วาสนาพานพบบรรจบรัก (นิยายแปลจีน)

ตอนที่ 28 หนี้ก้อนโต (2)

        ผู้ดูแลได้ยินคหบดีซูพูดว่า หากต้องการสู่ขอบุตรสาวคนเดียวของตระกูลซู อย่าว่าแต่หนึ่งร้อยตำลึงเลย ต่อให้เอาออกมาหนึ่งพันตำลึงเพื่อเป็นสินสอดก็ยังไม่นับว่ามาก ตระกูลซูเองก็ดูตามสภาพของบ้านตระกูลอันถึงได้ตั้งไว้หนึ่งร้อยตำลึง นี่แทบจะเรียกได้ว่าเป็นจำนวนที่บ้านตระกูลอันเอาทรัพย์สินทั้งหมดมารวมกันถึงจะรวมได้ ถ้าเอาออกมาจริงๆ ก็เท่ากับเป็นการให้ความสำคัญกับบุตรสาวเขา ถ้าไม่ยินดีที่จะเอาเงินก้อนนี้มาเป็นค่าสินสอด ซิ่วไฉยากจนที่เขาสนับสนุนอยู่มีไม่น้อย แต่แค่อันหยวนเฟิงหน้าตาดูดีกว่าเล็กน้อย อายุก็ยังน้อยและดูมีอนาคต

        “แน่นอนว่าข้ามีใจอยู่แล้ว บ้านข้ากำลังรวบรวมเงินอยู่! พวกเราบ้านตระกูลอันอยากจะเชื่อมสัมพันธ์กับตระกูลซูด้วยความเต็มใจทั้งนั้น” อันเสี่ยวเย่ว์ยังคงหัวเราะร่า แล้วพูดกับผู้ดูแล

        อันลี่เปิ่นยืนอยู่ด้านหลังอันเสี่ยวเย่ว์ เขาไม่รู้จริงๆ ว่าลูกสาวเขากำลังทำอะไรอยู่ อยากจะช่วยอันหยวนเฟิงหรือ ไม่น่าใช่นะ!

        “พวกเจ้ามีใจก็ดีแล้ว! ตอนนี้คนที่อยากจะเชื่อมสัมพันธ์กับบ้านตระกูลซูถือว่ามีไม่น้อยเลย!” ผู้ดูแลบ้านพูดอย่างสุภาพ ทั้งไม่ล่วงเกินแต่ก็ไม่รับปากอะไร

        อันเสี่ยวเย่ว์สามารถตัดสินท่าทีที่ตระกูลซูมีต่ออันหยวนเฟิงได้จากท่าทีของผู้ดูแล สิ่งที่นางคาดเดาเอาไว้ในใจแทบจะเป็นความหมายเดียวกับคหบดีซูเลย

        อันเสี่ยวเย่ว์คิดว่าการมาวันนี้บรรลุผลแล้ว ต่อไปนางก็จะใช้ช่วงที่คนตระกูลซูออกมาจากบ้านจัดฉากบังเอิญพบกัน แล้วค่อยให้คนตระกูลซูฉีกโฉมหน้าที่แท้จริงของอันหยวนเฟิง แต่ก็ไม่ถึงกับต้องเป็นเรื่องใหญ่โตจนกระทบถึงบ้านตระกูลอัน

        แต่ว่า ที่บังเอิญก็คือ คุณหนูซูกลับมาพอดี ผู้ดูแลจึงรีบเข้าไปหา “คุณหนู ท่านจะออกไปข้างนอกหรือ”

        “ผู้ดูแล ข้าอยากจะพาเซียงซิ่วออกไปซื้อแป้งและชาด ท่านอย่าบอกท่านพ่อท่านแม่ข้านะ! ข้าไปเดี๋ยวเดียวก็กลับ ใช้เวลาไม่นานมาก” ซูหว่านอวี้พูดเสียงนุ่ม เสียงนั้นอันเสี่ยวเย่ว์ฟังแล้วยังรู้สึกเคลิบเคลิ้ม

        อันเสี่ยวเย่ว์มองซูหว่านอวี้ที่แต่งตัวเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ก็อดชื่นชมไม่ได้ ในเมื่อคุณหนูใหญ่ซูจะออกจากบ้าน ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องไปหาเวลาอื่นแล้ว วันนี้ต้องจัดการให้เสร็จ

        อันเสี่ยวเย่ว์หยิบเงินที่บ่าวรับใช้ส่งให้ จากนั้นก็ดึงอันลี่เปิ่นให้รีบออกไป “ท่านพ่อ ท่านเป็นผู้ชายไม่เหมาะสมที่จะพบกับคุณหนูตระกูลซูตามลำพัง ท่านไปจัดการเรื่องของท่านก่อน ข้าเป็นเด็กผู้หญิง คุณหนูตระกูลซูคงไม่ระแวงข้า ข้าจะไปคุยกับนาง”

        “เจ้าทำได้หรือ” อันลี่เปิ่นไม่ค่อยวางใจ อย่างไรอันเสี่ยวเย่ว์ก็อายุแค่สิบสองปี เด็กสาวตัวน้อยอยู่ในตัวตำบล เขากลัวว่าจะมีอันตราย

