“สรุปว่าคนนี้ผัวแกจริงๆเหรอ”
“ก็ตามนั้นค่ะแม่้าอะไร”
“ถามได้ถ้ามันเป็ผัวแกมันต้องรับผิดชอบชีวิตแกสิ ไม่ใช่ปล่อยให้แกอยู่ในมุมมืดแบบนี้ ไหนจะโดนแฟนคลับดารานั่นอีกที่เข้ามาถล่มแกไม่เว้นแต่ละวันฉันเป็แม่ยังพลอยซวยไปด้วย”
“เขากำลังปกป้องหนูอยู่แม่ไม่ต้องห่วงเื่นั้นหรอกค่ะ”
“ปกป้องอะไรไม่เห็นเขาจะแถลงข่าวหรือทำอะไรให้คนอื่นรู้เลยว่าแกเป็แฟนเขา”
“ทำไมต้องให้คนอื่นรู้ให้มันยุ่งยากด้วยรู้แค่หนูกับเขาก็น่าจะพอแล้ว คนอื่นเกี่ยวอะไรด้วย”
“คนอื่นที่แกพูดถึงคือแม่แกนะสายไหม”
“เอาเวลาไปห่วงเื่แม่ดีกว่าเ้าหนี้กี่รายที่ต้องหลบเขาหัวซุกหัวซุน”
“นี่แกจะลามปามแม่มากเกินไปแล้วนะปากคอเลาะร้ายแบบนี้ มันสอนแกให้แข็งข้อใช่ไหม”
“เขาไม่เคยมายุ่งอะไรเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแม่ของหนูมีหนี้สินเป็ล้าน”
“เพราะมันจริงๆด้วยแกถึงปีกกล้าเมื่อก่อนถึงแกจะโกรธฉันสักแค่ไหนแกไม่เคยหยาบคายกับแม่”
“ขอร้องเถอะค่ะหนูเหนื่อยอย่าทำให้หนูเครียดไปกว่านี้ได้ไหม”แววตาที่ล้าของลูกสาวทำให้หยุดคำพูดแรงๆไว้ก่อนสายไหมเป็คนอดทนถ้าได้แสดงออกนั่นแปลว่าคงไม่ไหว
“มันจริงใจกับแกหรือเปล่า”แม่มองสายไหมด้วยแววตาที่เดาไม่ถูกลูกสาวยอมรับก็เท่ากับผู้ชายคนนี้มีความสำคัญ
“ไหมรู้แค่ว่าเรากำลังรู้สึกดีให้กันความจริงใจที่แม่พูดถึงมันมีค่าสำหรับแม่ ….แค่ไหนค่ะ”
เพราะเธอรู้ดีว่าแม่มักตีค่าความจริงใจของคนที่ผ่านมาในชีวิตของเธอเป็ราคาที่ต้องจ่าย หลายครั้งที่คนดีๆในชีวิตห่างหายไปทีละคนเพราะใครไม่อยากโทษแม่หรือใครๆโทษตัวเองที่ดีไม่พอ
“แกพูดเหมือนฉันเป็แม่ที่แย่เลยฉันเลี้ยงดูแกมาเพื่อจะให้แกพูดจาดูถูกแม่แก แบบนี้เหรอ”
“ไหมขอโทษค่ะแค่อยากรู้ว่าแม่รัก เคยห่วงไหมจริงๆบ้างหรือเปล่า”
“อะไรทำให้แกเข้าใจว่าฉันไม่รักแกสายไหม”แม่กอดอดมองสายไหม แววตามีความสงสัย
“ทุกครั้งที่แม่โทรมามีแต่เื่เงินและความ้านั่นโน่นนี่หนูเลยนึกถึงรักของแม่ไม่ออกสักครั้ง”
“นั่นเพราะฉันเดือดร้อน จะให้ฉันไปขอความช่วยเหลือจากใครละในเมื่อแกช่วยฉันได้” เสียงสั่นขึ้นเล็กน้อยตามแรงอารมณ์
“แต่มันทำให้หนูลำบากแทบตายแม่เคยรู้บ้างไหม”
“งานที่แกทำมันลำบากตรงไหนโชว์ตัวไม่กี่ชั่วโมงค่าตัวแกได้เป็หมื่นๆ สบายกว่าคนอื่นอีกมากมาย”
“ไอ้ค่าตัวเป็หมื่นๆมันก็ใช่แต่ต้องแลกให้พวกหื่นกามมันมองลวนลามทางสายตา แม่คิดว่ามันน่าชื่นชมนักเหรอค่ะศักดิ์ศรีเกรียติยศของหนูมันถูกย่ำยี่ไม่เหลือ นี่เหรอคะสิ่งที่แม่้า”
“เฮ้อสายไหมแกจะคิดมากทำไมไอ้งานแบบนี้ไม่ใช่เหรอที่ทำให้แกเจอคนรวยๆที่สามารถทำให้แกสบายไปตลอดชีวิต”
