ภายในรถม้าของจวนใต้เท้าหว่าน คุณหนูของมี่อิงกับมี่ถงกำลังนอนคุดคู้อยู่ใครเอ่ยถามก็ไม่หือไม่อือตอบกลับจนพวกนางได้แต่ทุกข์ใจคุณหนูเป็แบบนี้มาหลายวันแล้วไม่ยอมออกจากห้องคุณชายเฟยหลงมาก็ไม่ยอมออกมาพบ จนกระทั่งออกเดินทางกลับเมืองหลวงใต้เท้ากับฮูหยินถึงได้เห็นหน้าคุณหนู
“ถึงไหนแล้ว? ใกล้ถึงหรือยังนะ? ข้ายังคิดไม่ออกเลยว่าจะบอกท่านพ่อยังไงดี”
“บอกอะไรเ้าคะ คุณหนูพูดกับบ่าวหรือเ้าคะ?”
“ไม่มีอะไรมี่อิงข้าแค่บ่นไปเรื่อยเปื่อย ว่าแต่นี่ใกล้จะถึงหรือยัง?”
“ใกล้แล้วเ้าคะ พักทานข้าวก่อนเย็นนี้น่าจะถึงเ้าคะ”
“ก็ดีนะข้าหิวพอดี”
รถม้าของบิดาจอดอยู่ด้านหน้าหว่านชิงเยว่ใส่หมวกคลุมหน้าแล้วเดินไปหามารดาที่นั่งรออยู่ภายในโรงเตี๊ยม นางเดินไปกอดแขนมารดาอย่างออดอ้อนพยายามทำตัวให้ร่าเริงไม่อยากให้ทั้งคู่ต้องคิดมาก
หว่านชิงเยว่สั่งอาหารขึ้นชื่อมา5-6อย่าง อาหารที่นี่รสชาติพอใช้ได้อาจจะเป็เพราะว่าอยู่นอกเมืองการแข็งขันเลยไม่มีเท่าไหร่รู้สึกว่าั้แ่เดินทางมาโรงเตี๊ยมนี้ดีที่สุดเลยมั้ง
“ท่านพ่อทานเยอะๆ นะเ้าคะ ว่าแต่ทำไมท่านแม่สีหน้าไม่ดีเลยเ้าคะ ไม่สบายหรือเปล่าเ้าคะ”
นางสังเกตว่ามารดาไม่กินอาหารเลยมีอาการเหมือนกับจะนั่งไม่อยู่แล้ว หว่านชิงเยว่จึงให้มารดาเอนตัวมาพิงนางเอาไว้ทั้งตัว
“นั้นสิฮูหยินนั่งรถม้ามาเ้าก็บ่นเวียนหัวให้พี่ตามหมอมาดูดีมั้ย”
หว่านชิงไฉลุกขึ้นมาหาหลี่ฟางหรูด้วยความเป็ห่วงจับมือของนางที่ตอนนี้เย็นจัด ก็เป็กังวล เมื่อนางเห็นสามีกับลูกเป็ห่วงนางจึงบีบมือเพื่อให้เขาสบายใจ
“นั่งพักสักครู่น่าจะดีขึ้นเ้าคะ”
“ไม่ดีแล้วเ้าคะ อาการหนักแบบนี้พักที่นี่ก่อนดีกว่านะเ้าคะ ท่านพ่อหากฝืนเดินทางต่อท่านแม่จะแย่เอานะเ้าคะ”
หว่านชิงเยว่ตัดสินใจแทนกลัวว่าหากเกิดอะไรขึ้นกลางทางจะยิ่งแย่อย่างน้อยที่นี่ก็น่าจะหาหมอไม่ยาก
“งั้นพ่อไปติดต่อห้องพักก่อนนะแล้วจะได้ตามหมอมาดูแม่เ้าด้วย”
“เ้าคะ”
หว่านชิงไฉเดินไปติดต่อห้องพักพร้อมกับเดินไปถามเถ้าแก่ว่าแถวนี้มีหมอหรือไม่แต่คำตอบที่ได้ทำให้เขาไม่สบายใจ แถวนี้หาหมอยากมาก ส่วนมาหากเป็หนักก็จะไปที่เมืองหลวงอย่างเดียวเท่านั้น
“เข้าห้องก่อนเถอะเดี๋ยวพ่อจะหาทางไปตามหมอมาดูแม่เ้าก่อน”
“ไม่ต้องห่วงท่านแม่นะเ้าคะข้าจะดูแลท่านแม่เอง”
“มีเื่อะไรหรือ? ทำไมนางจะต้องพักที่นี่ด้วย”
