S Family Love Story

Seen xx Daofhan 21

วันนัดของฉันและคนที่อ้างตัวว่าเป็นพ่อถูกเลื่อนแล้วเลื่อนอีกฉันไม่ว่างบ้างเขาไม่ว่างบ้างเราเลื่อนกันไปมาจนเกือบครบเดือน ในที่สุดก็ถึงเวลานี้สักที ช่วงเวลาหลังเลิกงานเหนือมารอที่บริษัทและเราเดินทางไปยังสถานที่นัดโดยมีซีนไปด้วย ระหว่างเดินทางเราไม่ได้คุยอะไรกันมากนัก เหนือนั่งเงียบไม่ต่างจากฉันตอนนี้เลยมีเพียงซีนที่กำลังโทรคุยกับเพื่อน ๆ ของเขา

เมื่อไปถึงร้านซีนเดินตามหลังเราสองพี่น้องกระทั่งใกล้ถึงใกล้ถึงจุดที่ผู้ชายคนนั้นนัดฉันไว้ ซีนก็บอกว่าจะรอใกล้ ๆ เขาอยากให้ฉันได้คุยกับอีกฝ่ายได้อย่างสะดวก ระหว่างที่กำลังเดินเข้าไป เราสองพี่น้องหยุดยืนอยู่มุม ๆ หนึ่ง ที่ถูกกั้นแยกความเป็นส่วนตัวอย่างชัดเจน

“เจ้านายครับ”

“หือ?”

“เมื่อไหร่เจ้านายจะหยุดทำแบบนี้ครับ”

“แบบไหน?”

“ที่ตามคุณดาวฝันและคุณดาวเหนือ”

“เฮ้อ ฉันเองก็ไม่อยากจะตามหรอก แต่พอเห็นเด็กสองคนนั้นก็อดที่จะรู้สึกผิดไม่ได้จริง ๆ ตอนที่พวกเขาตกต่ำฉันทิ้งพวกเขาไปมีความสุข ไปมีครอบครัวใหม่ แทบจะลืมไปด้วยซ้ำว่าพวกเขาเป็นใคร พอกลับมาที่นี่แล้วจำได้ก็อยากจะไถ่โทษบ้าง”

“คุณนายเริ่มไม่พอใจแล้วนะครับ ที่เจ้านายยังไม่กลับไป”

“ช่างเขาเถอะฉันหย่ากับเธอแล้วนะ ฉันอยากทำหน้าที่พ่อคนหนึ่งบ้างก็เท่านั้น ถึงแม้พวกเขาจะไม่ได้ต้องการฉันเลยก็ตาม”

“แต่ที่แม่ของคุณดาวฝันและคุณเหนือต้องเสีย....”

“ฉันรู้ ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่อุบัติเหตุ คุณนายพวกแกรู้ว่าฉันยังคิดถึงแม่ของดาวฝันและเหนือ เธอไม่พอใจเลยทำอะไรตามใจ” แม่ไม่ได้เสียเพราะอุบัติเหตุหรอกเหรอ?

“เจ้านายครับผมขอถามอะไรสักอย่างได้ไหมครับ”

“ถามมาสิ รีบหน่อยลูกฉันกำลังจะมา”

“ที่ทำไป เพราะรู้สึกผิดหรือเพราะเจ้านายรักคุณหนูทั้งสองครับ”

“แล้วที่ฉันหย่ากับผู้หญิงคนนั้น และตามดูแลลูกของฉันเกือบสามปีแบบนี้ มันยังไม่ชัดเจนอีกเหรอว่าฉันทำเพราะอะไร ตอนนี้เราก็กำลังหาหลักฐานฟ้องที่เธอทำร้ายคนรักของฉัน แม่ของเด็ก ๆ ต้องได้รับความยุติธรรมแม้มันจะช้าไปบ้างแต่ฉันก็อยากไถ่โทษที่เป็นคนทำให้เรื่องนี้เกิดขึ้นกับเด็ก ๆ อยากขอโทษที่เป็นต้นเหตุทำให้แม่พวกเขาต้องจากไปแบบนี้”

“เจ้านายครับ...”

“พอแล้ว ๆ ฉันดูดีหรือยัง ฉันรอลูกฉันนัดนานมากเลยนะ สั่งอาหารอร่อย ๆ ไว้หรือยัง ลูกฉันใกล้มาแล้ว”

“เรียบร้อยแล้วครับนาย”

“ไป ๆ รอลูกฉัน...”