“ไหมไม่้าความสบายแบบนั้นไหมแค่อยากเรียนจบมีงานทำอย่างที่คนปกติเขาทำกัน”
“โง่ มีโอกาสเยอะกว่าคนอื่นไม่รู้จักคว้าหาความสบายใส่ตัว”
“แม่อยากสบายแบบนั้นก็ทำเองเลยสิคะ”
อาจจะฟังดูจาบจ้วงบุพการีแต่บางครั้งมันก็เหลือทนถ้าไม่ระบายอะไรออกมาบ้างเธอคงบ้าตายน้ำตาของเธอมันไม่มีให้ไหลแล้วยิ่งพูดยิ่งะเืใจเมื่อก่อนเธอหลับไปพร้อมกับคำถามในหัวว่าแม่ทำกับเธอแบบนี้ทำไมทิ้งภาระความรับผิดชอบเกินวัยสร้างหนี้สินไม่รู้จบ
“ถ้าฉันวัยเท่าแกฉันจะกอบโกยให้มากที่สุดไม่นั่งคิดมากแบบนี้หรอก”แม่พูดช้าๆและมองหน้าสายไหมแววตาวูบไหว
“แกจะไปรู้อะไรกับชีวิต คนสมัยนี้เขานับถือกันที่เงินคนมีเงินเสียงดังทำผิดให้ถูกได้แต่คนจนอย่างเราๆแค่มีกินไม่อดตายมันก็ดีเท่าไหร่ชีวิตนะมันไม่ได้สวยงามอย่างที่แกหวังมันมีอะไรหลายอย่างที่บีบบังคับให้เราต้องทำตามโลกนี้ไม่มีที่ยืนสำหรับคนอ่อนแอหรอกสายไหม”
แม่พูดยาวๆสายตาที่มองเธอดูอ่อนลงไปมากเธอสังเกตเห็นว่าแม่ทรุดโทรมลงมากกว่าทุกครั้ง ทั้งสองต่างมองกันเงียบๆโดยไร้คำพูดต่อกัน กาฟิวทันได้ฟังสองแม่ลูกคุยกันเขาออกมาจากมุมห้อง
“มานั่งตรงนี้สิ”
แม่เรียกชายหนุ่มให้มานั่งตรงหน้าท่านสังเกตชายหนุ่มเงียบๆ ผู้ชายคนนี้บุคลิกดีหน้าตาดีผิวพรรณบ่งบอกลักษณะในตัวมาจากครอบครัวที่มีฐานะดี หน้าตาหล่อเหลาอายุน่าจะแก่กว่าลูกสาวของเธอไม่กี่ปี ท่าทางเชื่อมั่นในตัวเอง ก็สมแล้วที่เป็ทายาทของตระกูลดังครอบครัวคงเคี่ยวเข็ญมาดี
“เธอจริงจังกับลูกสาวฉันแค่ไหน”
“แม่คะ/แกไม่ต้องพูดสายไหมให้เขาพูดเอง”
สายไหมร้องประท้วงแต่ก็โดนแม่สวนกลับเธอเงียบทันทีมองหน้าชายหนุ่มอย่างอึดอัด เขาบีบมือให้กำลังใจสายไหม
“จริงจังที่สุดในชีวิตของผมครับผมไม่เคยรู้สึกแคร์ผู้หญิงคนไหนเท่าลูกสาวคุณแม่ครับ”คำพูดที่หนักแน่นของกาฟิวทำให้สายไหมรู้สึกดีอย่างน้อยการที่เลือกจะให้อภัยเขาก็เป็สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเธอ
“ถ้าคิดว่าแคร์ไหมจริงทำไมทำเหมือนไหมไร้ค่านึกจะมาหามานอนกับลูกสาวฉันเมื่อไหร่ แบบนี้เหรอเรียกว่าแคร์”
คำพูดของแม่ทำสายไหมหน้าร้อนผ่าวมันไม่ได้ผิดแผกไปจากความจริงสักเท่าไหร่อายที่จะยอมรับความจริง ความสัมพันธ์ของเขาและเธอมันเริ่มจากความเห็นแก่ตัวของเขาและต่อมามันแปรเปลี่ยนเป็ความรักตอนไหนก็ไม่อาจรู้ได้
รู้แค่เพียงเขามีอิทธิพลต่อหัวใจต่อความรู้สึก มารู้ตัวอีกทีก็ขาดเขาไม่ได้
“ผมพร้อมรับผิดชอบสายไหม แม่้าให้ผมทำอย่างไรก็พูดมาเลยครับ”
“แม่ค่ะ/หยุดไปเลยสายไหม แกออกไปข้างนอกสักชั่วโมงก่อน”
