re zombie world โลกซอมบี้อีกครั้ง

ตอนที่38 ข้อตกลง

ไนเรลนั่งอยู่ในห้องตรงข้ามเขาเป็นชายแก่มนุษย์ชั้นสูง ระดับ สีน้ำตาลนั่งอยู่ท่าทีของเขาราวกับขุนเขาที่ไม่สามารถสั่นคลอนได้

แค่ดุจากสีหน้าและท่าทางก็รู้ว่ารัฐมลตรีพาลเมอร์ไม่ชอบไนเรล

“ไอ้หนูตระกูลอาโรเดีย มีอะไรก็พูดมา”รัฐมลตรีพาลเมอร์มีสีหน้าที่จริงจังเป็นอย่างมาก

“ตอนนี้ค่ายคงกำลังขาดแคนอาหารใช่หรือไม่ผมสามารถหาอาหารเป็นพืชที่กินได้ ประมาณ 200,000 ตันได้ภายใน 1 เดือน”ไนเรลกล่าวออกไป อย่างไม่รีรอ การเปิดก่อนได้เปรียบนั้นยังใช้ได้ในการเจรจาเสมอ

จากนั้นเขาก็หยิบผลมันโลหิตขึ้นมาสองชิ้น หนึ่งคือชิ้นที่เผาและอีกชิ้นยังสดอยู่

“หืม...” รัฐมลตรีพาลเมอร์หยิบมันขึ้นมาดูและเขาก็ต้องแปลกใจ จึงได้ให้คนเอามันไปตรวจสอบทันทีใช้เวลาไม่นานก็ได้ผลมาว่ามันคือ พืชที่สามารถกินได้แต่ผลที่ให้ไปมันไม่สามารถปลูกได้

ไนเรลเองก็รออย่างใจเย็นไม่ได้รีบร้อนอะไร

พาลเมอร์กำลังเคร่งเครียดในเรื่องของปริมานอาหารที่ลดลงอย่างรวดเร็วเป็นอย่างมากถ้าเจ้าเด็กนี่มันสามารถหาอาหารจะนวน 200000 ตันมาได้จริง ๆก็สามารถช่วยเรื่องปากท้องของคนในค่ายไปได้อีก 1 เดือน ไม่สิสองเดือนท่ากินอย่างประหยัดอีกอย่างเมื่อถึงเวลานั้น ทางเมืองหลักก็คงส่งเมล็ดพันธุ์และเสีบงอาหารมาให้พวกเขาได้

ซึ่งตอนนี้ดูเหมือนว่าเมืองหลักกำลังวิจัยเมล็ดพันธุ์พืชที่กินได้อยู่น่าจะใช้เวลาประมาณ2 เดือน

ดูเหมือนว่าเด็กนี่จะมีพืชที่กินได้และให้ผลผลิตที่มากอยู่รัฐมลตรีพาลเมอร์มองไปที่ไนเรล เขากำลังจะถามออกไปและกดดันไนเรลเพื่อยึดพืชชนิดนั้นมาแต่ก็ถูกขัดจังหวะโดยไนเรลก่อน

“ผมจะนับแค่ถึง 3 เท่านั้น ตกลงหรือไม่ท่านตัดสินใจเองได้เลยแต่ขอบอกไว้ก่อนว่าถ้าผมขายอาหารจำนวนมากขนาดนี้ให้กับพวกบริษัทพาราซัสละก็”

ปัง!!!!!

โต๊ะที่อยู่ด้านหน้าไนเรลถึงกลับพังยับด้วยกำปั้นของรัฐมลตรีพาลเมอร์ไนเรลถึงกลับตกใจเล็กน้อยแต่ก็ยังทำใจดีสู้เสือมองไปที่รัฐมลตรีพาลเมอร์อย่างไม่สะทกสะท้าน

“โทษที...”รัฐมลตรีพาลเมอร์โกรธมากที่ไนเรลบอกว่าจะเอาอาหารจำนวน 200000ตันแลกเปลี่ยนกับบริษัทพาราซัสแค่ตอนนี้มันก็คุกคามรัฐบาลจนแทบจะกดดันจากทุกด้านแล้ว ถ้าพวกมันยังคงควบคุมอาหารได้อีกก็คงมีแต่ยกค่ายให้พวกมันเลยไม่ดีซะกว่าหรือ

