เมื่อชายตามน้อยเข้ามาน้อยได้โต๊ะนั่งเป็ที่เรียบร้อยแล้ว3
“ พี่ชายหิวมากไหมครับน้อยว่าจะเอาแซนวิชที่วางโชว์ และก็นมในตู้ก็พอครับ ”
“ แล้วจะอิ่มหรือครับ”
“ เช้า ๆน้อยทานแค่นี้ครับ ตอนกลางวันค่อยจัดหนัก ”
“ อ่ะ ตามใจเช้า ๆ พี่ก็ดื่มแค่กาแฟ กับ แซนวิชเหมือนกัน แต่แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะครับต่อไปต้องทานเยอะ ๆ มื้อเช้าสำคัญที่สุด รู้ไหม ” ชายยอมตามใจแล้วหันไปสั่งเอาแซนวิชที่วางโชว์ 2 ชิ้น พร้อมด้วยนม กับกาแฟที่อยู่ในตู้เย็น พร้อมจ่ายเงิน
“ ขอบคุณครับแต่พี่ชายก็ต้องทานเยอะ ๆ เหมือนกันนะครับ ”
“ ได้เลยครับจะทานเป็เพื่อนน้องน้อยทุกวัน "
“ ครับ ”น้อยรับคำด้วยรอยยิ้ม
เมื่อได้รับอาหารพร้อมเงินทอนแล้ว
“ เราไม่ทานที่นี่เหรอครับ” น้อยถามอย่างสงสัย
“ เทคอะเวย์ดีกว่าครับน้องน้อยจะได้ไม่สายด้วย นั่งทานไปในรถเลยนะครับ ” ชายบอกพร้อมเดินนำน้อยกลับออกไป
“ ขอบคุณนะครับ” น้อยกล่าวขอบคุณ ก่อนที่จะเปิดประตูขึ้นรถไป
ชายยิ้มรับอย่างอารมณ์ดีก่อนที่จะเปิดประตูขึ้นเช่นกัน เพื่อนำรถยนต์ของเขาขับเคลื่อนออกไป
“ ทำไมยังไม่ทานอีกครับ”
“ ก็จะถึงแล้วเดี๋ยวค่อยทานก็ได้ครับ ”
“ ให้พี่ไปส่งที่หน้าตึกเรียนเลยได้ไหมครับ”
“ ได้ครับ ”น้อยยิ้มรับ พร้อมบอกทาง
เมื่อมาถึงหน้าตึกที่น้อยต้องขึ้นไปเรียน
“ ตั้งใจเรียนนะครับอย่าลืมทานด้วยนะครับ ”
“ ครับพี่ชายก็ตั้งใจทำงานนะครับ แล้วนี่ส่วนของพี่ชายนะครับ ”
“ ครับทุ่มหนึ่งเจอกันนะครับ ”
“ ครับ ”น้อยรับคำ ในจังหวะที่น้อยหันไปเอากระเป๋าเป้จากที่นั่งด้านหลังชายก็ยื่นริมฝีปากมาจุมพิตเบา ๆ ที่ข้างแก้มของเขา
“ พี่ชาย ”น้อยเรียกชื่อคนทำให้เขาเขิน
“ ครับ ”ชายรับคำยิ้ม หน้าของเขายังคลอเคลียอยู่ใกล้ ๆ
“ น้อยไปเรียนแล้วนะครับ” น้อยรีบเปิดประตูลงรถไปทันที แล้วรีบเดินขึ้นตึกเรียนไปเลยโดยไม่หันมามอง
ชายยิ้มหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะนำพารถยนต์ของเขาจากไป
ภายในห้องเรียน
“ น้อย ทางนี้ ”เสียงชองสมาดังขึ้น เมื่อร่างของน้อยเดินผ่านประตูห้องเรียนเข้ามา
น้อยเดินตรงไปหาสมาเพื่อนรักของเขา ซึ่งตอนนี้สมากำลังนั่งรอเขาอยู่ สมาได้ทำการจองที่นั่งไว้ให้แล้ว
“ ขอบใจนะ ”น้อยเอ่ยบอก
“ น้อยเป็อย่างไรบ้างกับวันแรกที่มีคนรู้ใจมาส่ง” สมาถามน้อยอย่างหยอกเย้า
“ แล้วเวลาที่พี่ชาติมาส่งสมาสมารู้สึกอย่างไร น้อยก็คงรู้สึกไม่ต่างกัน ” น้อยหยอกสมากลับไป
“ พอเลยไม่คุยด้วยแล้ว ”
