ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร หลังจากที่เขาสลบไป
เอเกิร์นรู้สึกตัวในขณะที่เขากำลังมึนงงสะลึมสะลือสิ่งแรกที่ได้ััมันเป็กลิ่นเหม็นที่รุนแรง อบอวล จนแทบทำให้เขาสลบไปอีกครั้ง
“เหม็นคาวนี่มัน ... ทำไมถึงได้มีเหม็นแบบนี้ กลิ่นมัน .... มันเหมือนเืทำไมในห้องมีกลิ่นเืรุนแรงได้”
เอเกิร์นฉีกแขนเสื้อของตัวเองนำมาปิดจมูกของเขา เนื่องจากทนกลิ่นคาวเือันหน้าสะอิจสะเอียดจนแทบไม่ไหว เมื่อเอเกิร์นเริ่มตั้งสติเขาใช้มือยันตัวเองขึ้น เขามองเห็นสิ่งรอบ ๆ ตัวชัดเจน เอเกิร์นใหน้าถอดสี
“มันเป็ไปได้ยังไง กำแพง เพดาน หลังคา ทำไม่ถึงหายไปหมด”
สิ่งรอบตัวของเอเกิร์นในตอนนี้ คือตึกที่เป็บ้านของเขา แต่สภาพมันย่ำแย่มาก ผนังบ้าน หลังคาที่เคยมีหายไป เรียกว่าโดนทุบทำลายจะดีกว่า
เอเกิร์นลุกขึ้นอย่างช้า ๆ เขาเดินไปที่บริเวณผนัง เพื่อมองสิ่งรอบตัว เพียงแค่เขายื่นหัวออกไป
เอเกิร์นใ เค้าทรุดตัวลงอาเจียนออกมาอย่างอดกลั้นไม่ได้ ภาพที่เขาเห็นเป็เมืองที่ถูกทำลาย เขาเห็นศพมนุษย์จำนวนมากส่วนใหญ่เป็ชาวเมือง ตายลงในสภาพที่หน้าอนาถแขนขาถูกฉีกเป็ชิ้นกระจัดกระจายหน้าของศพส่วนใหญ่ถูกทำลาย หน้าศพที่สภาพดีหน่อย เขามองเห็นความกลัว ความสิ้นหวังก่อนตาย ทุกคนคงถูกทรมานก่อนตายนั้นเป็สิ่งที่เขาคิดออกในเวลานั้น ที่หน้าสงสารที่สุดคือศพเหล่าสตรีไม่ว่าจะไปคนแก่ หรือเด็กเล็กทุกศพจะไร้ซึ่งเสื้อผ้าสวมใส่ จุดบริเวณระหว่างขา และรูทวารกลายเป็หลุมเืขนาดใหญ่จนสามารถเอากำปันผู้ใหญ่ตัวโตใส่เข้าไปได้ ทั่วทั้งเมืองมีเสียงเหมือนกันสัตว์ร้ายคำรามเป็ระยะ มีเสียงของการต่อสู้ดังขึ้นจากทุกทิสทางของเมือง
ศพมนุษย์ถูก ถูกนำมากองรวมกันที่กลางเมืองจนเป็ูเาศพมนุษย์ลูกเล็ก ๆ ในระหว่างที่เอเกิร์นเขาอ่อนกับภาพที่เห็น “มาเรีย น้าเจนล่ะ แล้วทั้งเมืองมันเกิดอะไรขึ้น เสียงพวกนั้นมันเสียงอะไร ทำไมข้าสลบไปและตื้นขึ้นมากเป็แบบนี้ มันเกิดอะไรขึ้น มันเกิดอะไรขึ้นกับข้า” ในขณะที่เอเกิร์นเริ่มจะสติแตก มีสายลมพัดรอบตัวของเขาและเริ่มยกตัวลอยขึ้น
“ไม่ไม่ ..... ไม่ไม่ สายลมแบบนี้อีกแล้ว จะทำอะไรข้า ปล่อยข้า ปล่อยข้านะ”
สายลมได้ยกตัวเอเกิร์นลอยขึ้นสูงขึ้น ในขณะที่เอเกิร์นกำลังดิ้นรน ภาพที่เอเกิร์นเห็นขณะกำลังลอยสูงขึ้น ทำให้เขาใจนลืมตัวเอง ได้พบว่ามีกองทัพของบ้างอย่างกำลังเคลื่อนพลอยู่ทุกพื้นที่รอบเมือง เวลาต่อมามีหมอกหนาทึบปกปิดการมองเห็นของเขา
“มัน มันเกินอะไรขึ้นกับข้าอีก” ทันทีที่เอเกิร์นพูดจบหมอกจางหายไป ภาพที่ปรากฏขึ้นเปลี่ยนไป ทุกทีทุกบริเวณมีกลุ่มควันปกคุมทั่วไปหมด ไม่ว่าจะเป็ ต้นไม้ พื้นหญ้า แม่น้ำที่แห้งขอด ทุกเมืองที่อยู่ภายใต้กลุ่มควันไม่ว่าจะเป็เมืองเล็ก เมืองใหญ่ ต่างมีโดมแก้วคอยปิดทับทั้งเมือง เอเกิร์นเริ่มสงบสติอารมณ์ของตัวเอง
เริ่มสังเกต พิจารณา เหตุการรอบตัวของเขา เอเกิร์นพบว่าบรรยากาศภายในโดมแก้วของแต่ละเมืองไรซึ่งหมอกควัน ทั้งยังมี ต้นไม้ แหล่งน้ำปกติ มันยังคงอุดมสมบูรณ์ เมื่อเขาหันมองสิ่งรอบตัว เขาพบว่าบางเมืองสามารถขยับเดินได้ เหมือนกันเมืองทั้งเมืองตั้งอยู่บนหลังเต่า บางเมืองมีชีวิตประหลาดกำลังวิ่งเข้าโจมตี
เวลาผ่าน สายลมที่ห่อหุ้มตัวเอเกิร์อลดระดับลงสู่พื้นดิน เหตุการณ์ในครั้งนี้ไม่ได้ทำให้เอเกิร์นใ เมื่อลงสู่พื้นลมสายนั้นจากหายไปเสียดื่อดื่อ ในขณะสายลมกำลังจางหายไป เอเกิร์อััว่าตัวเองหายใจลำบากมากขึ้นจนหายใจไม่ออกในที่สุด ิัเริ่มแสบร้อน เหมือนกับมีคนนำกระดาษทรายมาถูไถที่ตัวเขาไปทั่งทั้งตัว ในใจเริ่มวิตกกังวล ตะหนักถึงอันตรายอีกครั้ง หน้าเขาเริ่มซีด
“ทำอย่างไรดี ทำอย่างไรดี ข้ากำลังจะตายไปโดยที่ไม่รู้อะไรเลย ก่อนตายก็ยังมาในสถานที่แปลก ๆ อีก มันคืออะไร”
หลังจากเอเกิร์นหมดสติไปพลันมีกลุ่มแสงสีทองเข้ามาห่อหุ้มตัวไว้
“เอเกิร์นตื่น เอเกิร์นตื่นได้แล้ว ไอ้เตี้ย.... ตื้นได้แล้วโว้ย ข้ามีเวลาไม่มากนักนะ”
ชายลึกลับที่ยืนหันหลังให้กับเอเกิร์น พยายามปลุกให้เอเกิร์นตื่นขึ้น
เมื่อเอเกิร์นลืมตาตื่นขึ้นพบหลังของชายลึกลับ เอเกิร์นรีบถามอย่างใ “ท่าน ท่านเป็ใครแล้วที่นี่ที่ไหน ข้าอยู่ที่ไหน”
“เ้ารู้สึกอย่างไรกับภาพที่ได้เห็น” ชายลึกลับไม่ได้ตอบคำถามของเอเกิร์น แต่ถามเกิร์นกลับ
