"เร็วๆเลยครับน้องๆถ้าวันนี้ทุกคนตั้งใจซ้อมในเชื่อฟังพวกพี่ๆพวกเราก็จะได้เลิกเร็ว"วิลกำลังเรียกให้รุ่นน้องปี 1 มารวมตัวกันหน้าร้านเกียร์หน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์
"แกพี่ว๊ากหล่อมาก..."ไปที่ปี 1 กับกระซิบกันพูดถึงรุ่นพี่ว๊าก
"ใช่หล่อมากแกงยิ่งขี้มาคัดสเปคฉันเลย"หนึ่งในสาวสองหันมากระซิบกับเพื่อนอีกคน
"เงียบ..ซุบซิบอะไรกัน"วิลมองไปที่กลุ่มน้องเฟรชชี่กลุ่มที่กำลังซุบซิบกันอยู่
"อยากเลิกกิจกรรมไวไหมครับตั้งใจทำกิจกรรมหน่อย...หรือพวกคุณอยากโดนซ่อม"สกายพูดขึ้นเสริม
"ดุเป็บ้าเลย"
"ผมบอกให้พวกคุณเงียบ....ไม่เงียบกันใช่ไหมครับ ดี"มาร์คัสที่นั่งมองนิ่งๆพูดขึ้นทำให้บรรยากาศรู้สึกเย็นละเยื่อกขึ้นมารุ่นน้องต่างพากันเงียบไม่กล้าสบตามอง
"หายไปไหนหนึ่งคน"ไซซีที่นับจำนวนรุ่นน้องในคณะแล้วปรากฏว่าหายไปหนึ่งคน
"เพื่อนหายไปไหนครับ.....มีใครพอจะรู้บ้างเพื่อนพวกคุณหายไปไหนกัน"วิลถามขึ้นในขณะที่น้องๆหันมามองว่าใครยังไม่มา คลาสหนึ่งในรุ่นน้องปีหนึึ่ง จึงยกมือขึ้น
"พี่ครับน่าจะเป็แพรไหมที่ยังไม่มาครับแต่เมื่อตอนกลางวันเธอเข้าเรียนอยู่นะ"
"แพรไหม?"มาร์คัสได้ยินชื่อแพรไหมทำให้เขาหันไปถามไซซีว่าแพงไหมชื่อจริงว่าอะไร
"ไซซีน้องที่ชื่อแพรไหมชื่อจริงชื่อว่าอะไร"มาร์คัสถามออกไปพร้อมกับใจที่เต้นระรัวภาวนาว่าอย่าให้เป็เธอเลยแพรไหม
"เออชื่อ...อ่ะนี่ไง น้องแพรไหมชื่อ...พรนับพัน...นามสกุล.."ยังไม่ทันที่ไซซีจะบอกนามสกุลเสียงะโขึ้นของแพรไหมทำให้มาร์คัสหลุดออกจากภวังค์
"มาค่ะ....แพรขอโทษด้วยค่ะที่มาช้า"แพรไหมรีบวิ่งเข้ามาในลานเกียร์หน้าคณะด้วยอาการที่เธอรีบวิ่งเข้ามาจนไม่ทันระวังจึงสะดุดกับก้อนหิน จะล้มลงเป็จังหวะที่มาร์คัสหันมาตามเสียงของเธอพอดีมือเลยคว้ารับร่างของแพรไหมไว้ทัน
"ค่ะ...ขอบคุณค่ะ"
แพรไหมพูดขอบคุณและหันไปมองหน้าคนที่ช่วยเธอไว้โดยไม่คิดว่าจะเป็มาร์คัสคนที่เธอพยายามจะลืมมาทั้งชีวิตเมื่อทั้งสองสบตากันต่างคนต่างมองหน้ากันโดยที่สายตาของเขาที่มีต่อเธอมีแต่ความรู้สึกที่หลากหลายแต่ด้วยธิติที่มีอยู่มาร์คัสไม่ตอบอะไรแต่ปล่อยให้ตัวแพรไหมทรงตัวได้แล้วก็เดินออกจากจุดนั้นโดยไม่สนใจคนตรงหน้า