น้อยยิ้มหัวเราะสมาอย่างขบขันสมาเป็คนขี้อายมาก และต้องคอยปกปิดความรู้สึกแอบชอบพี่ชาติไว้ข้างในเพียงลำพังแต่ก่อนเขาเองก็เป็เช่นเดียวกับสมา ต้องเก็บซ่อนความรู้สึกเอาไว้ไม่กล้าที่จะแสดงความรู้สึกออกมา พอมาตอนนี้เขาเองก็ยังไม่ค่อยแน่ใจในตัวของชายมากนัก แต่ก็ยังดีกว่าแต่ก่อน ที่ตอนนี้เขาเองก็แสดงออกได้มากขึ้นและสามารถที่จะอยู่ข้าง ๆ คนที่เขาชอบได้ แต่สมาอยู่ด้วยกันทุกวันแต่ต้องเก็บความรู้สึกดี ๆ ไว้ข้างใน แสดงออกมาก็ไม่ได้ เขาว่ามันคงเ็ปน่าดู
“ อาจารย์มาแล้ว” เสียงเพื่อนในห้องร้องบอก
ทุกคนจึงนำหนังสือออกมาและเริ่มเรียน
บริเวณรั้วของอาณาเขตบ้านตระกูลนาวาวณิช
จันทร์ลงจากแท็กซี่เป็ที่เรียบร้อยแล้วเธอจึงเดินไปประตู พร้อมแจ้งให้ทราบว่านุ่มนิ่มให้เธอมาหาพวกเขาจึงทำการเปิดประตูให้เธอ ตัวเธอรีบสาวเท้าเพื่อไปให้ถึงบ้านหลังที่สามซึ่งเป็บ้านของสมา ตอนเดินผ่านบ้านหลังแรกยังไม่เท่าไร เพราะเป็บ้านของนุ่มนิ่มแต่พอต้องผ่านบ้านหลังที่สอง ซึ่งเป็บ้านของหนึ่ง เธออยากจะหายตัวได้จริง ๆเธอรู้ว่าหนึ่งเองไม่ได้ชอบหน้าเธอนัก แต่เธอก็ไม่รู้ว่าเป็เพราะอะไรกันแน่อย่างไรเสีย หนึ่งก็เป็พี่ชายของเ้านายเธอ ถ้าเธอทำให้เขาไม่สบายใจ เธอก็จะพยายามอยู่ให้ห่างจากเขามากที่สุดตอนนี้ถือว่าเธอโชคยังดี ที่ไม่เจอเข้ากับเขาขณะนี้ตัวของเธอมาถึงหน้าบ้านหลังที่สามแล้ว
“ นายน้องคะจันทร์มาถึงแล้วค่ะ ” จันทร์ร้องบอกอย่างปกติเธอถอดรองเท้าออก พร้อมเดินเข้าไปยังด้านใน โดยที่ยังไม่เงยหน้าขึ้นมา
“ จะะโทำไมจะร้องบอกให้ใครรู้บ้าง ” เสียงของหนึ่งดังขึ้น
“ นายหนึ่งสวัสดีค่ะ ” จันทร์เงยหน้าขึ้นมอง
หนึ่งพยักหน้าให้พวกคนที่เดินตามเขาไปก่อน
“ รีบมาเอาหน้าเ้านายเธอหรือ” หนึ่งยกมือขึ้นกอดอก
จันทร์เม้มปากแน่น
“ นายน้องให้มาค่ะขอตัวก่อนนะคะ ” จันทร์ตอบคำถามแล้วเดินเลี่ยงไปเธอรีบสาวเท้าไปยังห้องหนังสือ ซึ่งนุ่มนิ่มมักใช้เป็ที่ให้เธอทำงานเอกสารให้เธอเหลือบมองไปยังด้านหลัง หนึ่งไม่ได้เดินตามมา เธอรู้สึกโล่งใจทันทีที่เธอเปิดประตูห้องหนังสือเข้าไปเธอก็เจอเข้ากับเ้าของร่างบางของเ้านายสาว
“ พี่จันทร์มาถึงแล้วเหรอคะค่ารถทั้งหมดเท่าไรคะ ” นุ่มนิ่มเอ่ยทักหลังจากที่ทราบจำนวนเงิน เธอก็ยื่นเงินคืนให้
“ เอาไปทั้งหมดนั้นแหละไม่ต้องทอนหรอกค่ะ ”
“ ขอบคุณค่ะ ”
หลังจากนั้นจันทร์ก็เข้าไปช่วยนุ่มนิ่มเตรียมเอกสาร
ณโรงอาหารภายในคณะบริหารธุรกิจ
น้อย กับ สมากำลังนั่งทานอาหารกันอยู่
“ แล้วนี่พี่ชาติตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนอ่ะ ไม่ตามพี่เขามาทานด้วยกันล่ะ ” น้อยเอ่ยถาม
