โซ่ตรวนเย็นเฉียบล็อกข้อมือและข้อเท้า โครงเหล็กยึดศีรษะไว้แน่น มีเครื่องถ่างตาที่ยื่นออกมาง้างเปลือกตาไว้ป้องกันการกะพริบตา ตรงหน้าเก้าอี้เหล็กคือหน้าจอสีดำ ขนาบข้างด้วยลำโพงสองตัว
หานเซียวถูกตรึงไว้กับเก้าอี้ขยับไปไหนไม่ได้ ต้องจ้องมองหน้าจอสีดำมืดตรงหน้า
“ล้างสมองต้องใช้เวลานานแค่ไหนกัน?”
“สิบสองชั่วโมง”
“คุณเฝ้าดูอยู่ที่นี่นะ” เฮล่าสั่งจบก็พาคนออกไป
หลินเว่ยเสียนสับสวิตช์ หน้าจอสว่างวาบขึ้นมา แสดงภาพพิลึกกึกกือ สามเหลี่ยม วงกลม ลอนคลื่น รูปร่างเปลี่ยนไปมาไม่หยุด สีสันวูบวาบสลับกันรวดเร็ว สร้างแรงกระแทกทางสายตาอย่างรุนแรงให้หานเซียว เขารู้สึกถึงความวิปริตที่น่าอึดอัดสุดขีด ลำโพงปล่อยเสียงดนตรีที่เดี๋ยวก็กระโชกโฮกฮากเดี๋ยวก็ผ่อนคลาย ความย้อนแย้งที่รุนแรงทำให้หานเซียวรู้สึกไม่สบายตัวตามสัญชาตญาณ อยากจะหลับตาหนี แต่เครื่องถ่างตาก็ง้างเปลือกตาเขาไว้ ลูกตาเริ่มแดงก่ำ แสบไปหมด
ว้าว... ทรมานจริงๆ!
นี่เป็วิธีล้างสมองที่ค่อนข้างล้าสมัย สมองคนเราเปรียบเหมือนเครื่องจักรที่ละเอียดอ่อน หลักการพื้นฐานคือใช้ความขัดแย้งทางภาพและเสียงอย่างต่อเนื่องเพื่อทำให้ความคิดสับสนวุ่นวาย พอจูนและรีเซ็ตใหม่แล้วค่อยยัดเยียด “ตราประทับทางความคิด” ใส่เข้าไป ถึงวิธีนี้จะดูโบราณไปหน่อยแต่ก็มีข้อดีคือไม่สร้างความเสียหายต่อโครงสร้างสมองมากนัก ในสายตาของหลินเว่ยเสียนนั้น สมองของหานเซียวมีค่ามหาศาล เปรียบเสมือนงานศิลปะล้ำค่าชิ้นหนึ่ง
สายตาโลภมากของหลินเว่ยเสียนทำให้หานเซียวหงุดหงิด เหมือนคนขายเนื้อจ้องหมูอ้วนๆแล้วคิดว่าจะแล่เนื้อส่วนไหนดี
เขามีแต้มสถานะอิสระเหลืออยู่ 4 แต้ม คิดดูแล้วเลยตัดสินใจลงค่าสติปัญญาไป 2 แต้ม เพิ่มเป็ 7 แต้ม เหลือสำรองไว้ 2 แต้ม
[คุณกำลังเผชิญการล้างสมอง (ระดับต่ำ), ดำเนินการตรวจสอบค่าจิตใจ... สติปัญญา 7 แต้ม, ความยืดหยุ่นทางจิตระดับต่ำ +3... การตรวจสอบผ่าน, คุณต้านทานการล้างสมองครั้งนี้ได้]
ความรู้สึกคลื่นไส้ค่อยๆจางหายไป หานเซียวรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย
หลินเว่ยเสียนยืนบ่นอุบอิบอยู่ข้างๆ ที่เฮล่าโยนงานล้างสมองน่ารำคาญมาให้ โดยหารู้ไม่ว่าหานเซียวได้สร้างภูมิคุ้มกันการล้างสมองภายใต้จมูกของตัวเองไปเรียบร้อยแล้ว
……
เมื่อการตรวจสอบครั้งสุดท้ายจบลง หานเซียวก็ผ่านพ้นสิบสองชั่วโมงอันแสนทรมานไปได้ อาการปวดเมื่อยไปทั้งตัว ดวงตาแห้งผาก
หลินเว่ยเสียนกะเวลาเป๊ะ ปิดเครื่องล้างสมองจึงทำให้หานเซียวรู้สึกเหมือนเกิดใหม่โดยทันที
เฮล่ากลับมาอีกครั้ง หัวหน้าสั่งให้เธอมาจัดการล้างสมองหานเซียวด้วยตัวเองโดยห้ามมีความผิดพลาด
พันธนาการตามตัวถูกเฮล่าปลดออก เืลมบริเวณที่ถูกมัดไหลเวียนไม่สะดวกจนผิวเปลี่ยนเป็สีม่วงคล้ำ ถึงจะเจ็บแต่หานเซียวก็ไม่ก้มลงไปมอง เขาต้องสวมบทบาทคนที่ถูกล้างสมองแล้วรักษาสายตาให้เหม่อลอย ไร้จุดโฟกัสขขณะที่กำลังมองตรงไปข้างหน้า
จู่ๆ เฮล่าก็ก้มตัวลงมาใกล้หน้าห่างกันแค่สิบเิเ ลมหายใจอุ่นชื้นรดริมฝีปากเขา หานเซียวไม่มีความคิดโรแมนติกเลยสักนิด ให้ตายสิ นาทีอันตรายขนาดนี้ เขาไม่มีอารมณ์มาคิดเื่พรรค์นั้นหรอก
กลิ่นน้ำหอมจากตัวหญิงสาวลอยเข้าจมูกหานเซียวชัดเจน ทำเอาเขาคัดจมูกยิบๆจนต้องกลั้นจามแทบตาย
เฮล่าถามด้วยน้ำเสียงแ่เบาราวกับกำลังสะกดจิต “นายเป็ใคร?”
ซู้ด... หลังล้างสมอง ปกติจะต้องมีการป้อนข้อมูลตัวตนที่เตรียมไว้ เวลาเจอคำถามที่ไม่แน่ใจ ปฏิกิริยาที่ดีที่สุดคือความเงียบ หานเซียวควบคุมกล้ามเนื้อใบหน้า แสดงสีหน้าเหม่อลอยเหมือนคนสติหลุดขณะทำหูทวนลมใส่คำพูดของเฮล่า
เื่อื่นพี่ไม่ถนัดแต่เื่ตีหน้าตายนั้นพี่ถนัดนัก
เฮล่ากระซิบข้างหู เสียงพึมพำผสมลมหายใจอุ่นชื้นเป่ารดเข้าไปในรูหู ผมลอนสีแดงไวน์คลอเคลียต้นคอจนรู้สึกจั๊กจี้ หางตาเหลือบไปเห็นคอเสื้อชุดปฏิบัติการของเฮล่าที่เปิดกว้าง ผิวขาวเนียนละเอียดวูบวาบจนแทบจะแทงตาบอดแต่ใจหานเซียวนิ่งสงบดั่งบ่อน้ำ มั่นคงดั่งขุนเขา เข้าสู่โหมดพระอิฐพระปูน ูเามีบ่อน้ำชื่อโซระ ทะเลสนมีเกาะชื่อคาเอเดะ ล้อเล่นน่า ดูพี่น้องหูหลูมาเป็ร้อยรอบ จะมาติดกับดักสาวงามของเธอได้ไง?