"ในเมื่อว่าเพื่อนมาแล้วตามกติกาถ้ามาสายต้องซ่อม"มาร์คัสพูดขึ้นเพื่อจะทำตามกฎไม่ให้เป็เยี่ยงอย่างและอีกอย่างเขาก็ไม่สนใจว่าเธอจะรู้สึกยังไงในเมื่อเธอมาเป็ลูกไก่ในกำมือมาร์คัสก็จะใช้วิธีนี้เพื่อเอาคืนแพรไหมที่ทำให้เขาเ็ป
"เออคือแพรมาหลายคนเดียวแพรยอมรับผิดคนเดียวค่ะ"แพรไหมรู้ว่าเธอมาสายจึงไม่อยากให้เพื่อนๆต้องมาลำบากกับเธอและอีกอย่างเธอรู้ดีว่ามาร์คัส้าเล่นงานเธอคนเดียว
"ดีในเมื่อรู้ตัวเอง..เพื่อนคนอื่นจะได้ไม่ลำบาก"มาร์คัสจ้องหน้าแพรไหมแบบไม่ลดละ
"แต่เราว่าน้องเขาอาจจะไม่ได้ตั้งใจก็ได้นะดูสภาพน้องตอนนี้สิเหมือนมีเื่มาก่อนหน้านี้เลย"ไซซีพยายามที่จะช่วยแพรไหมพอรู้ดีว่ามาร์คัสเป็คนเนี๊ยบขนาดไหน
"ถ้าครั้งนี้เราอนุโลมให้ครั้งต่อไปก็มีอีก"มาร์คัสยังไม่ยอม
"ไม่เป็ไรค่ะแพรยอมรับผิดกฎก็คือกฎค่ะ"แพรไหมจ้องหน้ามาร์คัสกับเพราะเขารู้นิสัยของคนตรงได้ดี และก็รู้ด้วยว่าเขาจะใช้โอกาสนี้เอาคืนเธอ
"ดี...ก็รู้ตัวเองนี่"ต่างคนต่างไม่ยอมให้กัน
"มาสายกี่นาทีก็ซ่อมวิ่งรอบสนามบอลนาทีละ 1 รอบในเมื่อน้องมาสาย 10 นาทีก็วิ่งรอบสนาม 10 รอบก็แล้วกัน"
"มาร์คัสเราว่ามันจะมากเกินไปนะน้องตัวแค่นี้เอง"ไซซีพยายามแย้งเพื่อนขึ้นมาก็คิดว่าการสั่งซ่อมมันมากเกินกว่าเหตุ
"ไม่เป็ไรค่ะ 10 รอบก็คือ 10 รอบ"แพรไหมพูดแบบหนักแน่นพร้อมกับมองตามาร์คัสทำให้เขารู้ว่าในดวงตาคู่นี้เปลี่ยนไปจากเดิมจากผู้หญิงอ่อนแอในวันนั้นวันที่เขารู้จักเธอแต่ตอนนี้เหมือนเขาไม่เคยรู้จักเธอเลย
แค่ไหนรู้ดีว่าต่อให้เวลาจะเปลี่ยนไปมากแค่ไหนมาร์คัสก็ยังเป็มาร์คัสคนเดิมทำไมโชคชะตาถึงเล่นตลกให้เธอกลับมาเจอเขาอีกครั้ง ในขณะที่เธอกำลังวิ่งรอบสนามอยู่นั้นแพรไหมก็คิดถึงเหตุการณ์ในวันนั้นวันที่แพรไหมบอกเลิกมาร์คัส
ย้อนกลับไปเมื่อ 3 ปีที่แล้ว
ก่อนที่มาร์คัสจะเข้ามหาวิทยาลัยซึ่งแพรไหมอยู่มัธยมศึกษาปีที่ 4
"พรุ่งนี้วันปัจฉิมแล้วแพรมาเจอพี่ที่สวนสาธารณะหน้าหมู่บ้านนะ"มาร์คัสเดินมาบอกแพรไหมที่หน้าห้องเรียนเพราะเขามีบางอย่างที่จะให้กับเธอก่อนที่เขาจะไปเรียนต่อที่มาหาลัย
"ค่ะ!!!"แพรไหมยิ้มให้กลับมาร์คัสแต่แววตาสุดแสนจะเศร้าจนทำให้มาร์คัสสังเกตได้
