ทะลุมิติมาเป็นมารดาของหนูน้อยนำโชคทั้งสาม (จบ)

        วันนี้ลั่วจิ่งเฉินไปจวนใต้เท้าเฉียนตั้งแต่เช้าตรู่นอกจากเพื่อจัดการปัญหาของสกุลเยี่ยนแล้ว งานชุมนุมบทกวีที่ใกล้จะมาถึงก็สำคัญกับเขาเป็นอย่างมากอีกทั้งเรื่องที่ต้องระมัดระวังก็ยังจำเป็นต้องให้ใต้เท้าเฉียนช่วยชี้แนะ

        เมื่อหลานไฉ่เตี๋ยชงชาเสร็จก็นึกขึ้นมาได้ว่าในบ้านยังมีคนว่างงานอยู่อีกคน เรื่องอะไรนางจะต้องมาปรนนิบัติต้อนรับแขกเพียงผู้เดียวด้วยแล้วคนผู้นั้นยังทำตัวเหมือนลูกคุณหนูให้นางต้องมาปรนนิบัติรับใช้อีกคน

        เมื่อคิดได้ดังนั้นหลานไฉ่เตี๋ยก็วิ่งไปยังห้องที่อยู่ด้านหลัง

        “นี่ เยี่ยนรั่วเสวี่ยรีบออกมาได้แล้ว วันนี้มีแขกมาเยือนแล้วเหตุใดเจ้าจึงปล่อยให้ข้ากับชีเหนียงยุ่งกันแค่สองคนทำแบบนี้คงไม่ดีกระมัง?”

        เยี่ยนรั่วเสวี่ยเมื่อได้ยินเสียงของนางก็รีบออกจากห้องตั้งแต่หลานไฉ่เตี๋ยมาถึง ก็คอยตั้งแง่กับนางอยู่ตลอด นางรู้ว่าหลานไฉ่เตี๋ยรู้สึกไม่พอใจที่ชีเหนียงปฏิบัติกับตนเองดีเกินไปจึงได้มีปฏิกิริยาเช่นนี้

        อีกทั้งนางเองก็ไม่อยากแก้ต่างจึงได้แต่ยกน้ำชาที่ชงไว้เรียบร้อยแล้วออกจากโรงครัวเพื่อนำไปต้อนรับแขก

        สวนแห่งนี้ชีเหนียงปลูกซุ้มเถาองุ่นไว้ อีกทั้งด้านข้างยังมีพืชเขียวขจีชนิดอื่นอีก ทำให้ในช่วงฤดูร้อนที่สวนแห่งนี้จึงเย็นสบายที่สุดดังนั้นผู้เฒ่าเฝิงกับคนอื่นๆ จึงเลือกที่จะไม่เข้าไปรอในห้องตำรา หากแต่รอที่สวนแห่งนี้แทน

        “ท่านน้าลั่วชามาแล้วเจ้าค่ะ”

        เมื่อเห็นว่าเยี่ยนรั่วเสวี่ยเป็นผู้ยกน้ำชามาชีเหนียงก็รู้ได้ทันทีว่าหลานไฉ่เตี๋ยต้องแอบอู้อีกเป็นแน่ เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ยังคิดเปรียบเทียบกันสงสัยคงต้องอบรมหลานไฉ่เตี๋ยให้มากกว่านี้เสียแล้ว มิเช่นนั้นต่อไปนางคงไม่ไว้ใจให้หลานไฉ่เตี๋ยออกไปทำงานข้างนอกแน่

        เมื่อเยี่ยนรั่วเสวี่ยวางน้ำชาลงแล้วเตรียมจากไปก็กลับถูกผู้เฒ่าเฝิงเรียกไว้

        “เยี่ยนรั่วเสวี่ย?”

        เยี่ยนรั่วเสวี่ยเงยหน้าขึ้นมองเฝิงเจิ้งชู“ท่านผู้เฒ่าเฝิง เหตุใดจึงเป็นท่านเจ้าคะ?”

