#ลู่หลินไม่อินประวัติศาสตร์

ตอนที่ 27 : พิราบสื่อสารเป็นเหตุ “กระหม่อมคิดว่า…บางทีคุณชายป๋ายอี้หลินอาจจะพูดความจริงก็ได้พ่ะย่ะค่ะ…”คำพูดไม่คาดคิดขององครักษ์เจิ้งทำให้ทุกคนในห้องถึงกับหันมามองอย่างตกใจโจวหยางอ๋องหวงเทียนหยางเองก็มีความรู้สึกคล้ายๆ กันอยู่แล้วจึงยิ่งสนใจคำพูดของอีกฝ่ายมากขึ้นไปอีก ทั้งยังสบตาเร่งให้อีกฝ่ายบอกเหตุผลของตนเองออกมาก่อนที่จะมีใครทันเอ่ยทัดทานสิ่งใด“กระหม่อมเข้าใจดีว่าความคิดเห็นเช่นนี้นั้นแปลกประหลาด แต่ข้าก็มีเหตุผลนะพ่ะย่ะค่ะ...”องครักษ์เจิ้งรีบต่อคำทันทีหลังจากเห็นสีหน้าของทุกคน ไม่แปลกใจเท่าใดนักกับปฏิกิริยาเหล่านี้ เพราะรู้ดีว่าสิ่งที่ตนเอ่ยออกมานั้นเป็นไปได้ยากยิ่ง“มีเหตุผลอันใดจงรีบเอ่ยออกมา...”เมื่อเห็นโจวหยางอ๋องเอ่ยเร่งเป็นเชิงให้พูดต่อได้ องครักษ์เจิ้งก็รีบให้เหตุผลทันที“กระหม่อมรับหน้าที่เป็นองครักษ์รักษาพระองค์ จึงได้อยู่ใกล้ชิดองค์ชายรองมาตลอด ทั้งยังได้เฝ้าระวังคุณชายป๋ายอี้หลินและให้คนสนิทเข้าประกบตลอดเวลาตั้งแต่ที่เกิดเรื่องที่เมืองหลวงจนมาถึงที่เมืองโจวแห่งนี้...ก่อนที่จะตกผา คุณชายป๋ายอี้หลินแม้จะไม่มีวรยุทธ์ แต่ก็เต็มไปด้วยจิตสังหารแก่ท่านอ๋องตลอดเวลา จิตสังหารนี้เป็นสิ่งที่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงทุกคนสามารถสัมผัสได้หากสังเกตและใกล้ชิดมากพอ เชื่อว่าเรื่องนี้ท่านอ๋องที่อยู่ใกล้ชิดคุณชายป๋ายมาหลายเดือนย่อมต้องทราบดี แม้ภายนอกจะแสดงละครเสแสร้งสักเท่าไหร่ หากไม่เป็นผู้ที่ชำนาญเชิงยุทธ์เช่นกันย่อมไม่มีทางกลบเกลื่อนอำพรางจิตสังหารของตนเองได้”จบคำกล่าวเท้าความขององครักษ์เจิ้ง เทียนหยางก็พยักหน้ารับเป็นสัญญาณให้อีกฝ่ายพูดต่อไป เพราะเรื่องที่กล่าวมานี้ตรงใจเป็นหนึ่งในข้อสงสัยที่ตนกำลังอยากหาคำตอบพอดีเรื่องทดสอบหาความจริงว่าป๋ายอี้หลินมีพลังยุทธ์หรือไม่นั้น เขาทำมาเป็นร้อยครั้งแล้ว มั่นใจอย่างยิ่งว่าไม่มี แต่จิตสังหารที่แผ่ซ่านตลอดเวลาแบบที่กลบเท่าไหร่ก็ไม่มิดนี้กลับมีให้เห็นอยู่ตลอดทั้งอีกฝ่ายยังเชี่ยวชาญการใช้อาวุธลับและพิษร้ายเป็นอย่างยิ่ง เขาถึงได้คิดปักใจไปหลายส่วนว่าป๋ายอี้หลินเป็นผู้ใช้วิชามารหรือมนต์ดำแขนงใดแขนงหนึ่งองครักษ์เจิ้งเห็นนายเหนือหัวเอ่ยเร่งรัดก็ไม่คิดรีรอ รีบกล่าวต่อความทันที“แต่ตั้งแต่ที่คุณชายป๋ายอี้หลินฟื้นขึ้นมาครานี้ ท่าทีทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป จิตสังหารที่เคยแผ่ซ่านแต่เดิมมิได้หลงเหลืออยู่เลย หากมิใช่เพราะมีพลังยุทธ์แก่กล้าจนกลบจิตสังหารตนเองได้มิด ข้าน้อยก็เชื่อว่าคงจะต้องเป็นคนละคนกันเป็นแน่ขอรับ... เรื่องมีพลังยุทธ์นั้นมิน่าใช่เพราะหากมีจริงคงไม่เป็นลมสลบไปที่ยอดเขาเจียฮว๋าซานแบบนั้น...”