“ลองบอกสิ่งที่ต้องการมา”เสียงของรัฐมลตรีพาลเมอร์ดูไม่สบอารมณ์มากนักตระกูลอาโรเดียเป็นเหมือนกันหมดตั้งแต่ปูยันหลาน

“แก่นพลังงานขั้น 2 ต่ออาหาร 5000 ตันแก่นพลังงานขั้น 3 ต่อ 50,000 ตัน และขั้น 4 ต่อ 500,000ตันซึ่งแน่นอนว่าถ้าต้องใช้เวลา 2 เดือน ถ้าต้องการเป็นจำนวนมาก”

“ในขณะเดียวกันผมขอพื้นที่เขตติดประตูตะวันออกจำนวน5,000 ตารางกิโลเมตร เป็นกรรมสิทธิ์ของผมแต่เพียงผู้เดียวและห้ามให้ใครหน่วยอะไรมายุ่งในบริเวณนั้นเป็นอันขาด แลกกับอาหาร 100,000 ตัน”

ไนเรลมองไปที่รัฐมลตรีพาลเมอร์ที่ตอนนี้คิ้วแทบจะชนกันแล้ว สำหรับเขาที่เป็นรัฐมลตรีแล้วซึ่งมีสถานะไม่ต่างจากเจ้าเมืองในยุคโบราณ แค่พื้นที่ 5000ตารางกิโลเมตรนั้นเขาสามารถยกให้ได้บริเวณนั้นเป็นแค่พื้นที่แห้งแล้งที่อยู่ในกำแพงเท่านั้น

ปล่อยทิ้งไว้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรแต่ว่าสิ่งที่เขาต้องการแลกเปลี่ยนอีกอย่างคือ แก่นพลังงานแค่ใช้ในกองทัพและในรัฐบาลก็ยังไม่เพียงพอ แล้วจะเอาไปให้ไนเรลได้อย่างไร

“เปลี่ยนจากแก่นพลังงานเป็นอย่างอื่น ๆ”รัฐมลตรีพาลเมอร์พูดออกมาด้วยเสียงที่เย็นชาและข่มขู่

ไนเรลมองเข้าไปที่สาตายของรัฐมลตรีพาลเมื่ออย่างไม่ละสายตาและกล่าวออกมาพาราซัสสามารถจ่ายได้

‘บัดซบ พาราซัสอีกแล้ว’พาลเมอร์ได้แต่เดือดดาลอยู่ในใจ หรือจะจับเด็กนี่ไปทรมานเพื่อหาว่าเขาหาอาหารพวกนี้มาจากไหน ไม่ได้เดี่ยวปุของมันมาแก้แค้นเอาได้มันยิ่งเป็นหมาบ้าที่ทำอะไรไม่ชอบคิดอยู่

“ตกลง แก่นพลังงาน ขั้น 2 จำนวน 10 ชิ้น และขั้น3 หนึ่ง” รัฐมลตรีพาลเมอร์ตอบไปทั้งที่กัดฟัน ถ้าเขาไม่ตอบตกลงเดี่ยวเด็กนี่จะต้องไปหาพวกบริษัทเหล่านั้นเพื่อทำข้อตกลงแน่นอน

“พื้นที่ติดประตูทางตะวันออกด้วย” ไนเรลย้ำ

“ตามนั้น” พาลเมอร์ตอบแบบไม่ใส่ใจ กับแค่ที่มันจะไปมากอะไรตอนนี้ที่เขาหนักใจคือ แก่นพลังงานต่างหากจะดึงจากส่วนไหนไปให้ไนเรล

และแล้วความซวยก็ไปออกที่หน่วยดาบซึ่งทำภารกิจล้มเหลวในการตามล่าจับตัวซอมบี้สติปัญญาภายหลังจีซัสก็ได้รู้ว่าเหตุที่แก่นพลังงานทั้งหน่วยดาบโดนตัดไปนั้นก็เป็นเพราะเอาไปให้ไนเรลซึ่งทำให้เขาแทบจะคลั่งเพราะไม่เพียงไนเรลไม่ถูกลงโทษแต่ยังได้แก่นพลังงานไปอีก

“แต่ก่อนหน้านั้น ข้าขอถามก่อนเจ้าได้ฆ่าไอแซคหรือไม่” ตอนนี้น้ำเสียงของรัฐมลตรีพาลเมื่อจริงจังเป็นอย่างมาก

“ความจริงของเรื่องนี้มีค่ามากกว่าข้อตกลงของเราหรือไม่?”