"แพรเป็อะไรหรือเปล่าทำไมตาแดงร้องไห้มาหรอ"มาร์คัสเอื้อมมือจะไปตับใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้าด้วยความเป็ห่วง
"ปะ..เปล่าค่ะ..สงสัยจะอ่านหนังสือมากไปเหม่อเลยไปขยี้ตาตาไรแดงหรือเปล่า"
แพรไหมพยายามหลบสายตาของมาร์คัส เพราะกลัวว่าเขาจะจับได้ว่าสาเหตุที่แท้จริงแล้วเธอไม่ได้ขยี้ตาอย่างที่บอกแต่เพราะว่าเธอนั้นได้ผ่านการร้องไห้มาตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา
สาเหตุที่แพรไหมร้องไห้ตลอดทั้งคืนหลังจากที่เธอรู้ว่าครอบครัวของเธอกำลังจะล้มละลายเพราะพ่อโดนเพื่อนที่เป็หุ้นส่วนในธุรกิจโกงบริษัทจึงทำให้ต้องขายทรัพย์สินที่มีอยู่เพื่อใช้หนี้และก็จ่ายให้กับพนักงานก่อนที่บริษัทจะล้มละลาย
เธอมองว่าตัวเธอไม่มีค่าพอสำหรับมาร์คัสซึ่งครอบครัวของมาร์คัสมีฐานะที่ร่ำรวยมากถ้าหากเพียงว่าเขารู้ว่าครอบของแพรไหมมีปัญหาอะไรมีหรอที่ครอบครัวเขาจะไม่ยื่นมือมาช่วยแต่ด้วยความที่แพรไหม่ไม่อยากเป็คนที่เห็นแก่ตัวจึงเลือกที่จะเดินออกจากชีวิตของมาร์คัสไป
แพรไหมไปตามนัดที่มาร์คัสนัดเธอไว้เพราะเธอมองว่านี่จะเป็โอกาสสุดท้ายที่เธอจะมาเจอเขาแพ้ไหมไม่อยากรั้งให้ชีวิตของมาขัดต้องจมอยู่กับตัวเธอเองเพราะเธอไม่มีอะไรเหมาะสมกับเขาได้เลย
"พี่มาร์คัส"
"แพร....พี่มีอะไรจะให้"มาร์คัสกำลังจะยื่นกล่องที่อยู่ในกระเป๋าซึ่งเป็กำไรข้อมือที่เขาเก็บสะสมเงินเพื่อจะซื้อให้เป็ของแทนใจกับแพรไหม
"พี่มาร์คัสค่ะแพรมีเื่จะบอก...."แพรไหมสูดลมหายใจพยายามรวบรวมความกล้าที่จะพูดกับคนตรงหน้า
"เื่อะไรหรอแพร..แพรพูดก่อนเลย"มาคัสรอฟังเื่ที่แพรไหมจะพูด
"คือ....เอออออ..."แพรไหมยื่นมือไปจับจับมือมาร์คัสแล้วก็วางแหวนวงนึงไว้บนฝ่ามือของเขามาร์คัสมองแหวนตรงหน้าเขาจำได้ดีว่าเป็แหวนที่เขาหมั้นเพื่อจับจองคนตรงหน้าไว้ก่อนหากวันข้างหน้าเขาและเธอเรียนจบแล้วเขาสองคนตกลงที่จะแต่งงานกันตามที่ให้สัญญากันไว้
"แหวนหมั้น.....นี่มันคืออะไร"
"แพรว่าเราจบกันแค่นี้เถอะนะคะ....เราสองคนถอนหมั้นกันเถอะ"แพรไหมพยายามรวบรวมความกล้าพูดออกไปโดยที่ไม่กล้าหันมองมองหน้ามาร์คัส เธอได้แต่เบื่อนหน้าหนีคนตรงหน้า