“ข้ารู้สึกกลัวมาก มันคือที่ไหน ท่านนำพาข้ามาใช่หรือไม่ รีบส่งข้ากลับไปบ้าน ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่ ได้โปรดเถอะ”
“ภาพแรกที่เ้าเห็น คือสิ่งที่จะเกิดขึ้นที่เมืองเรดกราส ในอีกประมาณ 2 ปีข้างหน้า”
“ภาพที่สองจะเกิดขึ้นหลังจากเหตุการณ์แรกอีกไม่เกิน 10 ปี เ้าคิดว่าไง”
“โกหก ท่านโกหกข้า ท่านทำแบบนี้้าอะไรจากข้า” เอเกิร์นรีบตอบกลับด้วยสีหน้าที่กะวนกะวาย และไม่เชื่อคำพูดของชายลึกลับ
“เ้าจะไม่เชื่อแม้แต่ตัวเองเลยรึ” ชายลึกลับหันหน้าหาเอเกิร์นในขณะพูด เมื่อเอเกิร์นเห็นใบของชายลึกลับชัดเจนถึงกับทำอะไรไม่ถูก เขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เพราะชายลึกลับตรงหน้ากลับเหมือนเขามาก ต่างกันแค่ความสูงที่เพิ่มขึ้นเพียงเล็กน้อย ทันทีที่เอเกิร์นกำลังจะพูด ชายลึกลับได้ยกมือห้าม
“จงอย่าถามต้องใจฟังในสิ่งที่ข้าจะบอกแก่เ้า ข้าเหลือเวลาอีกไม่มาก”
“เป็อย่างที่เ้าคิด ข้าก็คือตัวเ้าแต่ข้าตายไปแล้วในอนาคตในอีกหลายร้อยปีข้างหน้า ก่อนตายข้าใช้พลังเฮือกสุดท้ายกับคําภีร์ต้องห้าม เพื่อส่งข้อความและของจำเป็ให้เ้าตัวข้าในอดีต”
เอเกิร์นนั่งฟังด้วยสีหน้าที่เหลือเชื่อ แต่จะไม่เชื่อก็ไม่ได้นั้นมันตัวเขาเอง
“ข้าไม่สามารถบอกอะไรมากแก่เ้าได้ เนื่องจากการแก้ไขอดีตมันมีผลกระทบมาก มันเป็การผิดต่อกฎของโลกแห่งิญญา ข้ามีของมาฝาก 5 อย่าง กับ 6 เื่สำคัญที่จะให้เ้าต้องทำ ที่จริงแล้วมันก็คือความผิดพลาดของข้า และก็คือความผิดพลาดของเ้าที่กำลังจะเกิดขึ้น”
ชายลึกลับโยงกล่องสีดำใบหนึ่งให้เอเกิร์นและเริ่มอธิบาย
“ในนั้นมีของอยู่ห้าอย่าง อย่างแรกเมล็ดของต้นไม้โลก เ้าจะรู้วิธีใช้มันเมื่อเปิดกล่องของท่านพ่อ และเ้าจงใช้มันให้หมด
อย่างที่สองคําภีร์วิชาชื่อว่า บัญชาิญญาหมื่นวิถี เป็วิชาที่ข้าใช้เวลาหลายร้อยปีคิดค้นขึ้นเอง สามารถฝึกฝนควบคู่กับวิชาของท่านพ่อได้ แต่มันยังไม่สมบูรณ์ดีหลังจากนี้เป็หน้าที่เ้าเอาไปพัฒนาต่อเองด้วย
อย่างที่สามคําภีร์วิชาผนึกห้วงหฤทัยิญญา วิชานี้เ้าไม่จำเป็ต้องฝึกฝนข้าจะส่งมอบวิชาให้เ้าโดยตรง ส่วนวิธีใช้ ใช้เพื่ออะไรเ้าไปเรียนรู้เอาเอง”