“ั้แ่วันนี้เป็ต้นไป ชื่อของนายคือหมายเลขศูนย์ องค์กรเจอร์มินัลคือบ้านของนาย คือประเทศของนาย คือสถานที่พักพิงิญญาที่นายยอมอุทิศทุกสิ่งให้ นายต้องจงรักภักดีต่อองค์กรสูงสุด ทุกความคิดของนายต้องตั้งอยู่บนผลประโยชน์ขององค์กร ห้ามปิดบังเื่ใด ห้ามกระทำการใดที่สร้างความเสียหายต่อผลประโยชน์ขององค์กร ความหมายในการมีชีวิตอยู่ของนายคือการทำตามคำสั่งขององค์กรและพร้อมสละชีวิตเพื่อองค์กรได้ทุกเมื่อ!”
หลินเว่ยเสียนแสยะยิ้มเสริมขึ้นมา “เป็คนขององค์กร ตายก็ต้องเป็ผีขององค์กร ต่อให้ถูกจับทำเป็ตัวอย่างดองยา แกก็มีหน้าที่แค่ต้องเชื่อฟัง!”
เฮล่า: “นายเป็ใคร?”
คราวนี้ไม่เหมือนเดิม นี่คือคำถามเพื่อทดสอบว่าการล้างสมองสำเร็จหรือไม่ หานเซียวคิดในใจแต่ไม่ได้ตอบทันที
เฮล่าขมวดคิ้ว หันไปมองหลินเว่ยเสียนด้วยสายตาเ็า
หลินเว่ยเสียนพึมพำ “ผมทำตามขั้นตอนล้างสมองทุกอย่าง ไม่น่าจะผิดพลาดนะ”
ตอนนั้นเองที่หานเซียวก็ยอมเปิดปากพร้อมจงใจลากเสียงยาวๆให้ฟังดูเหมือนปฏิกิริยาตอบสนองช้า “ผมคือ... หมายเลขศูนย์...”
หลินเว่ยเสียนตาเป็ประกาย นึกคำอธิบายออกทันที “สารละลายวัลคีรีช่วยเพิ่มความสามารถในการเรียนรู้ของหมายเลขศูนย์ ผลข้างเคียงอาจเป็การลดทอนความสามารถในการสื่อสารทางอารมณ์”
เฮล่านึกถึงตอนที่หมายเลขศูนย์จดจ่ออยู่กับหนังสือเมื่อครู่ เขาดูเชื่องช้าต่อสิ่งรอบข้างจริงๆจึงเริ่มเชื่อคำอธิบายนี้ “ดูเหมือนการทดลองจะไม่สมบูรณ์แบบสินะ”
หลินเว่ยเสียนแค่นหัวเราะ “คุณเข้าใจผิดแล้ว นี่แหละคือผลลัพธ์ที่สมบูรณ์แบบ ตัวตายตัวแทน้าความรู้สึกไปทำไม”
“...พามันไปพักผ่อน ฉันจะไปรายงานหัวหน้า”
ปลอดภัยชั่วคราว! หานเซียวถอนหายใจโล่งอก ระหว่างถูกล้างสมองเขาคิดไว้แล้วว่าจะสร้างลักษณะนิสัยให้ตัวเองดูหัวช้าเพื่อลดความระแวงของศัตรู
“ถึงจุดเริ่มต้นจะไม่ค่อยดี แต่อย่างน้อย่เวลาก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น”
การทดลองวัลคีรีที่เขาเจอเป็แค่เวอร์ชันต้นแบบของโปรเจกต์ซูเปอร์โซลเจอร์ในอนาคต ตอนนี้ยังไม่มีการคิดค้นชิปไมโคระเิตัวเองเพื่อควบคุมความภักดีของตัวทดลอง ถ้าทะลุมิติไป่นั้น เขาคิดว่าชิงฆ่าตัวตายไปเลยน่าจะทรมานน้อยกว่า
ในที่สุดเทพีแห่งโชคก็หันมายิ้มให้ฉันสักที!
……
เฮล่าต่อสายโทรศัพท์เข้ารหัส “หัวหน้า สถานการณ์หมายเลขศูนย์ปกติดี”
ปลายสายเป็เสียงผู้ชายแหบพร่า “ล้างสมองเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?”
“ฉันคุมเองกับมือ ไม่มีปัญหาแน่ คุณจะจัดวางตำแหน่งหมายเลขศูนย์อย่างไร?”
