกอย่างที่เป็ทรัพย์สินพี่จะเอาคืนหมด...”
“แต่ถ้าเลือก‘ร้าน’...”
เบิ้มคลี่ยิ้มเจือเหงา
“ก็แปลว่า เสี่ยชัย ต้องกลับกับพี่”
พลอยนิ่งงัน ราวถูกตรึงไว้กับพื้น
แววตาสับสนระคนเ็ปมองเสี่ยชัยซึ่งไม่กล้าสบตากลับมา
เธอกัดริมฝีปากแน่นพยายามสะกดน้ำตาไม่ให้ไหล
“พลอย…” เสียงของเสี่ยชัยดังเบา ๆ เหมือนจะเอื้อนเอ่ยบางอย่างแต่กลับกลืนลงคอ
เบิ้มยืนมองนิ่งราวกับให้เวลาเธอตัดสินใจ แต่ใบหน้าเ็านั้น...เหมือนสัจธรรมของโลกธุรกิจ —ไม่มีพื้นที่ให้ความลังเล
พลอยสูดหายใจลึกก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงมั่นคงกว่าที่ใครจะคาดคิด
“หนูเลือก... ร้านค่ะ”
ทุกอย่างเงียบสนิท
แม้แต่เสียงลมหายใจ ก็เหมือนหยุดลงชั่วครู่
“ขอโทษนะพี่ชัย...”
เสียงเธอสั่นเพียงเล็กน้อย
“ถ้ารักกันจริง... พี่ควรบอกหนูั้แ่แรกว่ามี... พี่เบิ้ม”
เสี่ยชัยหลุบตาลงก่อนจะเดินไปจับมือเบิ้มแน่น
เบิ้มไม่ได้พูดอะไร เพียงพยักหน้าให้พลอยอย่างเงียบงันเหมือนจะบอกว่า “พี่ให้โอกาสแล้วนะ”
จากนั้นเขาก็พาเสี่ยชัยออกจากร้าน — โดยไม่หันกลับมาอีกเลย
ในร้าน “ฮุ่ยเซียง” ตอนค่ำคืนนั้น
พลอยนั่งอยู่ลำพัง
ไฟในร้านหรี่ลง เหลือเพียงแสงจากตู้ขนมเปี๊ยะที่สว่างวาบ
เธอหยิบขนมเปี๊ยะไส้ไข่เค็มขึ้นมาชิ้นหนึ่งมองมันราวกับเป็เพื่อน
“เรามาถึงตรงนี้เพราะแกนะเ้าขนมกลมๆ”
น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงบนเปลือกขนม
แต่เพียงชั่วครู่...เธอก็เช็ดน้ำตาทิ้ง แล้วลุกขึ้นยืน
[จบตอนที่13]
350