หลังจากนั้นสักพักไนเรลก็ถูกปล่อยตัวโดยที่เขาถูกระบุว่าไม่มีความเกี่ยวข้องกับการตายของไอแซค

ไนเรลเดินออกมาพน้อมกับแก่นพลังงาน ขั้น 2 จำนวน10 ชิ้น พร้อมด้วยเอกสารกรรมสิทธิ์ที่ดิน ซึ่งนี่คือค่ามัดจำถ้าเขาสามารถส่งอาหารจำนวน 200,000 ตันครบก็จะได้ส่วนที่เหลือ

ไนเรลกลับมาบ้านพัก ซึ่งที่บ้านก็มีคนรออยู่ครบทั้ง ดามิน เจคอบ สองแม่ลูก ลูน่า และโคล้อี้ แมวน้อยและคาปิบาร่า

ด้านข้างเป็น เอวา เอียน จูเรียและนักล่าอีก 5คน

เมื่อพวกเขาเห็นไนเรลก็ดูโล่งอกกันทันทีเนื่องจากพวกเขาคิดว่าไนเรลจะถูกจับและคุมขังซะแล้ว

“ขอโทษทีที่ทำให้ทุกคนเป็นห่วง เข้าไปคุยกันข้างในเถอะ”

หลังจากที่ทุกเข้ามาด้านในไนเรลก็อธิบายถึงพื้นที่ที่เขาได้มาทันที แต่ไม่ได้บอกว่าแลกมันกับอะไร

“ต่อไปนี้พวกเราจะตั้งสำนักงานใหญ่ของสมาพันธ์นักล่าที่พื้นที่นี้แต่ที่สำคัญญมากกว่านั้นคือแรงงาน ซึ่งต้องให้ทุกคนช่วยหาแรงงานบอกพวกนั้นไปว่าเราจะจ่ายเป็น อาหาร และ ตั๋วอาหาร”

“บอกไปว่าฉันยินดีรับทุกสายงาน ไม่ว่าจะเป็นใครอายุเท่าไหร่ขอแค่ทำงานได้ก็พอ”

“เรื่องนั้นต้องใช้เงินทุนจำนวนมากฉันคิดว่าเราควรเริ่มจากเล็ก ๆ ก่อน” เอวาแย้งขึ้นมาเพราะถึงอย่างไรการที่ก่อสร้างบนพื้นที่กว่า5,000 ตารางตามที่ไนเรลบอกมามันไม่ใช่โครงการเล็ก ๆเลยแม้แต่กับก่อนเกิดเหตุการณ์ซอมบี้วันสิ้นโลกก็ตาม

“ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นไปจัดการตามนี้อย่างลืมว่าไม่ต้องบอกเหตุผลพวกเขาว่าเรากำลังทำอะไรรอให้ทุกอย่างพร้อมก่อนเราค่อยบอกทีเดียว”

ทุกคนได้แต่รับปากตกลงคำไปพร้อมกับที่รับตั๋วอาหารจากไนเรลมา100000 นี่คือทั้งหมดที่เขาสามารถให้ได้ในตอนนี้ซึ่งแน่นอนว่ามันยังไม่เพียงพอ

ขณะที่ทุกคนแยกย้ายกันไปก็เหลือแต่จูเรียที่ตอนนี้ไม่มีที่ไปเธอจึงมาอาศัยอยู่กลับไปไนเรลไปก่อน

“เธอสามารถสร้างสิ่งนี้ให้กับฉันได้หรือไม่?” ไนเรลบอกสิ่งที่เขาต้องการให้เธอสร้าง นั้นก็คือ ระบบของสมาพันธ์นักล่าที่มีสกุลเงินเป็นของตัวเองนั้นก็คือ G พร้อมด้วยระบบสมาชิกและฟังก์ชันอื่น ๆ