ิเฟยหลงที่ตามหว่านชิงเยว่มาตัดสินใจมาถามบ่าวของนาง เพราะระยะทางไปเมืองหลวงก็ไม่ใกล้มากทำไมต้องมาพักโรงเตี๊ยมด้วย
“ฮูหยินไม่สบายมากเ้าคะใต้เท้ากำลังร้อนใจเพราะแถวนี้ไม่มีหมอเลยเ้าค่ะ”
“งั้นหรอ พาข้าไปพบใต้เท้าหว่านก่อนที่ใต้เท้าจะเข้าเมือง”
“ท่านอา ข้าสามารถรักษาท่านอาหญิงได้ท่านอาอย่าได้กังวลเลยขอรับ”
หว่านชิงไฉกำลังจะเตรียมม้าเพื่อให้บ่าวเข้าไปตามหมอในเมืองมารักษาหลี่ฟางหรูด้วยความกังวลใจ เลยไม่ได้จะหยุดทักทายอะไรมากมายเมื่อเห็นว่าเฟยหลงมาขอพบ แต่คำพูดที่บอกว่ารักษานางได้หรือว่าเขามีวิชาแพทย์
“เ้าหมายความว่าอย่างไรเฟยหลง”
“ข้าเป็หมอ ให้ข้าดูอาการท่านอาหญิงด้วยขอรับ”
“ได้สิได้ ขอบใจมากเฟยหลง มาตามอามาทางนี้ นางอยู่ทางนี้”
ิเฟยหลงเดินเข้าห้องมารดามาท่ามกลางความงุนงงของหว่านชิงเยว่เขามาได้อย่างไรแล้วมาทำไม ิเฟยหลงมองนางก่อนจะเดินไปหาหลี่ฟางหรูที่กำลังนอนอยู่บนเตียงสีหน้าแทบไม่มีสีเื ด้วยความร้อนใจเลยไม่ได้คุยอะไรกับนาง ชายหนุ่มยื่นมือไปจับตรงชีพจรสักพัก คิ้วเข้มก็ขมวดขึ้นสีหน้าไม่สู้ดีนัก
“ท่านข้าเป็อะไรเ้าคะ” ิเฟยหลงทำหน้าลำบากใจก่อนจะตอบนางเสียงเบา
“นางถูกพิษสามราตรี”
“มันคืออะไรเฟยหลงนางจะถูกพิษได้อย่างไรใครทำนาง”
“พิษสามราตรีก็คือพิษที่สะสมอยู่ในร่างกายจนครบสามวันหากได้ยากระตุ้นมันก็จะออกฤทธิ์ทันทีหากไม่มียากระตุ้นมันก็จะอยู่ภายในร่างกายเรื่อยๆ โดยที่ไม่ออกอาการอะไร”
“แล้วรักษาได้มั้ยเ้าคะ”
“คงไม่ได้แล้วล่ะเยว่เออร์พ่อเคยได้ยินเื่พิษนี้หากไม่ใช่หมอเทวดาแล้วไม่มีคนสามารถรักษาได้แน่ๆ”
หว่านชิงไฉยกมือลูบใบหน้าดวงตาแดงก่ำ หว่านชิงเยว่ตอนนี้กำลังเรียกว่าช็อกเลยก็ได้ท่านแม่ของนางจะตายได้อย่างไร ทำไมต้องมีเื่แบบนี้ด้วยน้ำตานางไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว
นางเดินไปกอดบิดาที่ตอนนี้อดกลั้นไม่ไหวแล้วส่งเสียงร้องออกมาอย่างเ็ป
ิเฟยหลงตัดสินใจไม่อยากให้นางต้องร้องไห้ เมื่อเช้าตอนที่นางจากมาโดยไม่ได้ลา เขาทนไม่ได้ที่จะจากกันแบบนี้ จึงตัดสินใจตามนางมา เห็นทีความลับที่มีหากต้องเลือกเขาเลือกนางแล้วหวังว่านางจะให้โอกาสให้เขาได้อธิบายบ้างก็พอ
“ท่านอาข้ารักษาท่านอาหญิงได้ข้าคือซูจิ้นเหิงหรือที่คนอื่นเรียกหมอเทวดา ท่านไม่ต้องห่วงข้ารักษาได้แน่”
“เ้า จริงหรือ? เื่จริงใช่มั้ย?”