“ไม่ไป/ไหมครับ ช่วยไปซื้อของให้พี่หน่อยนะครับ”กาฟิวยื่นโน้ตที่มีรายการของให้เธอสายไหมชั่งใจก่อนจะรับมาดูและลุกออกไปช้าๆ
“แปบนะครับแม่”เขาเดินไปหาเธอที่ประตูแล้วยื่นกระเป๋าสตางค์ให้สายไหมงุนงงเขาคว้ามือเธอแล้วยัดกระเป๋าใส่มือ
“ซื้อของกินมาเผื่อแม่ด้วย” น้ำเสียงเขาอ่อนโยนเป็พิเศษเขาบีบมือให้กำลังใจและรุนหลังให้สายไหมเดินออกไปพอประตูปิดลงห้องทั้งห้องก็เงียบกริบ
“ฉันไม่อ้อมค้อมแล้วนะ ที่บอกจะรับผิดชอบลูกสาวของฉัน เธอให้ได้แค่ไหน”
“ผมให้ได้ทุกอย่าง แม่้าเท่าไหร่พูดมาเถอะครับ”
ชีวิตของเขาเคยผ่าน่หัวเลี้ยวหัวต่อเลวระยำมาเยอะมีพรรคพวกที่อยู่ในวงการสีเทาจึงไม่แปลกที่จะรู้เื่แม่ของสายไหมที่เข้าบ่อนมีหนี้สินกับใครบ้าง
“ฉัน้าให้แต่งงานกับลูกสาว จัดงานแต่งและสินสอดพอสมเกียรติ”
“ได้ครับ ไม่มีปัญหา”
“ไม่มีปัญหาจริงเหรอ ”
มองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างแปลกใจในความเด็ดเดี่ยวฐานะลูกชายคนเล็กของเ้าสัวที่มีคนรู้จักค่อนประเทศ กล้าตอบแบบไม่คิดคำนึงถึงครอบครัวเป็อะไรที่ทำให้คนเป็แม่ประหลาดใจคนที่สายไหมจะฝากฝีฝากไข้ไว้ในอุ้งมือ
“ครอบครัวเธอรู้เื่ของไหมบ้างหรือยัง”
“พี่ชายกับพ่อรู้แล้ว แม่ยังไม่รู้แต่ไม่คิดว่าจะมีปัญหาอะไรครับ”น้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความมั่นใจในตัวเองโดยไม่มีแววลังเลทำให้ยิ้มอย่างพอใจ
“เธอไม่สงสัยบ้างเหรอว่าทำไมฉันเรียกร้องแบบนี้ คิดว่าเยอะไปหรือเปล่า”
“ไม่เยอะหรอกครับแม่ ไหมลำบากมามากแล้ว ผมจะทำให้เธอมีความสุขสักที”
“อืม เธอพูดได้ดี ลูกฉันนะเป็คนดีกตัญญู ไม่เคยนอกลู่นอกทาง”
“ผมรู้ครับ ส่วนปัญหาส่วนตัวของแม่ผมจะจัดการให้”
“รู้ด้วยเหรอ”เธอทำหน้าแปลกใจ
“ถ้าผมรักใครสักคน เื่ของเขาทุกอย่างรอบตัวล้วนสำคัญต่อผมเช่นกัน”
“ก็ดีไม่ต้องอ้อมค้อมให้เสียเวลา”
“ผมจะจัดการหนี้ให้แม่ทุกบาท แต่แม่ต้องจัดการตัวเองด้วยนะครับ”
ข้อตกลงที่พูดมามีข้อยกเว้นเช่นกันเงินที่แม่สายไหมติดหนี้ใครต่อใครไม่ใช่ประเด็นใหญ่ถ้าเทียบกับสิ่งที่เขามีแต่ถ้ามันทำให้คนที่เขารักเสียใจซ้ำๆเขาก็ทนไม่ได้ ปัญหาทุกอย่างอยู่ที่ต้นตอ ถ้าจะแก้ไขต้องทำให้ตรงจุด
“ยังไง”
“แม่ต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองบ้าง เพื่อแม่และตัวไหม”
“ทำไมฉันต้องเปลี่ยน”
“แม่ต้องถามตัวเอง ว่าสิ่งที่แม่ทำมาสิบๆปีนอกจากความพอใจของแม่แล้วสายไหมได้อะไรบ้าง”
“ไหมเล่าให้เธอฟังเหรอ”
“ผมจะดีใจมากถ้าไหมช่างพูดช่างอ้อน ร้องขอในสิ่งที่ผมมีผมมั่นใจว่าผมจะเต็มใจให้และคงมีความสุขกว่านี้แต่นี่เธอไม่ยอมบอกไม่ยอมขอความช่วยเหลืออะไร นั่นทำให้ผมโกรธตัวเองที่สุดที่เธอไม่ไว้ใจและฝากชีวิตในมือของผม”