"ไม่...ไม่..แพรพูดอะไรล้อพี่เล่นใช่ไหม"มาร์คัสไม่เชื่อที่ได้ยินพยายามตั้งสติมือทั้งสองข้างก็รีบคว้ามือคนตรงหน้าไว้พยายามรวบรวมความกล้าที่จะถามใหม่เผื่อว่าตัวเองจะหูฝาดไป
"เราเลิกกันเถอะ......แพรขอร้องเราหมั้นกันต่อไปไม่ได้แล้ว"แพรไหมพูดพร้อมทั้งน้ำตาพยายามขอจบความสัมพันธ์กับคนตรงหน้าพอเธอเองก็เ็ปไม่แพ้กันที่ต้องพูดคำนั้นออกมา
"ทำไม..พี่ไม่เลิกพี่ไม่ยอมถอนหมั้นเด็ดขาด"มาร์คัสไม่ยอมรับในสิ่งที่ได้ยินจากปากคนตรงหน้า
"แพรอย่าล้อพี่เล่น..ที่ไม่สนุกกับแพรนะ"
มาร์คัสพูดพร้อมน้ำตาที่พรั่งพรูออกมาโดยไม่อายคนตรงหน้าเลยเพราะเขารู้ดีว่าแพรไหมเป็คนที่ไม่เคยพูดล้อเล่นแบบนี้
"พี่มาคัส...."แพรไหมเองก็เ็ปไม่น้อยไปกว่าคนตรงหน้าเลยแต่ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
"ไม่พี่ไม่เลิกไม่ถงไม่ถอนหมั้นอะไรทั้งนั้น...พี่ไม่ยอมเลิกกับแพรเด็ดขาด"
"ปล่อยแพรไปเถอะนะแพรขอร้อง...หือๆ"แพรไหมปล่อยโห่ออกมาทำให้มาร์คัสใกับอาการของคนตรงหน้าที่ร้องไห้จนไม่เอาอะไรแล้ว เขามีความรู้สึกว่าแพรไหมเ็ปมาก
"เพราะอะไร...ทำไมแพรถึงบอกเลิกพี่..พี่ผิดอะไรหรอ พี่รักเราน้อยไปกว่าคนอื่นหรือพี่ทำอะไรให้แพรไม่พอใจแพรบอกพี่มาสิแพรไหม"
"พี่ดีกับแพรเสมอขอบคุณ่เวลาที่ผ่านมานะคะ....เราจบกันแค่นี้เถอะนะ"
"แพรมีคนอื่นใช่ไหมมันเป็ใครที่จะไปฆ่ามัน"มาร์คัสคิดไม่ออกว่าเหตุผลอะไรที่คนตรงหน้าถึงขอเลิก จึงได้เข้าใจไหมว่าคนตรงหน้ามีใครอีกคนที่เข้ามาเปลี่ยนความรักที่เธอมีต่อเขาเป็อย่างอื่นไปไม่ได้
แพรไหมรู้ดีว่ามาร์คัสกล้าทำแบบนั้นแน่นอนแต่ในความเป็จริงแล้วเธอไม่ได้มีคนอื่นเลยซึ่งเหตุผลนั้นเพียงเธอไม่อยากให้ครอบครัวของมาร์คัสยื่นมือมาช่วยเหลือครอบครัวเธอเพราะเธอรู้ดีว่าสิ่งที่ครอบครัวเธอเผชิญอยู่นี้เป็เื่ที่หนักหนามากเธอจะเอาเปรียบเขาไม่ได้
"ใช่....แพรมีคนอื่นแล้วและแพรก็หมดรักพี่แล้วดังนั้นปล่อยแพรไปเถอะแพรขอร้อง"
แพรไหมตัดสินใจที่จะโกหกมาร์คัสไปแบบนั้นเพราะรู้ดีว่ายังไงมาร์คัสก็ไม่มีทางรู้ว่าเธอมีคนอื่นอย่างที่เธอบอกแน่นอน เพราะหลังจากนี้เธอกับพ่อของเธอได้ตัดสินใจแล้วว่าจะย้ายไปอยู่ที่ต่างจังหวัดและจะไม่กลับมาที่นี่อีก