อย่างที่สี่คือบันทึกเหตุการณ์ ข้าบันทึกเหตุการณ์สำคัญที่จะเกิดขึ้น เ้าจงใช้เพื่อตัวเ้าเองห้ามเปิดเผยให้ใครรู้ อย่าใช้มันเพื่อใคร ยกเว้นแต่ผู้ที่มีผนึกห้วงหฤทัยิญญาร่วมกับเ้าเท่านั้น จงปล่อยให้เหตุการณ์ในบันทึกเกิดขึ้น ห้ามแก้ไขเหตุการณ์เด็ดขาด เ้าทำได้เพียงใช้ประโยชน์จากเหตุการณ์เท่านั้น จงจำไว้ให้ดี
อย่างที่ห้าเรียกว่าปุ๋ยของต้นไม้โลกก็ได้
เมื่อฟังจบเอเกิร์น์เปิดกล่องไม้ขึ้น เข้าพบว่ามีจุดแสงสีทอง 3 จุดพุ่งเข้าหาที่หน้าอกมุดหายเข้าไปในร่างกายเขาทันที ทันใดนั้นเอเกิร์นได้ตั้งสมาธิตรวจสอบภายในิญญาของตัวเอง เขาพบจุดแสง 3 จุดล่องลอยในทะเลิญญา เมื่อตรวจสอบเสร็จเอเกิร์นทำสีหน้าเศร้าและพูดขึ้น
“ข้าไม่อยากฝึกเลย ข้าไม่อยากเป็ผู้ฝึกพลังิญญา”
ชายลึกลับเห็นปฏิกิริยาของเอเกิร์น์ จึงพูดขึ้น
“ข้ารู้เ้าคิดอะไร ่เวลานั้นข้าก็คิดเหมือนเ้า ทำให้ข้าพลาดสิ่งดี ๆ ที่ท่านพ่อเตรียมวัตถุิญญาไว้ให้ มันมีชื่อเรียกว่า นครผสานิญญา เพียงเ้าพัฒนาวัตถุิญญาชิ้นนี้ถึงละดับหนึ่งมันจะสามารถ พาครอบครัว ติดกับเ้าไปได้ทุกที่ และตราบใดที่เ้าไม่ตายจะไม่มีใครหาครอบครัวเ้าพบ อ๋อแล้วของชิ้นแรกกับชิ้นที่ห้าก็เป็ประโยชน์กับวัตถุิญญาชิ้นนี้ด้วย มันจะทำให้เ้ามาสามารถพาครอบครัวไปได้ทุกที่โดยไว”
เอเกิร์นเมื่อได้ยินประโยคดังกล่าว ของเขาลุกวาวขึ้นทันที
“เป็เพราะในตอนนั้นข้าไม่ได้ให้ความสนใจกล่องของท่างพ่อ มัวแต่โทษชะตากรรมของตัวเอง สุดท้ายกว่าจะคิดได้และเปิดมัน ก็ทำเื่ผิดพลาดไปมากเกินแก้ไข” ชายลึกลับแสดงความโศกเศร้าออกมา
“ต่อมาเป็เื่ที่เ้าของรีบทำที่สุด 6 เื่เ้าฟังให้ดี ๆ”
“เื่แรก เ้าจงช่วยครอบครัวของเผ่าจิ้งจอกจากการเป็ทาส และพวกนางด้วยวิชาผนึกห้วงหฤทัยิญญาทันที จำใว้จงดูแลพวกนางให้ดี”
“เื่ที่สอง เ้าต้องรีบพัฒนาวัตถุิญญา นครผสานิญญาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ มันเป็สิ่งสำคัญมาก เ้าจะรู้เองว่าวัตถุิญญาชิ้นนี้สามารถทำอะไรได้บ้างและจะพัฒนามันได้อย่างไร จนทำตามอย่างไรเงื่อนไขสุดท้ายแล้วเ้าจะเข้าใจว่าทำไม ข้าถึงให้เ้ารีบพัฒนาวัตถุิญญาชิ้นนี้”