ไม่รู้อะไรดลใจให้เราสองพี่น้องเดินถอยห่างจากโซนนั้น ฉันและน้องเดินไปนั่งที่โต๊ะของซีน เขากำลังเลือกเมนูอยู่เลย ซีนเงยหน้ามองเราสองพี่น้องแปลก ๆ มือยื่นมาเช็ดน้ำตาให้เบา ๆ ฉันไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าทำไมถึงต้องร้องไห้แบบนี้ เพราะอะไรกันแน่ แล้วความรู้สึกที่มันตีกันวกวนไปมาภายในอกมันคืออะไร

“ไม่เข้าไปเหรอครับ?” ซีนเอ่ยถาม มองฉันสลับกับเหนือไปมาอยู่อย่างนั้น

“ซะ ซีน เรา...”

“เป็นอะไร เหนือเกิดอะไรขึ้น” เมื่อเห็นท่าทีว่าฉันไม่สามารถคุยได้เขาก็เลือกที่จะหันไปถามน้องชายฉันแทน

“พี่ ผม...”

“เป็นอะไรกันสองพี่น้อง ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนใช่ไหม?” เราส่ายหน้าไปมาพร้อมกัน

“งั้นเรากลับบ้านกันไหม กลับบ้านกันนะครับไนท์ เหนือ”

“ครับพี่”

“ค่ะ” ซีนพากลับขึ้นรถ ระหว่างที่กำลังเดินทางกลับบ้านโทรศัพท์ฉันก็มีสายเรียกเข้าจากคนที่นัด ฉันมองนิ่ง ๆ ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย กระทั่งซีนอาสาจะรับให้นั่นแหละ ฉันถึงได้ยื่นโทรศัพท์ให้เขาจัดการ ฉันได้ยินที่อีกฝ่ายบอกว่าฉันไม่สบายนัดวันนี้จึงขอเลื่อนไปก่อน แอบได้ยินอีกฝ่ายถามกลับมาด้วยว่าเป็นอะไรมากไหม น้ำเสียงที่ได้ยินนั่นยิ่งทำให้ฉันสับสนยิ่งกว่าเดิม

“เดี๋ยวพี่ลงไปซื้อก๋วยเตี๋ยวให้นะ รอก่อนนะครับ” ซีนจอดรถที่ริมทาง ถัดไปไม่ไกลเป็นร้านก๋วยเตี๋ยวร้านโปรดของฉันกับน้อง ก่อนลงไปซีนโน้มหน้าเข้ามาใกล้กดริมฝีปากลงบนหน้าผากเบา ๆ แล้วลงจากรถไป ฉันกับน้องรั้งสอง้ต่างนั่งนิ่งเงียบไม่มีใครพูดอะไร กระทั่งความรู้สึกที่กลัวน้องจะคิดมากทำให้ฉันขยับหันกลับไปมองน้องที่นั่งอยู่เบาะด้านหลัง

“เหนือ”

“ครับพี่”

“ตกใจไหม?”

“ครับ ตกใจ มันรู้สึกแปลก ๆ มันพูดไม่ถูก”

“พี่เองก็เหมือนกัน พี่อยากคุยนะแต่พอได้ยินแบบนั้น พี่สับสนไปหมด ทั้งเรื่องแม่และเรื่องผู้ชายคนนั้น”

“ผมก็สับสน ผมดีใจที่เขาทำดีกับเรา แต่ที่เขาพูดมันยังไงเหรอครับ เขาอยากกลับมาหาเราหรือไม่อยาก ผมงง”

“พี่ก็งง” เราสองพี่น้องมองหน้ากันก่อนจะหัวเราะเบา ๆ สรุปเราอาจจะงงที่ได้ยินประโยคแบบนั้นก็ได้ ไม่นานซีนก็ กลับขึ้นมานั่งบนรถพร้อมกับก๋วยเตี๋ยวกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย อยากถึงบ้านเร็ว ๆ แล้วสิ

“พี่ซีน”

“ครับว่าไง”

“รอผมก่อนได้ไหมครับ ผมขอไปซื้อส้มตำด้วยได้ไหม”

“ได้สิ เดี๋ยวพี่รอ” ว่าจบเหนือก็วิ่งลงจากรถ ฉันได้แต่มองตามน้อง อารมณ์เปลี่ยนเร็วเหมือนกันเลย เราสองพี่น้อง

“มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า ทำไมไม่ยอมเข้าไป”

“ไปได้ยินอะไรบางอย่างมาน่ะ มันเลยสับสนไปหมด รู้ตัวอีกทีก็มาที่โต๊ะแล้ว”

“งั้นเหรอ? ไม่ได้คิดมากอะไรใช่ไหม?”