        เมื่อนางมองไปรอบๆก็พบว่านอกจากเฝิงเจิ้งชูแล้วยังมีเยี่ยนฉู่กับเวินจ้านอีก จึงรีบทำความเคารพ “รั่วซวงถวายบังคมองค์รัชทายาทเพคะคารวะท่านโหวเจ้าค่ะ”

        การกระทำของเยี่ยนรั่วเสวี่ยรวดเร็วเกินไปจนเฝิงเจิ้งชูไม่อาจห้ามได้ทัน

        เมื่อเห็นว่าสถานะถูกเปิดเผยเยี่ยนฉู่จึงไม่คิดปิดบังอีกต่อไป

        “คุณหนูเยี่ยนรีบลุกขึ้นเร็วเจ้าคือบุตรีของเยี่ยนไท่ฟู่ นับได้ว่าเป็นศิษย์พี่ของข้า มิจำเป็นต้องมีพิธีรีตองเช่นนี้”

        ชีเหนียงที่อยู่ข้างๆเยี่ยนรั่วเสวี่ยก็รีบคำนับตาม เยี่ยนฉู่จึงบอกให้นางรีบลุกขึ้น

        “ครั้งก่อนที่เมืองชิงหยางเป็นเพราะสถานการณ์ไม่เอื้ออำนวยข้าจึงจำเป็นต้องปิดบังตัวตน หวังว่าลั่วฮูหยินจะไม่ถือสา” สำหรับเรื่องนี้เยี่ยนฉู่รู้สึกผิดจริงๆเพียงแต่สถานะของเขานั้นหากไม่ปิดบังตัวตนคงออกไปไหนมาไหนได้ลำบากยิ่งนัก

        เมื่อได้เช่นนั้นชีเหนียงจึงรีบตอบ “องค์รัชทายาทอย่าได้กล่าวเช่นนั้น ด้วยสถานะของพระองค์เป็นเรื่องสมควรที่จะระมัดระวังตัวยามอยู่ข้างนอกเพคะเป็นหม่อมฉันเสียอีกที่หวังว่าพระองค์จะทรงไม่ถือโทษเอาความที่ต้อนรับได้อย่างไม่สมเกียรติเพคะ”

        เวินจ้านมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาวิเคราะห์แม้ว่าดวงตาของนางจะเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อรู้สถานะที่แท้จริงของพวกเขา แต่ก็ไม่ได้มีท่าทีตกใจจนเกินเหตุคาดว่าสตรีนางนี้คงวิเคราะห์ตัวตนของพวกเขาได้ตั้งแต่แรกแล้ว เพียงแต่คงคิดไม่ถึงว่าจะเป็นสถานะที่สูงส่งขนาดนี้ก็เท่านั้น

        และแม้จะรู้ตัวตนของพวกเขาแล้วก็ยังสามารถรับมือได้อย่างสงบเยือกเย็นเช่นนี้ ช่างไม่ธรรมดาจริงๆ

        “บุตรีของเยี่ยนเซี่ยงหมิงตอนนี้มิใช่ควรอยู่ในคุกหรือ? เหตุใดจึงปรากฏตัวอยู่ที่นี่?”

        ทุกคนต่างคาดไม่ถึงว่าเวินจ้านจะพูดเรื่องนี้ขึ้นมาทันทีเช่นนี้บรรยากาศจึงเงียบลงทันที

        เยี่ยนฉู่เองก็คิดไม่ถึงว่าเช่นกันว่าเวินจ้านจะไร้ซึ่งความเกรงใจเพียงนี้แม้ว่าตนก็ค่อนข้างประหลาดใจที่เจอเยี่ยนรั่วเสวี่ยอยู่ที่นี่ แต่อย่างไรก็ควรใช้คำถามที่ดูสุภาพกว่านี้โดยไม่ต้องบีบคั้นก็ได้มิใช่หรือ

        “เรียนท่านโหวคุณหนูเยี่ยนคือคนที่ลูกชายข้าบังเอิญช่วยไว้ หลังจากนั้นก็พักอาศัยอยู่ที่บ้านข้ามาโดยตลอดเจ้าค่ะ”

        เมื่อได้ยินคำตอบของลั่วชีเหนียงเวินจ้านก็วางถ้วยน้ำชาลงอย่างแรง “เจ้ารู้หรือไม่ว่าโทษของการซุกซ่อนนักโทษนั้นร้ายแรงเพียงใด?”