“จุดประสงค์ของการทดลองวัลคีรีคือการสร้างนักรบ ฝึกฝนมันซะ”
เฮล่าไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ ในเมื่อเป็คำสั่งหัวหน้า เธอก็ไม่มีข้อโต้แย้ง
“น้องสาวฉันเป็อย่างไรบ้าง?”
“หึหึ ข้อตกลงของเราไม่ใช่แบบนี้นะ” เสียงผู้ชายเจือแววหยอกล้อ “ฉันให้สิทธิ์เธอไปเยี่ยมได้สองเดือนครั้ง อย่าล้ำเส้น”
หลังมือขาวเนียนของเฮล่าปูดโปนไปด้วยเส้นเืขณะที่มีสีหน้าเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย
เสียงผู้ชายหัวเราะแหบแห้งฟังดูบาดหูเหมือนกระดาษทรายถูไม้ก่อนจะวางสายเสียงดัง
……
โทนสีของห้องทดลองวัลคีรีเน้นสีขาว ตั้งอยู่ใต้ดิน บรรยากาศอบอวลไปด้วยความกดดัน หน่วยรักษาความปลอดภัยที่เดินไปมามีสายตาเ็าดุจคมมีด
หลังจากพักผ่อนไปหนึ่งคืน หานเซียวก็ถูกพาตัวมาที่ลานฝึกแบบปิด เฮล่ารอเขาอยู่ที่นี่แล้ว
เขาไม่รู้ว่าองค์กรเจอร์มินัลจะจัดการกับเขายังไง แต่คาดเดาว่าคงไม่ทิ้งขว้าง “ความสามารถในการเรียนรู้” ของเขาแน่ๆ เขาต้องได้รับโอกาสในการเก็บเกี่ยวประสบการณ์สายเทคนิคจักรกลอีกเพียบ
ดูทรงแล้วคงหนีออกจากฐานที่คุ้มกันแ่านี้ไม่ได้ในระยะสั้น หานเซียวเตรียมใจที่จะต้องติดแหง็กอยู่นานเอาไว้แล้ว
“หมายเลขศูนย์ ั้แ่วันนี้เป็ต้นไป นายจะต้องฝึกการต่อสู้และการยิงปืนทุกวัน”
เฮล่าโยนชุดป้องกันให้หานเซียว “ใส่ซะ”
ดูท่าทางแล้วคงต้องต่อสู้กันแน่ๆ หานเซียวรีบสวมชุดป้องกันอย่างรวดเร็ว
เฮล่าบิดเท้า รองเท้าคอมแบทหุ้มข้อบดพื้นจนเกิดเสียงเสียดสีแสบแก้วหูพร้อมะเิพลังมหาศาล พริบตาเดียวเธอก็ข้ามระยะห่างห้าเมตรมาโผล่ตรงหน้าหานเซียวโดยที่ขาเรียวยาวภายใต้ชุดปฏิบัติการรัดรูปสีดำหวดมาพร้อมเสียงลมหวีดหวิวราวกับแส้ที่ฟาดลงมาอย่างโเี้
“ปัง!”
เร็วเกินไป!
หานเซียวตาลายวูบก็โดนเตะเข้าเต็มเปา ต่อให้ใส่ชุดป้องกันแต่กระดูกหน้าอกก็ยังลั่นกร๊อบพร้อมหน้าซีดเผือดทันที เขาถอยกรูดไปสิบกว่าก้าวขณะที่กุมหน้าอกไอโขลกๆอย่างต่อเนื่อง
สมกับเป็ยอดมนุษย์ ต่อให้ยังไม่ออกแรงเต็มที่แต่ความเร็วก็ยังเร็วกว่าคนธรรมดาหลายเท่า
เฮล่าพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ให้พักสามสิบวินาที แล้วต่อ”
การฝึกต่อสู้เป็ไปอย่างดิบเถื่อนและเรียบง่าย ไม่มีการพูดคุย มีแต่การต่อสู้กันไม่หยุดหย่อน สองชั่วโมงผ่านไป หานเซียวหมดเรี่ยวแรงขณะที่ร่างกายเ็ปไปทุกส่วน เขาเริ่มสงสัยแล้วว่ายัยผู้หญิงคนนี้เป็พวกซาดิสต์หรือเปล่า ผู้หญิงที่แต่งตัวสไตล์ราชินีชอบแนวนี้กันหมดเลยเหรอ?