คำอธิบายขององครักษ์เจิ้งกล่าวตรงกับที่หวงเทียนหยางคิดทุกประการ แต่มันก็มิอาจยืนยันว่าสิ่งป๋ายอี้หลินพูดจาบจ้วงเทพภูเขาเจียฮว๋าซานนั้นจะเป็นความจริงไปได้...“สิ่งที่เจ้าอธิบายเกี่ยวกับความเปลี่ยนแปลงของป๋ายอี้หลิน ข้าเห็นจริงตามนั้น ข้าเองก็คิดว่าป๋ายอี้หลินคนนี้แตกต่างจากคนเดิมจนคล้ายเป็นคนใหม่มาสิงร่าง ส่วนจะทำได้ด้วยวิธีใดนั้นเป็นเรื่องที่เราต้องมาคิดหาคำตอบต่อไป แต่ยังไม่เห็นจะมีข้อมูลใดมายืนยันได้ว่าป๋ายอี้หลินพูดจริงในครานี้ตามที่เจ้าคิด....”“นั่นเพราะตั้งแต่คุณชายป๋ายฟื้นขึ้นมาโดยไร้จิตสังหาร ข้าก็เฝ้าระวังอย่างใกล้ชิดทันทีเพราะคิดว่าจะต้องมีการใช้พิราบส่งสารแจ้งข่าวกับผู้บงการเป็นแน่ ซึ่งก็เป็นไปตามที่ข้าคาดการณ์ขอรับ มีพิราบสื่อสารหลายตัวบินเข้ามาในบริเวณจวนอ๋องช่วงสองวันนี้ ทุกตัวมีกระดาษเปล่าม้วนติดที่ขารอป๋ายอี้หลินตอบสารกลับไป แต่ไม่มีสักครั้งที่ป๋ายอี้หลินจะตอบกลับ ทั้งยังไม่สนใจพวกนกเหล่านั้นราวกับไม่รู้ว่ามันคือพิราบสื่อสารจนมองผ่านมันไปหลายครั้งซึ่งหากว่าป๋ายอี้หลินยังทำทุกอย่างใต้คำสั่งของนายเดิมย่อมไม่อาจเมินไม่ตอบคำได้ ข้าจึงคิดว่าป๋ายอี้หลินคนนี้แม้จะยังมีเรื่องปิดบังไม่ชัดเจน แต่ก็ไม่น่าจะมาด้วยจุดประสงค์ร้ายดังเดิมหรืออยู่ใต้คำสั่งของนายเดิม… ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาคราวนี้ก็ไม่ใคร่สนใจสิ่งอื่นใดเลยนอกจากเรื่องของภูเขาเจียฮว๋าซาน "คำอธิบายขององครักษ์เจิ้งทำให้หวงเทียนหยางและคนอื่นๆ เริ่มกลับมาขบคิดในประเด็นนี้อีกครั้งจริงอย่างที่องครักษ์เจิ้งว่า ฟื้นขึ้นมาครานี้ป๋ายอี้หลินดูสนใจเกี่ยวกับเจียฮว๋าซานมากเป็นพิเศษทั้งยังมีความรู้ติดตัวเกี่ยวกับภูเขาไฟมากมายแบบที่ป๋ายอี้หลินคนเก่าไม่เคยคิดสนใจ แม้จะยังใช้อุบายหลอกล่อให้เขาได้รู้รายละเอียดหลายๆ เรื่องอยู่ แต่อุบายนั้นก็มิได้ซับซ้อนและดูออกได้ง่ายดายเป็นอย่างยิ่ง ผิดกับป๋ายอี้หลินคนเดิมที่คิดการทำสิ่งใดล้วนโหดเหี้ยมและแยบยลจนหาตัวจับได้ยาก“แต่เป็นจริงตามที่ท่านอ๋องว่า ว่าคำพูดของป๋ายอี้หลินในคราวนี้ยากจะพิสูจน์ให้เห็นว่าจะเป็นความจริง คล้ายเป็นการทำนายทายทักเยี่ยงหมอดูแบบไร้หลักฐานอ้างอิง มีเพียงลาวาจำนวนมหาศาลที่พวกเราได้เห็นมากับตาแล้วเท่านั้นเป็นหลักฐาน แต่จะปะทุขึ้นมาจนฆ่าล้างผู้คนในอีกสามสิบวันได้จริงหรือไม่นั้นยังเป็นเรื่องที่ไม่อาจคาดเดา….”