        ชีเหนียงรีบคุกเข่าลง “โทษร้ายแรงที่ท่านโหวกล่าวมาชีเหนียงหารู้ไม่เจ้าค่ะ ชีเหนียงรู้เพียงแค่คุณหนูเยี่ยนเคยมีบุญคุณกับครอบครัวเราทั้งตอนนี้นางยังพบเจอกับเรื่องยากลำบาก ชีเหนียงรู้เพียงว่าเรื่องเหล่านี้จะต้องผ่านพ้นไปได้อย่างดีในไม่ช้าเป็นแน่ส่วนจะต้องโทษร้ายแรงอันใดนั้น ชีเหนียงคิดว่าย่อมเป็นหน้าที่ของทางการในการตัดสินเจ้าค่ะ”

        “ท่านโหวเรื่องนี้ไม่เกี่ยวอันใดกับน้าลั่วนะเจ้าคะ นี่เป็นความผิดของผู้น้อยเอง! หากท่านโหวต้องการจับก็จับผู้น้อยแทนเถิดเจ้าค่ะ!”

        เยี่ยนรั่วเสวี่ยรีบคุกเข่าลงข้างชีเหนียงนางรู้ว่าหากมิใช่เพราะสาวใช้คนสนิทของนางปลอมตัวและอยู่ในคุกแทนนางชั่วคราวเกรงว่าคนของทางการคงตามจับนางไปทั่วแล้ว เรื่องนี้นางเองก็เพิ่งได้ทราบจากท่านลุงเยี่ยนภายหลัง

        “เกิดเรื่องอะไรขึ้น?” ลั่วจิ่งเฉินกลับมาจากข้างนอกพร้อมลั่วจิ่งซีหากแต่เมื่อกลับมาถึงก็เห็นมารดากับเยี่ยนรั่วเสวี่ยคุกเข่าอยู่ที่สวนส่วนบนโต๊ะก็มีคนนั่งอยู่สามคน

        หนึ่งในนั้นแผ่รัศมีออกมาค่อนข้างชัดเจนทำให้รู้ได้ทันทีว่าสาเหตุที่ทำให้มารดากับเยี่ยนรั่วเสวี่ยคุกเข่าเช่นนี้ต้องเป็นเพราะคนผู้นี้แน่

        สายตาของสองพี่น้องจึงตวัดไปมองที่เวินจ้านทันทีเมื่อรับรู้ได้ถึงสายตาสองคู่เวินจ้านจึงผินหน้าขึ้นมามองเด็กหนุ่มสองคนที่อยู่ภายใต้แสงอาทิตย์ก่อนที่ดวงตาจะจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะรีบถอนสายตากลับมา

        “ท่านแม่ ท่านคุกเข่าทำไมกันบนพื้นเย็นมันนะ!” ลั่วจิ่งซีหาได้สนใจคนเหล่านี้ไม่ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาทำให้แม่ของเขาลำบากทั้งนั้น

        เด็กหนุ่มดึงชีเหนียงให้ลุกขึ้นจากพื้นดวงตาหงส์แสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน พร้อมทั้งยังแผ่กลิ่นอาย โกรธออกมาอีกด้วย

        ในฐานะที่เวินจ้านเป็นแม่ทัพเขาจึงค่อนข้างรู้สึกท้าทายกับกลิ่นอายเช่นนี้เป็นที่สุด ก่อนจะส่งเสียงแค่นหัวเราะออกมาเป็นแค่เด็กเมื่อวานซืนกลับกล้ายั่วยุข้าเช่นนั้นหรือ?

        “เจ้าหนุ่มคิดจะท้าทายข้าด้วยร่างกายเจ้าเช่นนั้นหรือ?”