อันที่จริงแล้วนี่คือสิ่งที่จูเรียเป็นคนสร้างขึ้นมาในชีวิตที่แล้ว เขาไม่ได้รู้ถึงทุกสิ่งที่เธอสร้างเพียงแค่บอกแนวคิดและรูปแบบคร่าวๆให้เธอก็ท่านั้น

บางครั้งคนที่มีความสามารถและพรสวรรค์อยู่แล้วเราก็ไม่ต้องไปทำอะไรมากแค่บวกทิศให้พวกเขาก็พอ เพราะพวกเขาสามารถหาเส้นทางไปเองต่อได้นี่ก็คือสิ่งที่เรียกว่า พรสวรรค์

จูเรียที่ได้ยินดังนั้นก็ถึงกับตื้นเต้นเลือดลมฉูบฉีดทันทีความรู้สึกของเธอตอนนี้ยิงกว่าการอ่านนิยายวาย หรือดูอนิเมะเรื่องที่ชอบซะเองแต่แล้วเธอก็นึกขึ้นได้ว่า เธอไม่มีคอมพิวเตอร์ หรืออุปกรณ์อะไรเอลยที่สำคัญระบบอินเตอร์เน็ตก็ล่มไปหมดแล้ว

ไนเรลที่รู้ถึงปัญญาของเธออยู่แล้วเขาก็พาเธอไปที่ห้างแห่งหนึ่งที่นี่คือถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นคลังเก็บของของรัฐบาลแต่มันก็ยังเป็นที่ที่ไว้ให้คนมาแลกเปลี่ยนตั๋วอาหารเป็นสิ่งของและสินค้าเช่นกัน

ซึ่งแน่นอนว่าสิ่งที่มีค่าน้อยที่สุดนอกจากเงินกระดาษก็คืออุปกรณ์ไอทีเพราะถึงแม้ว่าจะมีไฟฟ้า แต่มันก็ไม่มีอินเทอร์เน็ต อีกอย่างไม่มีใครยอมแรกตัวอาหารเพื่อของพวกนี้เพราะลำพังแค่แลกเปลี่ยนเป็นอาหารก็ยังจะไม่พอกินเลย

เขาแทบจะเหมาของทั้งหมดในราคา 90,000 ตั๋วอาหารตอนนี้เขาจนเป็นอย่างมาก นอกจาก แก่นพลังงานทั้ง 10ชิ้นแล้วเขาก็แทบจะตัวเปล่าเปลือยกันเลยทีเดียว

แม้แต่บ้านพักที่ตอนนี้ก็คาดว่าจะมีเงินพอจ่ายเพื่อเช่าอยู่แต่เข้าก็ไม่ได้เสียดายเพราะพวกเขาจะต้องย้ายไปอยู่ที่ใหม่อยู่แล้ว

ส่วนในเรื่องของสัญญาณอินเทอร์เน็ตนั้นเขาไม่ได้กังวลเลยแม้แต่น้อยเพราะทันทีที่นิเรียกลับมาจากภารกิจทางรถไฟที่เชื่อมต่อไปยังเมืองหลักแห่งใหม่ที่ถูกสร้างขึ้นมาได้ทางรัฐบาลกลางของที่นั่นก็จะสร้างระบบอินเทอร์เน็ตรูปแบบใหม่ขึ้นมาที่ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาดาวเทียมในการเชื่อมต่อสัญญาณกันอีกแล้ว

เมื่อถึงเวลานั้นระบบเหล่านี้ก็จะกระจ่างไปตามค่ายลี้ภัยต่างๆ ที่ยังคงมีอยู่ที่เป็นค่ายของรัฐบาล

ตอนนี้ถึงแม้เขาจะไม่เห็นแต่ก็รู้ว่าหลังจากที่เกิดเรื่องมาจะเกือบเดินรัฐบาลได้ทุ่มเททุกอย่างเพื่อพัฒนาเทคโนโลยี ถ้าจะพูดให้ถูกต้องบอกว่าแค่เกือบเดือนกว่า เทคโนโลยีของมนุษย์ก็กล้าวหน้ามากถึง 50 ปีเลยทีเดียวมันคือช่วงการก้าวกระโดดของเทคโนโลยีและวิทยาศาสตร์อย่างแท้จริงแต่นั่นก็เป็นเพราะว่าถ้าพวกเขาไม่พัฒนาก็มีแต่ตายเท่านั้น