ิเฟยหลงพยักหน้า หันไปมองใบหน้าของหว่านชิงเยว่ที่ตอนนี้ลูกแมวน้อยของเขาหน้าตามอมแมมเต็มไปด้วยคราบน้ำตาพร้อมกับอ้าปากค้างมองเขานิ่งอยู่ เขาจึงยื่นมือไปเช็ดน้ำตาออกจากแก้มนุ่มของนางเบาๆ
“รักษามารดาเ้าก่อน เ้าอยากรู้อะไรพี่จะบอกเ้าทั้งหมดโดยไม่ปิดบังแม้แต่เื่เดียว รอพี่นะเดี๋ยวพี่กลับมา”
เสียงกระซิบข้างหูทำเอาหว่านชิงเยว่ตื่นจากภวังค์ ซูจิ้นเหิง พระรองที่หลงรักนางเอกหัวปักหัวปำเป็เขาจริงๆ หรือ?
ิเฟยหลงกลับไปเอายาถอนพิษโชคดีที่ยังมีเหลืออยู่บ้างยังขาดส่วนผสมเพียงเล็กน้อยจึงบอกให้ใต้เท้าหว่านให้คนไปหามาให้ครบ เมื่อได้มาครบแล้วเขาก็หายเข้าไปในห้องของมารดาได้ประมาณหนึ่งชั่วยามก็กลับออกมา ทั้งบิดาทั้งนางพุ่งไปหาเขาเกือบจะพร้อมกัน
“แก้พิษได้แล้วเหลือแค่ทานยาบำรุงอีกสัก3-4วันก็ดีขึ้นเพียงแต่”
“เพียงแต่อะไรท่านหมอนางเป็อะไร”
ิเฟยหลงหัวเราะเบาๆ ที่อยู่ใต้เท้าหว่านก็เปลี่ยนไปเรียกเขาท่านหมอ
“ท่านอาเรียกข้าเช่นเดิมเถิดหรือจะให้ข้าเรียกท่านพ่อก็ได้นะขอรับ โอ้ย! พี่ล้อเล่น”
ิเฟยหลงลูบไปที่แขนที่โดยแมวข่วนเบาๆ
“ตกลงท่านแม่ข้าเป็อะไรเ้าคะอย่าโยกโย้”
“ท่านอาหญิงตั้งครรภ์ได้สามสัปดาห์แล้ว่นี้คงต้องระวังให้มากอย่าให้ออกแรงเยอะจะดีมาก”
มีลูกท่านแม่ของนางมีน้องให้นางแล้วหว่านชิงเยว่ยิ้มกว้างดีใจมากมายมารดาของนางอยากมีมานานแล้วได้สมหวังสักที นางมองไปที่ท่านพ่อของนางที่ะโขึ้นไปหามารดาของนางอย่างไม่รักษามาดท่านรองเสนาบดีเอาซะเลย นางจึงค่อยๆ เดินออกมาจากห้องไม่อยากจะรบกวน่เวลามีความสุขของทั้งคู่
2K