        เวินจ้านพูดออกมาด้วยความเหยียดหยามไม่แม้แต่จะหันไปมองอีกฝ่าย ลั่วจิ่งซีนั้นเคยถูกคนดูแคลนมาไม่น้อย ส่วนท่านโหวอะไรนี่ก็ทำเหมือนว่าตัวเองยิ่งใหญ่จนไม่เห็นผู้อื่นอยู่ในสายตาหากวันนี้เขาสั่งสอนเสียบ้าง อีกฝ่ายคงคิดว่าจะมารังแกกันได้ง่ายๆ

        “มีดีแค่รูปลักษณ์หรือไม่ก็ต้องลองดูก่อน!” ลั่วจิ่งซีสะบัดชายเสื้อตั้งท่าพร้อมสู้

        เวินจ้านมองดูพลางวิเคราะห์อืม ช่วงล่างมั่นคง บ่งบอกว่าเคยฝึกยุทธ์มาก่อน เมื่อเป็นเช่นนี้ก็คู่ควรให้เขาลงมือสักหน่อย

        ชีเหนียงที่เห็นท่าไม่ดีจึงคิดจะห้ามแต่กลับถูกลั่วจิ่งเฉินขวางไว้

        “จิ่งเฉิน…”

        “เรามิได้สร้างปัญหาแต่ก็มิเคยกลัวปัญหาเช่นกัน เรื่องในวันนี้ ข้าไม่คิดว่าอาซีทำผิดอันใด เมื่อถึงคราวที่ครอบครัวถูกรังแกข่มเหงแล้วยังหดหัวเป็นเต่า เช่นนั้นที่พวกข้าสู้ฝึกฝนมาจะมีความหมายอันใดกัน?”

        คำพูดของจิ่งเฉินทำให้เยี่ยนฉู่ที่คิดจะห้ามก็ไม่รู้ว่าควรทำเช่นไรดี

        ศิษย์พี่ลั่วคิดได้รอบคอบกว่าเขานักหากเป็นตัวเอง เกรงว่าคงคิดจะประนีประนอมเพียงอย่างเดียว

        ลั่วจิ่งซีเรียกได้ว่าเป็นลูกวัวเพิ่งเกิดไม่กลัวเสือในความรู้ความเข้าใจของเขา นอกจากลุงจ้าวที่เขาสู้ไม่ไหว ก็มีน้อยคนนักที่เขาจะรู้สึกว่าสู้ไม่ได้แม้ชายชราตรงหน้าจะน่าเกรงขามเพียงใด แต่ตอนสู้จริง ก็ไม่แน่ว่าเขาจะเอาชนะไม่ได้เสียหน่อย

        เขาวางแผนไว้แล้วว่าหากวิชาต่อสู้ของเขาสู้ไม่ได้จริงๆ เช่นนั้นก็จะใช้กำลังเอาชนะ หากกำลังสู้ไม่ได้ ก็จะใช้ความเร็วแต่ถ้าทำทุกอย่างแล้วยังสู้ไม่ได้อีกตัวเขายังมีความแข็งแรงของวัยหนุ่มอยู่ขอเพียงทุ่มสุดกำลังก็น่าจะทำให้อีกฝ่ายเหนื่อยตายได้แน่! อย่างไรวันนี้เขาก็ไม่คิดจะปล่อยคนผู้นี้ไปอย่างง่ายดายเป็นแน่!

        เวินจ้านยังไม่ทันตั้งหลักจิ่งซีก็ง้างหมัดเริ่มจู่โจมก่อน ส่วนเวินจ้านก็ถอยไปสองก้าวเพื่อตั้งรับ

        “เจ้าหนุ่มนี่ฝีมือไม่เบาจริงๆ! มิน่าถึงได้กล้าอวดดีเช่นนี้!”

        แววตาของเด็กหนุ่มตรงหน้าแฝงไปด้วยความดุดันจนทำให้หัวใจของเวินจ้านสั่นสะท้าน ความรู้สึกคุ้นเคยเช่นนี้ช่างรุนแรงเหลือเกิน! โดยเฉพาะกระบวนท่าของเด็กหนุ่มนี่มันคือวิชาหมัดของสกุลเวินชัดๆ

        -----