ไนเรลคิดว่านิเรียน่าจะกลับมากอีกไม่ 2 ถึง 3วันหลังจากที่ไปถึงเมืองหลักหรือเมืองหลวงไทกีล่าแห่งใหม่

หลังจากนั้น 3 วันซึ่งเป็นวันปกติทั่วไปแต่ที่น่าเป็นพวกมากกว่านั้นก็คือ ซอมบี้ที่มีจำนวนเพิ่มมากขึ้น อย่างต่อเนื่องทางค่ายลี้ภัย 101 ได้เร่งสร้างกำแพงทุกด้านให้แล้วเสร็จจึงแทบจะใช้ทุกแรงงานที่หาได้

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าฝูงซอมบี้ของซอมบี้สติปัญญานั้นได้เข้าใกล้มาแล้วเขาไม่รู้ว่ามันทำไมถึงมาช้า แต่ก็คงมีแค่เหตุผลเดี่ยวนั้นก็คือการรวมตัวกับฝูงซอมบี้กลายพันธุ์หลายฝูง ก่อนที่จะมาถึงค่ายลี้ภัย

ไนเรลมองไปอาคารสำนักงานของสมาพันธ์นักล่าแห่งนี้ที่เริ่มเป็นรูปเป็นร่างมากแล้วมันน่าเหลือเชื่ออย่างมากที่ตอนนี้มีคนนับพันมาช่วยการสร้าง

มีทั้งวิศวะ มีทั้งนักออกแบบผู้เชี่ยวชาญด้านต่าง ๆ มาช่วยกันส่วนพวกปูนนั้นในเรลเลือกให้ใช้โครงสร้างแบบปูนและผสมด้วยหินตัดก้อนใหญ่มันจึงเร็วเป็นอย่างมาก

มันเหมือนกับอาคารยุคโบราณแต่ดูหรูหราไม่มีผิด

เขาเดินตามเส้นทางไปจนถึงส่วนที่เป็นพื้นที่หวงห้ามบริเวณนี้กินพื้นที่กว่า3000 ตารางกิโลเมตร ล้อมรอบไปด้วยกำแพงที่พึ่งสร้างเสร็จ

มันคือที่ที่เขาเอาไว้ปลูกต้นหัวมันโลหิต และต้นคริสตัลวิวัฒนาการตอนนี้ด้วยความที่เขายังไม่มีเงินมากพอที่จะจ้างคนมาเฝ้ายามดังนั้นเขาจึงใช้ให้เจ้าแมวน้อยคาปิบารามาเฝ้าไปก่อนซึ่งมันก็ยินดีเป็นอย่างยิ่งแต่ค่าตอบแทนที่มันเรียกร้องก็สูงเช่นกันนั้นคือ 10ผลคริสตัลต่อเดือน

ตอนที่ได้ยินในตอนแรกเขาก็อ้าปากค้างไปในทันทีแต่ก็ต้องทำใจเพราะเขาไม่ไว้ใจให้คนอื่น ๆ มาเฝ้า

จากนั้นเขาก็ไปดูจูเรียที่อยู่ในอาคารอีกหลังซึ่งเธอนั้นก็เอาแต่หมกตัวและหัวเราะอยู่คนเดี่ยวตลอดเวลาไนเรลจึงเดินออกมาเพราะมไอย่างไปรบกวนเธอ

เขากลับมาที่บ้านหลังเล็ก ๆนี่คือบ้านชั่วคราวหลังจากที่เขาย้ายออกมา มันก็ยังอยู่ในพื้นที่ของเอา

ไนเรลหยิบแก่นพลังงานที่ได้จากรัฐมลตรีพอลเมอร์ออกมาและเริ่มกินมันทันที เพราะถึงเวลาที่เขาจะต้อเลือนเป็นระดับ สีน้ำตาลแล้ว