“เื่ที่สาม จงรีบฝึกวิชาของท่านพ่อ และวิชาบัญชาิญญาหมื่นวิถีของข้า ให้ถึงขั้นสูงเป็อย่างน้อยให้เร็วที่สุด เ้าจำเป็ต้องเป็ผู้ฝึกพลังิญญาระดับ สร้างจิติญญาเป็อย่างน้อย ภายในเวลา 5 ปีเพื่อความปลอดภัย เ้าสามารถหาวิชา อื่น ๆ ที่เหมาะกับเ้ามาฝึกเพิ่มอีกได้ แต่คิดดูแล้วข้าว่ามันไม่จำเป็”
“เื่สี่ จงอย่าหยุดฝึกฝนพัฒนาทักษะช่างประดิษฐ์ และทักษะการเขียนอักษรรูน สองทักษะนี้ มันจะทำให้เ้ากลายเป็ผู้สร้างที่ยิ่งใหญ่ในอนาคต”
“เื่ที่ห้า เ้าจงตอบรับสตรีและไว้ใจพวกเธอได้ก็ต่อเมื่อสามารถทำผนึกห้วงหฤทัยิญญากับพวกเธอแล้วเท่านั้น เ้าจำเป็ต้องให้สตรีของเ้าทุกคนฝึกฝนพลังิญญา ต้องสนับสนุนพวกนางในทุกทาง และจงระวังจิตมารที่เกิดจากความคิดถึง โหยหา การพลัดพรากจากสตรีที่ไม่ได้เลือกหนทางเดียวกับเ้า ตัดใจได้ให้ตัดเลย เพราะนั้นจะเป็จุดอ่อนของเ้าที่ศัตรูจะใช้เล่นงานเ้า”
“เื่ที่หก เ้าจงเก็บเื่ราวเกี่ยวอนาคตทั้งหมดเป็ความลับ ห้ามเปิดเผย จงใช้มันเพื่อตัวเองเท่านั้น เ้าไม่อาจเข้าไปยุ่งวุ้นวายกับวิถีชีวิตและโชคชะตาของผู้อื่นก่อนได้ ห้ามเด็ดขาด”
“เท่านี้แหละ จงจำไว้ รีบลงมือทำโดยไว”
เอเกิร์นนั่งฟังอย่างตั้งใจแต่ชุดท้ายก็อดสงสัยถาม ออกไปไม่ได้
“ทำไมต้องช่วย ครอบครัวของเผ่าจิ้งจอกจากการเป็ทาส พวกนางสำคัญอย่างไรข้าไม่เข้าใจ ข้าไม่ชอบการซื้อทาส ท่านเองก็น่าจะรู้” เขาถามออกไปเพราะรู้สึกว่าชายลึกลับให้ความสำคัญกับเื่นี้มากเป็พิเศษ เมื่อฟังจากน้ำเสียง
“ยังไม่ถึงเวลาที่เ้าจะต้องรู้ แต่มันไม่ดีหรือไงที่จะมี สาวรุ่นใหญ่สเปคที่เ้าชอบ พร้อมลูกของเธอมาปรนนิบัติเ้าไปทุกคำคืน ทั้งสามารถช่วยเหลืองานของเ้าหลายอย่างได้ดีด้วย”
เอเกิร์นที่ทำหน้าสงสัยไม่หาย แต่เมื่อได้คำตอบชายลึกลับแกนชีวิตของเขาเริ่มแข็งขึ้นมาในบัดดล
“ท่านยังไม่ได้บอกข้าเลย จะให้ไปช่วยที่ไหน ทั้งที่บอกเป็เื่สำคัญมากเป็อันดับแรก แต่ถ้าจะให้ข้าไปสู้รบกับใครเพื่อแย่งมาคงทำไม่ได้ เพราะข้าไม่มีพลังอะไรเลย”
ในใจของเอเกิร์นคิดว่าพวกนางต้องตกอยู่ในมือของพวกมีอำนาจแน่ ๆ
“อ้อ ..... ข้าลืมบอก สถานที่และเวลา ข้านี้ใช้ไม่ได้เลยเกือบทำพลาดอีกแล้ว”