มาถึงตอนท้าย องครักษ์เจิ้งก็ยอมรับออกมาตามตรงว่ายังไม่แน่ใจนักในคำกล่าว แค่เชื่อว่าไม่มีเจตนาร้ายเพียงเท่านั้นคำพูดนี้ทำให้ทั้งห้องเงียบกริบ… ชัดเจนว่าข้อแก้ต่างให้ป๋ายอี้หลินยังไม่เพียงพอที่จะทำให้เชื่อได้ว่าพูดความจริงทั้งหมด แค่อาจพิสูจน์ได้ว่าไม่ได้เกี่ยวข้องกับผู้บงการเดิมก็เท่านั้น…โจวหยางอ๋องหวงเทียนหยางถึงกับต้องถอนหายใจเฮือกออกมาเพราะทุกอย่างช่างเป็นปริศนาชวนให้งุนงงไปเสียหมด“ไม่อาจคาดเดา… แต่ก็ไม่อาจละเลย… พวกเราทั้งหมดได้รู้แล้วว่าลาวานั้นมีอันตรายร้ายแรงเพียงใด และจำนวนอันมหาศาลของมันที่อยู่ในเจียฮว๋าซานก็นับว่าเป็นภัยมหันต์หากมันปะทุขึ้นมาจริง ต่อให้ไม่ได้ปะทุครั้งใหญ่ในสามสิบวันตามที่ป๋ายอี้หลินบอก มันก็ยังสามารถปะทุเรื่อย ๆ ตามรอยแยกแผ่นดินได้ดังที่เราได้เจอมาแล้วที่หมู่บ้านฉู่ ปริมาณที่มากถึงเพียงนั้นแน่นอนว่ากว่ามันจะออกมาได้หมดก็คงฆ่าล้างชีวิตราษฎรไปได้อย่างมากมายจริง…”เมื่อจนปัญญาที่จะคิดให้ตกเกี่ยวกับป๋ายอี้หลิน เทียนหยางก็หันมาพุ่งเป้าไปที่ข้อเท็จจริงเรื่องเจียฮว๋าซานแทน แม้คำกล่าวของป๋ายอี้หลินจะดูลามปามใหญ่โต แต่ก็นับว่าพวกเขาได้เห็นลาวาจริงกับตาแล้ว จะให้เพิกเฉยทำเป็นไม่รู้ความก็ไม่อาจจะทำได้“ท่านอ๋องหมายความว่า? ….”กุนซือซุนอวี้เซวียนเป็นคนแรกที่จับทางความคิดของโจวหยางอ๋องได้ก่อนจึงได้เป็นฝ่ายเอ่ยถามหยั่งเชิงขึ้นมา จากคำกล่าวเมื่อครู่ค่อนข้างชัดเจนแล้วว่าแม้จะยังไม่ชัดเจนว่าถ้อยคำของป๋ายอี้หลินเชื่อได้ แต่ก็จะไม่นิ่งเฉยเรื่องภูเขาไฟแน่นอน“ข้าอยากหาลู่ทางเกี่ยวกับการรับมือสิ่งนี้ไว้ก่อน เพราะหากมันเกิดขึ้นจริงก็นับว่าเป็นภัยอย่างยิ่งกับราษฎร… เรื่องย้ายทุกคนออกจากเมืองอาจยังทำไม่ได้ในตอนนี้ แต่เรื่องอพยพคนออกมาให้ห่างจากตีนเขาก็ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้ตราบใดที่ยังอยู่ในขอบเขตของเมืองโจว…ท่านแม่ทัพหุยจงเร่งนำกองกำลังของเราเข้าไปช่วยเหลืออพยพผู้คนในหมู่บ้านรอบเชิงเขาทั้งหมดออกมา สร้างบ้านพักเรือนชั่วคราวให้พวกเขาที่หมู่บ้านริมทะเล ที่นั่นยังมีพื้นที่โล่งอยู่มากนัก คงพอรองรับราษฎรทั้งหมดได้ หากมีใครสงสัยถามความอันใดก็ให้เหตุผลไปว่าช่วงนี้เกิดเหตุลาวาผุดจากแผ่นดินบ่อยครั้งจึงจำเป็นต้องอพยพคนเพื่อความปลอดภัย และอย่าลืมจัดกองกำลังอีกส่วนเฝ้าระวังรอบเชิงเขาตลอด 12 ชั่วยาม หากเกิดเหตุปะทุขึ้นอีกไม่ว่าจะเบาหรือจะแรงสักแค่ไหน ข้าก็ต้องได้รู้ก่อน หากเราเข้าใจกลไกการปะทุของภูเขาไฟได้อย่างถ่องแท้ ข้าเชื่อว่าพวกเราจะสามารถหาคำตอบได้ในที่สุดว่าเจียฮว๋าซานเป็นภูเขาไฟจริงหรือไม่ และจะระเบิดครั้งใหญ่ในอีกสามสิบวันข้างหน้าจริงรึเปล่า…"“แล้วเรื่องงานเทศกาลบูชาเทพเจ้าเจียฮว๋าซานที่จัดขึ้นทุกปีในช่วงปลายเดือนจิ่วเย่ววันซานสือ เล่าพ่ะย่ะค่ะ ยังให้จัดงานอยู่หรือไม่…”“ย่อมต้องจัดอยู่… หากไม่จัดทุกคนคงมีคำถามว่าเราคิดเอาใจออกห่างไม่เคารพเทพเจ้า สิ่งใดที่ยังพอทำได้ก็ให้ทำต่อไปก่อน แต่จำกัดพื้นที่จัดงานให้ออกห่างจากเชิงเขาเสียหน่อย และอาจปรับรูปแบบให้คนแห่แหนมาที่เชิงเขาให้น้อยลง ทางที่ดีให้จัดในพื้นที่ใกล้แหล่งน้ำน่าจะปลอดภัยที่สุด”“พ่ะย่ะค่ะ!”แม่ทัพหุยเป็นผู้ที่เชื่อฟังคำสั่งนายเป็นอย่างยิ่ง แม้จะยังคลางแคลงใจในตัวป๋ายอี้หลินอย่างมาก แต่ก็ไม่คิดขัดคำสั่งของโจวหยางอ๋องแม้แต่น้อยเพราะรู้ดีว่าทุกการสั่งการล้วนหวังผลเพื่อราษฎรอีกทั้งการอพยพชาวบ้านออกมาก่อนนั้นก็เป็นเรื่องดี ต่อให้ไม่เกิดเหตุภูเขาไฟระเบิดอย่างที่ป๋ายอี้หลินกล่าว แต่ก็ยังอาจจะเกิดเหตุแผ่นดินแยกจนลาวาไหลออกมาได้เหมือนที่เกิดกับหมู่บ้านฉู่อยู่ดี การย้ายคนออกมาก่อนจึงนับเป็นเรื่องสมควรและไม่เสียเปล่าเลยแม้แต่น้อยยิ่งอีกไม่กี่วันจะถึงเทศกาลใหญ่ประจำปีด้วยแล้ว ตัวเขายังหวั่นใจว่าโจวหยางอ๋องจะเชื่อคำป๋ายอี้หลินจนสั่งงดงานเทศกาลสำคัญทันทีเลยหรือไม่ เพราะหากทำจริงก็คงเป็นเรื่องใหญ่มาก โชคดีที่ท่านอ๋องมีพระปรีชาทั้งยังรู้จักยืดหยุ่นนักถึงได้คิดหาทางเลี่ยงได้ชาญฉลาดเยี่ยงนี้…ป๋ายอี้หลินนะป๋ายอี้หลิน… คิดทำนายทายทักว่าเจียฮว๋าซานจะเป็นวันใดไม่ทัก ดันมาทักในวันที่เป็นวันงานบูชาท่านเทพเสียด้วย… หากเรื่องนี้เผยแพร่ออกไปคงมิพ้นเป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โตจริงๆ …คนอื่นๆ ได้ฟังคำสั่งแรกของท่านอ๋องก็ชื่นชมเป็นอย่างยิ่ง สมกับที่เป็นโจวหยางอ๋องที่นึกถึงผลประโยชน์ของราษฎรเป็นที่ตั้งเสมอและยังคิดการได้รอบด้านจนหาจุดติไม่ได้เลยแม้แต่น้อย หากเรื่องนี้เป็นอุบายจริง เจ้าตัวต้นแผนการคงอยากกระอักเลือดเป็นแน่แท้ที่ทุกอย่างไม่เป็นไปตามที่คาด…นั่นคือสิ่งที่ทุกคนในห้องนั้นคิดจริงๆ ในยามนี้….
_______________________Talk#ขอบคุณคอมเมนต์ค่าE-Book ที่ Meb ภาค 1 ออกแล้วมี 80 ตอน เพิ่มตอนพิเศษ 5 ตอน ราคา 299 บาทE-Book ที่ Meb ภาค 2 ออกแล้วมี 67 ตอน เพิ่มตอนพิเศษ 3 ตอน ราคา 299 บาทสนใจสั่งซื้อเข้าไปที่ Meb กดค้นหานักเขียน Giffyguf เจอเลยค่ะ สำคัญ! ก่อนซื้อเข้าไปดูรายละเอียดข้อมูลเนื้อหาในเล่มในตอนที่ 1 ก่อนนะคะ ขอบคุณที่สนับสนุนค่า >_<

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 27 : พิราบสื่อสารเป็นเหตุ

นิยายแนะนำ

#ลู่หลินไม่อินประวัติศาสตร์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 27 : พิราบสื่อสารเป็นเหตุ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้