“ลูกฉันมันก็เป็ซะแบบนี้แหละ เกร็งใจเห็นใจคนอื่นมากกว่าแม่ตัวเอง”
“แล้วไม่ใช่สิ่งที่คนเป็แม่ควรภูมิใจเหรอครับเด็กที่ไม่เคยสร้างปัญหาให้สักครั้ง ทุกครอบครัวก็อยากให้ลูกเป็แบบนี้แม่ควรจะภูมิใจมากกว่า”
เธอมองผู้ชายตรงหน้าที่ปกป้องลูกสาวน้ำเสียงที่พูดถึงมีแต่ความชื่นชมเห็นแต่ความจริงใจ กลับกันเธอที่เป็แม่ไม่เคยมองลูกสาวในมุมนี้สักครั้ง
“เธอจะช่วยฉันยังไง”
“ไม่ยากหรอกถ้าแม่ทำตามที่ผมแนะนำถึงเวลาที่แม่ต้องเปลี่ยนตัวเองเพื่อลูกสาวคนเดียวแล้วครับ”ทั้งสองคนสบตาวัดใจกัน
-สองชั่วโมงต่อมา-
“แม่ไปไหน” กวาดตามองรอบห้องไม่เจอแม่มีแต่พี่ฟิวคนเดียวที่นั่งกดมือถืออยู่บนโซฟาวางของลงบนโต๊ะมีกาแฟของพี่ฟิว ชาเขียวของแม่และของกินมากมาย
“แม่กลับแล้ว” กาฟิววางมือถือและดึงเธอมานั่งใกล้ๆ
“แม่พูดอะไรกับพี่”
“ก็ไม่มีอะไรหรอกแล้วนี่กินอะไรมาบ้างหรือยัง” เขาพยายามเบี่ยงประเด็นไม่อยากทำให้เธอไม่สบายใจ
“พูดมาตรงๆเถอะแม่ไหมขอเท่าไหร่”
“ก็บอกแล้วไม่เท่าไหร่พี่หิวแล้วไปจัดขนมใส่จานมาให้พี่หน่อย”
“เดี๋ยวค่อยกินบอกความจริงมาก่อนว่าเสียไปเท่าไหร่”
สายไหมหน้านิ่งคาดคั้นเอาคำตอบให้ได้ ใครจะมารู้จักนิสัยของแม่ได้ดีเท่าตัวเธอยิ่งเห็นว่าผู้ชายตรงหน้าร่ำรวย มีเหรอที่จะไม่เรียกแพงๆ
“อย่าคิดมากเงินพี่ก็เหมือนเงินไหมนั่นแหละไม่ทำให้พี่เดือดร้อนหรอก”
“แต่พี่ควรบอกมั้ยละควรจะพูดความจริงอย่าปล่อยให้ไหมเดาไปเรื่อย มันไม่สนุก”น้ำเสียงเธอซีเรียสมองหน้าเขานิ่งๆ
“มานี่มา” เขาดึงเธอให้มาอยู่ในอ้อมกอด เสียงหัวใจเต้นตุบๆแข่งกัน
“ปัญหาของไหมก็เหมือนของพี่ที่ไม่บอกเพราะไม่อยากให้สบายใจ ตัวเลขแค่นี้สำหรับพี่มันชิลมากพี่เคยเหี้ยเคยเลวเคยอยู่วงการสีเทา ลองมาแล้วทุกรูปแบบ”
พี่ฟิวพูดช้าๆนิ่งๆแววตาของเขามีแต่ความจริงใจและคำพูดของเขามันน่าเชื่อถือ
“พี่มีวิธีรับมือและจัดการคนพวกนี้ได้จะให้พี่มานั่งบอกสาธยายวิธีการเหี้ยๆพวกนั้นต่อหน้าผู้หญิงที่พี่รักพี่ทำไม่ได้ เข้าใจใช่ไหม”เธอพยักหน้ารับกับคำพูดของเขา
“เพราะฉะนั้นพี่อยากให้ไหมรอดูความเปลี่ยนแปลงที่มันจะเกิดขึ้นกับคนที่ไหมรักพี่สัญญาว่าจะทำให้แม่เดินในทางที่ถูกต้องอย่างที่ควรจะเป็”
“พี่อยากทำให้เรามีความสุขอยากเติมเต็มสิ่งที่เราขาดทุกเื่ราวของไหมมันจะเป็สิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตของพี่
“เราแค่ไว้ใจและเชื่อมั่นในตัวพี่ขอแค่นี้นะครับ”น้ำเสียงสายตามีแต่ความจริงใจผิดไปจากผู้ชายคนเดิมที่เคยมองว่าร้ายเธอพยักหน้ารับวางฝ่ามือเรียวงามวางลงบนมือหนาที่รู้สึกอบอุ่นทุกครั้ง
756