        “วางใจได้ ข้าทำธุระเสร็จจะไปที่ร้านขายข้าวของเจ้าของที่ดินเกาแล้วกลับหมู่บ้านกับเขา” อันเสี่ยวเย่ว์พูด แล้วมองไปที่คุณหนูซูที่พาสาวใช้ออกไปจากบ้าน นางจึงรีบตามไป

        “พี่หญิงซู ท่านสวยจริงๆ” อันเสี่ยวเย่ว์เข้าไปพูดกับซูหว่านอวี้

        “เจ้ารู้จักข้าหรือ” ซูหว่านอวี้ยิ้มอย่างดงาม นางไม่ได้ทำตัวราวกับคุณหนูใหญ่ ทว่าดูเข้าถึงง่าย

        “แน่นอน พี่หญิงซูเป็นสาวงามที่ทุกคนในตำบลรู้จักดี ข้าเองก็ต้องรู้ด้วย ข้าเอาไก่ป่าที่พ่อข้าล่าได้มาขายที่บ้านท่านพอดี เห็นพี่หญิงที่เหมือนกับเทพธิดาออกมาจากบ้านตระกูลซู ใช้หัวแม่เท้าคิดก็ยังรู้ว่าต้องเป็นพี่หญิงซูแน่” อันเสี่ยวเย่ว์ใช้รอยยิ้มน้อยๆ ส่งไปให้ซูหว่านอวี้ เผยให้เห็นลักยิ้มน่ารักคู่หนึ่ง ทำให้ซูหว่านอวี้อดชอบใจน้องสาวตัวน้อยคนนี้ไม่ได้

        “ข้าชื่ออันเสี่ยวเย่ว์ ท่านเรียกข้าว่าเสี่ยวเย่ว์ก็ได้” อันเสี่ยวเย่ว์ทำท่าทางสนิทสนิม “พี่หญิงซู ข้าเดินไปกับท่านได้หรือไม่ ท่านเหมือนเทพธิดา ข้าอยากจะเดินข้างๆ ท่าน จะได้ซึมซับไอเทพ”

        “น้องหญิงเสี่ยวเย่ว์ เจ้าพูดชมเกินไปแล้ว ข้าจะไปซื้อแป้งและชาด ถ้าเจ้ายินดีก็ไปกับข้าได้” ซูหว่านอวี้ถูกอันเสี่ยวเย่ว์ชมจนเขินอยู่บ้าง ใบหน้าแดงระเรื่อ แต่นางก็ยังชอบฟังคำแบบนี้ และยังรู้สึกดีกับอันเสี่ยวเย่ว์มากด้วย

        อันเสี่ยวเย่ว์ไม่ได้รีบพูดถึงสิ่งที่อยากพูด แต่พูดอ้อมไปมากับซูหว่านอวี้ เพื่อสร้างความรู้สึกดีๆ ก่อน อีกสักครู่หว่านอวี้ถึงจะยอมเชื่อใจนาง ช่วยเหลือนาง อันเสี่ยวเย่ว์ในตอนนี้คิดว่า เรื่องนี้ลงมือจากซูหว่านอวี้น่าจะตรงจุด

        มาถึงร้านขายแป้งชาด เถ้าแก่พยายามแนะนำผงไข่มุกอย่างยิ่ง ซูหว่านอวี้เองก็ชอบ ถึงจะมีราคาสิบตำลึงต่อหนึ่งกล่อง และดูเหมือนนางอยากจะซื้อ อันเสี่ยวเย่ว์กลับพูดว่า “เถ้าแก่ ในผงไข่มุกนี้เกรงว่าท่านคงจะใส่แป้งหฺวาสือ[1]ด้วยสินะ หนึ่งกล่องสิบตำลึงหรือ ท่านหลอกใครกัน ของแบบนี้ หนึ่งตำลึงยังไม่มีค่าเลย ให้ข้าเปล่าๆ ข้ายังไม่เอา ทาไปไม่เพียงแต่จะไม่ขาวนวล กลับกันยังทำร้ายผิวด้วย”

        “นางหนูเจ้าอย่ามาพูดจาเหลวไหลที่นี่” เจ้าของร้านโกรธเกรี้ยว เขาคิดว่าเด็กสาวคนหนึ่งไม่มีทางรู้ได้

        “ข้าได้กลิ่นก็รู้แล้ว ท่านหลอกข้าไม่ได้ ท่านมันเถ้าแก่ใจดำขายของปลอม ยังไม่ยอมรับอีกหรือ ไป ไปพบทางการกับข้า ถึงตอนนั้นตรวจสอบดูก็รู้แล้ว” น้ำเสียงของอันเสี่ยวเย่ว์เฉียบขาดมาก “ท่านกล้าไหม”

        

        เชิงอรรถ

^ แป้งหฺวาสือ คือ แป้งที่ทำมาจากแร่หินทัล (talc) เป็นแร่ที่พบได้ทั่วไปในธรรมชาติ จัดเป็นสารก่อมะเร็งที่ไม่สามารถจัดจำพวกได้