“ก็มีคิดแหละ เราได้ยินเขาคุยกับเลขา เรื่องแม่ เขาทิ้งแม่ไปและที่เกิดอุบัติเหตุภรรยาเขาเป็นคนทำ แต่เขาเลิกกับภรรยาและหาหลักฐานฟ้องภรรยาเขาด้วย เขาบอกอยากทำหน้าที่พ่อที่ไม่เคยทำบ้าง เรา...”

“...”

“ทั้งโกรธทั้งดีใจ เราไม่รู้เราเป็นอะไร เมื่อก่อนเราไม่เคยต้องการเขาเลยแต่พอเห็นว่าน้องมีความสุขเวลาได้เรียกผู้ชายคนนั้นว่าพ่อ เราเองก็มีความสุขตามน้อง”

“...”

“วันนี้เราตั้งใจจะให้โอกาสเขาได้ทำความรู้จักกับเราสองพี่น้องมากยิ่งขึ้น แต่เพราะสิ่งที่ได้ยินมันทำให้เราสับสนมากจนเกินไป เราเลยออกมา”

“เก่งมากแล้วนะ ไนท์เก่งที่สุดแล้วนะรู้ไหม ไม่ว่าต่อจากนี้ไนท์จะตัดสินใจยังไงเราก็ยังเชื่อมั่นในตัวไนท์ แต่ถ้าหากเรื่องไหนที่มันยากเกินไป ซีนอยู่ตรงนี้นะ พูดกับซีน บอกซีนได้เลยนะรู้ไหมอย่าเก็บไปคิดมากคนเดียว”

“อื้อ รู้แล้ว ขอบใจนะ”

“เปลี่ยนเป็นยิ้มให้ซีนบ่อย ๆ ดีกว่าครับ ซีนไม่อยากให้ไนท์เครียดรู้ใช่ไหม?”

“รู้ค่ะ”

“พี่ฟองชวนไปเคาท์ดาวน์ที่ไร่นะครับ ไปด้วยกันนะ ชวนน้องด้วย”

“จะไม่รบกวนเหรอ?”

“ไม่หรอก พี่ฟองอยากให้ไป นะครับไปด้วยกันนะ”

“ค่ะ”

“วันนี้เห็นว่าคนเก่งของซีนเจอเรื่องหนัก ๆ มาหรอกนะเลยซื้อมาให้” เขาเอ่ยเลยหยอกเย้าพร้อมกับชูแก้วเครื่องดื่มที่ฉันถูกสั่งห้ามไม่ให้ดื่มขึ้นมาตรงหน้า ฉันมองตาวาวทันที เพราะอยากดื่มใจจะขาดเพราะซีนห้ามไว้เลยไม่คิดจะแอบซื้อมาดื่มเอง แต่ตอนนี้เขาให้ฉันดื่มได้จริงแล้วเหรอ จริง ๆ ใช่ไหม

“ให้จริง ๆ เหรอ?”

“ครับ แต่คราวหน้าถ้าจะซื้อให้บอก ซีนจะซื้อให้เอง”

“ขอบคุณค่ะ”

“แต่มีข้อแลกเปลี่ยน...” มือที่กำลังยื่นไปรับแก้วชานมชะงักค้าง มองอีกฝ่ายอย่างสงสัย แต่รอยยิ้มของซีนทำให้ฉันถึงกับใจเต้นแรงตึกตัก ยิ้มแบบนี้คืออะไรกัน ยิ้มเจ้าเล่ห์แบบนี้คืออะไรคะคุณ!!

======

มีข่าวดีมาบอกกก ตอนนี้อีบุ๊คของพี่ซีนและน้องไนท์วางจำหน่ายแล้วเรียบร้อย ใครไม่อยากรอสามารถกดเป้นเจ้าของได้ที่ meb เลยนะคะ ฝากพ่อหนุ่มเกมเมอร์คลั่งรักด้วยนะคะ

ปล.วันนี้แอบผวาคนในหมู่บ้านติดโควิด และเมื่อสามวันก่อนยังร่วมงานบุญด้วยกันยังดีที่เราไม่ได้ใกล้เขาและใส่แมสอยู่ตลอดเวลา ขอให้ทุกคนระวังตัวกันด้วยนะคะ ดูแลตัวเองดีๆนะคะ