[เฮล่า (Lv30) ถ่ายทอด 【การต่อสู้พิเศษ】 ให้คุณ, ความคืบหน้าปัจจุบัน 5%]
ฝึกเสร็จ เฮล่าไม่พูดอะไรสักคำพร้อมหันหลังเดินออกไป
ผู้ชายร่างกำยำคนหนึ่งเดินเข้ามาลากตัวหานเซียวที่กระดูกแทบจะหลุดเป็ชิ้นๆไปที่สนามยิงปืนห้องข้างๆ
“ฉันคือครูฝึกยิงปืนของแกและเป็รองหัวหน้าฐานแห่งนี้ บาโลตตา” ชายร่างั์แนะนำตัว หน้าตาเหี้ยมเกรียม มีรอยแผลเป็น่ากลัวพาดผ่านหน้าผาก ดวงตาสามเหลี่ยมเต็มไปด้วยรังสีอำมหิต เขายัดปืนพกวอสป์รุ่น 73 ใส่มือหานเซียวแล้วสั่ง “ในนั้นมีะุซ้อมสิบนัด ยิงให้เข้าหัวหุ่นเป้าหมายให้หมด”
หานเซียวถึงกับตกตะลึง เป้าหุ่นมนุษย์อยู่ห่างออกไปสามสิบเมตรแถมยังเคลื่อนที่ไปมาแบบไร้ทิศทาง เปิดมาก็เล่นโหมดยากเลยเหรอ ตอนนี้เขาไม่มีสกิลช่วยเล็งยิงอะไรทั้งนั้นจึงเท่ากับมือใหม่ที่ไม่เคยจับปืน ยิงไม่ให้หลุดเป้ายังถือว่าดวงดีฉะนั้นแล้วจะให้เข้าหัวทุกนัดเนี่ยนะ? ต้องเป็แชมป์โอลิมปิกแล้วมั้ง!
หานเซียวจำใจยกปืนด้วยแขนที่ปวดร้าว เหนี่ยวไกยิง แรงถีบทำเอาข้อมือปวดตุบๆ
ปัง ปัง ปัง ยิงครบสิบนัด หานเซียวเหลือบมองป้ายคะแนนดิจิทัลด้านข้าง แน่นอนว่าคะแนนไม่ผ่านเกณฑ์
จู่ๆแผ่นหลังก็เจ็บแปลบเหมือนถูกของมีคมกรีด หานเซียวใจสั่นสะท้าน ต้องใช้ความอดทนอย่างสูงถึงไม่ร้องออกมา พอหันกลับไปมองก็เห็นบาโลตตาเล่นมีดพกสีดำมะเมื่อมพร้อมลิ้นเลียเืสดๆที่ติดอยู่บนคมมีด สีหน้าตื่นเต้นแบบคนโรคจิตพร้อมแสยะยิ้มพูดว่า
“ต่อสิ ถ้าหากว่าทำไม่ได้ตามที่ฉันสั่ง ฉันก็จะกรีดแกหนึ่งแผล มาดูกันว่าวันนี้แกจะเสียเืไปเท่าไหร่”
“ไอ้โรคจิต!” หานเซียวโกรธจัดพร้อมเอามือแตะหลัง เืสดๆเปียกชุ่มเต็มมือของเขา
ผนังด้านหนึ่งของสนามยิงปืนเป็กระจกด้านเดียว หลังกระจกคือห้องสังเกตการณ์ เฮล่ากับหลินเว่ยเสียนกำลังดูเหตุการณ์นี้อยู่
หลินเว่ยเสียนส่ายหน้า “ตัวทดลองล้ำค่าขนาดนี้ บาโลตตาไม่รู้จักถนอมของเลย สู้ส่งมาให้ผมผ่าวิจัยดีกว่า”
แววตารังเกียจพาดผ่านดวงตาเฮล่าวูบหนึ่งก่อนจะจางหายไป เธอมองหลินเว่ยเสียนเรียบๆ “องค์กรไม่ตอบรับคำขอของคุณหรอก”
หลินเว่ยเสียนแค่นหัวเราะ “รอให้องค์กรรีดใช้ประโยชน์จากมันจนแห้ง สุดท้ายก็ต้องส่งขึ้นเตียงผ่าตัดของผมอยู่ดี ผมเป็คนสร้างมัน มันก็คือสมบัติส่วนตัวของผม!”