เมื่อมาร์คัสได้ยินแบบนั้นเขาก็ล้มทั้งยืนร่างกายที่กำยำของเขาก็ดูเหมือนจะไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาทันตาเห็นเขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขาจะหักหลังเขาไปมีคนอื่น
"ในตอนที่เธอมีฉันเธอมีคนอื่นอย่าให้ฉันรู้ว่าคนนั้นเป็ใครฉันไม่ปล่อยไว้แน่เธอจำไว้นะแพรไหมวันนี้ถ้าเธอเดินออกจากตรงนี้ถือว่าเราขาดกัน"
มาร์คัสตัดสินใจเด็ดขาดด้วยการที่เขาถูกฝึกมาจากตระกูลที่เป็มาเฟียอยู่แล้วเขาจึงไม่สามารถที่จะเสียใจหรือร้องไห้คร่ำครวญได้นานถึงแม้ว่าภายในจิตใจของเขาจะอ่อนแอก็ตาม
"แพรขอโทษ..."แพรไหมหันหลังให้กลับมาร์คัสแล้วเดินออกจากตรงนั้นไปโดยไม่หันหลังกลับมามองเลยแม้หัวใจที่เ็ปแค่ไหนเธอก็จะจำไว้ว่าจะไม่อ่อนแอให้เขาเห็นอีก
"เธอจำไว้นะแพรไหม...ฉันจะไม่รักคนอย่างเธออีก ต่อจากนี้ขอให้เราเป็คนที่เกลียดกันตลอดไป....ฉันเกลียดเธอ"
มาร์คัสนั่งลงท่ามกลางสายฝนที่กำลังจะตกโดยไม่ลุกไปไหนเขาใช้ความคิดทั้งหมดที่มีอยู่เพื่อหาเหตุผลที่แท้จริงแต่ก็หาเหตุผลไม่ได้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้นจึงทำให้มาร์คัสปรักใจเชื่อว่าเหตุผลที่แพรใหม่ขอจบความสัมพันธ์คือเธอมีคนอื่นจริงๆ
ส่วนแพรไหมทุกคำพูดที่มาร์คัสพูดเธอได้ยินทุกคำเธอได้แต่บอกตัวเองไว้ว่าดีแล้วเขาจะได้มีชีวิตที่ดีไม่ต้องมาเสียเวลากับเธอที่ไม่เพียบพร้อมอะไรเลยแพรไหมก็เ็ปไม่น้อยกว่ามาร์คัสแต่เธอต้องตัดใจ
"แพรขอโทษนะที่มาร์คัส"
จากเหตุการณ์วันนั้นมาร์คัสก็ไม่เคยรู้ข่าวคราวของครอบครัวแพรไหมอีกเลยรู้แต่ว่าแพรไหมปิดการติดต่อทุกช่องทางไม่ว่ากับเพื่อนสนิทหรือแม้แต่การย้ายโรงเรียน และเขาก็ไม่คิดที่จะสืบหาเพราะในใจเขาเกลียดผู้หญิงคนนี้ไปแล้ว ถึงครอบครัวของเขาจะเป็ตระกูลมาเฟียมีอิทธิพลแค่เพียงครอบครัวผู้หญิงคนหนึ่งทำไมเขาจะตามหาไม่ได้ แต่หัวใจที่เ็ปในครั้งนั้นทำให้เขาปฏิญาณกับตนเองจะไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้อีกเพราะเขาทั้งรักและก็เกลียดในเวลาเดียวกัน
"ฉันเกลียดเธอแพรไหม"
✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨
ลูกเขยอย่าเกลียดลูกสาวไรท์เลย พี่น้องทำไปน้องมีเหตุผล
อย่าโบ๊ตอนหลังก็แล้วกันนะถึงตอนแรกพี่จะโดนกระทำแต่ต่อไปพี่อย่าทำน้องคืนล่ะ
2K