“เ้าไปช่วยพวกนาง เ้าไม่จำเป็ต้องใช้พลัง แต่ใช้เงินกับความเร็ว”
“เ้าจะต้องไปที่ร้านขายทาสที่มีเ้าของชื่อ โจเน่ จงรีบไปก่อนเวลา 20.10 ของวันที่ 18 เดือน 4 ของปีนี้ ไม่งันพวกนางจะตกไปอยู่ในมือของผู้มีอำนาจใหญ่ในเมือง เ้านำเงินติดตัวไปมากยิ่งมากยิ่งดี”
“เข้าใจแล้ว ...... เอ๊ะ!! มันคือวันนี้นิ งันข้าจะรีบไปที่ร้านทันที ที่เ้าส่งข้ากลับไป”
“อืม .... เื่ที่ต้องพูด ข้าก็พูดออกไปหมดแล้ว”
“เมื่อรู้แล้วจงแก้ไข ความพยายามของเ้าคือชีวิตใหม่ของข้า ระวังอย่าให้โชคชะตาของเ้าแปดเปื้อนโชคชะตาของผู้อื่น
ข้าและเ้าต่างก็มีความปรารถนาของชีวิตเหมือนกัน ข้าเข้าใจความรู้สึกของเ้าทุกอย่าง”
“ทั้งหมดถือเป็ คำสั่งเสียจากข้า ข้าหมดเวลาแล้วลาก่อน ตัวข้าในอดีต”
ทันใดนั้นเอเกิร์นรู้สึกง่วงนอน แล้วล้มลงหลับไป .....
......
“โอ้ย .... เจ็บที่หัวจัง“
เอเกิร์นลูกขึ้นนั่งพร้อมเอามือจับศีรษะของตัวเอง เค้ามองไปรอบ ๆ ที่กลับมาเป็เหมือนเดิม
“ข้าฝันอะไร แปลกประหลาดนัก” ในขณะปากเอ๋ยกล่าวกับตัวเอง หางตาของเขาเห็นกล่องที่มีลักษณะเดียวกับในฝันของตัวเองไม่ผิดเพี้ยนวางอยู่ข้างตัว
เอเกิร์นใรีบลุกไปตรวจสอบของภายในกล่อง ความจริงนี้ทำให้เขาใสุดขีดหน้าตาเยเกดูไม่ได้ สุดท้ายเขาพยายามสงบสติแล้วตรวจสอบห้วงิญญาตัวเอง พบว่ามีกลุ่มแสงสีทองล่องลอยอยู่ในห่วงิญญาของตัวเอง
“ทุกอย่างไม่ใช่ความฝัน แต่มันคือความจริง ไม่ว่ายังไงข้าต้องรีบไปร้านทาสของโจเน่ ที่อยู่ทางใต้ของเมือง น่าจะใช่ที่นั้น” เมื่อเอเกิร์นรับรู้ว่าทุกอย่างเป็ความจริงเขารีบดำเนินเื่แรกก่อนทันทีเพื่อป้องก้นความผิดพลาด
“เพียงแค่คิดว่าจะมี สาวรุ่นใหญ่ พร้อมลูก ๆ มาปรนนิบัติิด้วยทุกคืนแกนชีวิตของข้าก็แข็งแล้ว มาเรียเองก็ต้องมีคนรับใช้ด้วย นางเองจะได้ไม่ต้องเหนื่อย หวังว่ามาเรียจะยอมให้ข้าใช้วิชาผนึกห้วงหฤทัยิญญากับนางนะ”
หลังจากพรึมพรำ กับตัวเองเสร็จเอเกิร์นเดินไปที่โต๊ะทำงานเตรียมที่จะหยิบเงินและเดินทางไปร้านขายทาสที่อยู่ทางใต้ของเมือง ตาของเขาหันมองนาฬิกาิญญาตามปกติ เมื่อเห็นเวลา
“บ้า ... บ้าไปแล้ว ต้องรีบแล้วเหลือเวลาอีกแค่ 15 นาทีเท่านั้น จะทันไหมเนี้ย”
809