เฮล่ารู้ดีว่าสิ่งที่หลินเว่ยเสียนพูดคือความจริง นี่คือแนวทางการทำงานขององค์กรฉะนั้นแล้วเธอเลยเลือกที่จะเงียบ
ในสายตาขององค์กร หานเซียวเป็แค่เครื่องมือ ไม่นับว่าเป็ ‘คน’ เสียด้วยซ้ำ
……
[บาโลตตา (Lv15) ถ่ายทอด 【การยิงปืนพื้นฐาน】 ให้คุณ, ความคืบหน้าปัจจุบัน 5%! ความคืบหน้าปลดล็อกอาชีพ 【สายลับ】 1%]
แขนโดนกรีดไปอีกแผลแต่ละแผลไม่ลึกมากแต่บนตัวเขามีรอยมีดสะสมเป็สิบแผลแล้ว เสื้อผ้าชุ่มโชกไปด้วยเื
บาโลตตามองดูหานเซียวที่หน้าซีดเผือดแต่ไม่ร้องสักแอะด้วยความสนใจ หรี่ตาทำหน้าฟิน เขาชอบััยามคมมีดกรีดผ่านเนื้อหนัง เขาชอบกลิ่นคาวเื สีแดงฉานที่เบ่งบานราวกับดอกไม้คือภาพที่สวยงามที่สุดในสายตาเขา
“ทำไมไม่ร้องสักหน่อยล่ะ?” บาโลตตาเล่นมีดในมือ น้ำเสียงเคลิบเคลิ้ม “ของเล่นที่ร้องไม่ได้ มันไม่ใช่ของเล่นที่ได้มาตรฐานนะ”
ไอ้ตายอดตายอยากมาจากไหน!
หานเซียวสูดหายใจลึก เขาอยากจะซัดหน้าโรคจิตของบาโลตตาสักหมัด แต่เขารู้ดีว่าความวู่วามแบบนั้นมีแต่จะนำมาซึ่งผลลัพธ์ที่เลวร้าย เหมือนเล่น LoL แล้วเลนพังยับเยินแต่ยังจะหัวร้อนไปบวกกับศัตรูก็มีแต่จะพังหนักกว่าเดิม
วิธีที่ถูกคือต้องเรียกป่ามาช่วยกันแจกแต้มแล้วค่อยด่ากันให้สนุกสนานพร้อมพิมพ์ GG ด้วยเสียงหัวเราะเพื่อประหยัดเวลาชีวิตที่ต้องเสียไปกับเกมห่วยๆสักตา...
ถ้าเป็นิสัยสมัยวัยรุ่นของเขาก็คงพุ่งเข้าไปตบหน้าสักสองฉาดแล้วแถมคอมโบด่าชุดใหญ่ แต่ตอนนี้เขาไม่ใช่ผู้เล่นที่ฟื้นคืนชีพได้ จะทำอะไรได้ล่ะ? ก็ต้องให้อภัยเหมือนพ่อที่มองลูกนั่นแหละ
“หัวเราะให้พอเถอะ ทีใครทีมันเมื่อไหร่แกได้ร้องไห้แน่...” หานเซียวกัดฟันไม่ใช่เพราะโกรธนะแต่เพราะเจ็บ
3K