“ พี่เขาไม่มาหรอกน้อยก็รู้ว่า ยังไงเขาก็ไม่ยอมมา ” สมาตอบ เขาคิดไปถึงอีกคนชาติ เป็ชายหนุ่มผิวเข้ม แต่หน้าตาออกจีน ด้วยเขามีพ่อเป็คนไทยเชื้อสายจีนชาติเป็คนสูงทีเดียว สูงกว่าตัวเขาเสียเอง เขาก็ไม่เคยคิดว่าต้องมาชอบผู้ชาย หรือผู้หญิง แต่พอได้มาเจอกับชาติ ั้แ่ครั้งแรกที่ได้เจอกันชาติก็ดูแลเขาด้วยดีมาตลอด พี่แกดูเหมือนว่าจะทำให้ด้วยใจจริง ๆไม่ใช่เพราะเป็หน้าที่ที่ต้องทำ เขาจึงรู้สึกดีด้วย เพราะั้แ่เขาเกิดมา ขนาดแม่แท้ๆ ของเขาจะมาสนใจไยดีเขาก็จะเป็เพราะว่าพ่อของเขาจะมาหาเท่านั้น ถ้าพ่อไม่มาหาแม่ก็จะไม่สนใจเขาเลย วัน ๆ แม่ก็จะนั่งรอแต่ให้พ่อของเขามาหาเท่านั้นเองแต่หลังจากที่แม่ของเขาเสียไป นุ่มนิ่ม พี่สาวต่างแม่ที่รับเขามาอยู่ด้วยพี่เขาจะดูแลเอาใจใส่เขาเป็อย่างดี นี่เป็ครั้งแรกก็ว่าได้เขาจึงรักพี่สาวต่างแม่คนนี้มาก แล้วก็ ชาติ พ่อบอดี้การ์ดหน้าตายที่เฝ้าดูแลและเอาใจใส่เขาดีมาก และก็มี น้อย เพื่อนที่แสนดีที่เขาไม่เคยคิดว่าชาตินี้เขาจะมีได้
“ สมาก็ลองชวนบ่อยๆ ชวนไปทุกวัน ต้องมีสักวันสิที่พี่เขาจะยอมมา ” น้อยให้คำแนะนำสมา
“ พี่ชาติไม่ใช่ พี่ชายนะ ” สมาพูดอย่างน้อยใจ
“ ยังไง ”
“ ก็พี่ชายเขามีใจให้กับน้อยไม่เหมือนพี่ชาติ ถ้าพี่เขารู้ว่า สมามีใจให้ ไม่รู้ว่าพี่เขาจะตอบว่าอย่างไร ”สมาพูดแล้วก้มหน้านิ่ง น้ำใส ๆ เริ่มเอ่อขึ้นมาที่เบ้าตาของเขา
“ น้อยก็ไม่รู้นะว่าพี่ชายเขาจะมีใจให้น้อยมากขนาดไหนพี่เขาจะรักน้อยได้เหมือนที่น้อยรักพี่เขาหรือเปล่า ” น้อยเริ่มตัดพ้อให้เพื่อนรักฟัง
“ ให้สมาถามให้ไหม”
“ อย่าดีกว่าทานข้าวเถอะ " น้อยกล่าวปฏิเสธ แล้วตัดบทไป
อีกด้านหนึ่งที่ฝั่งตรงข้ามกับโรงอาหาร
ชาติกำลังยืนมองดูสมา กับ น้อยอยู่ เขารับรู้ได้ว่าทั้งสองกำลังพูดถึงเขาอยู่ทำไมเขาเองจะไม่รู้ว่า สมา นายคนเล็กของเขานั้น เริ่มที่จะคิดกับเขาแตกต่างออกไปแต่ถ้าถามเขา ตัวของเขาเองก็ไม่สามารถที่จะตอบได้ว่า เขามีความรู้สึกอย่างไรเขารู้แค่เพียง เขามีหน้าที่ที่ต้องดูแล และรักษาความปลอดภัยให้กับนายของเขาแล้วนี่ถ้านายคนที่เป็พี่ทั้งชาย ทั้งหญิงรู้ว่าเขาทำให้น้องชายของพวกเขามีความรู้สึกดี ๆ ให้ พวกเขาคงไม่ปล่อยเขาไว้แน่ ๆเขาคงไม่ต้องคิดไปไกลถึงว่า เขาจะสามารถตอบรับความรู้สึกดี ๆ นั้นเลยถึงเขากับนุ่มนิ่มจะโตมาด้วยกัน แต่นุ่มนิ่มนั้นรักน้องชายต่างแม่คนนี้เป็ที่สุดเธอคงไม่ยินดีไปด้วยได้หรอก คิดแล้ว ก็ทำให้เขาถอนหายใจเฮีอกใหญ่เขามองดูใบหน้าของสมาที่มีความเศร้า เขาก็ไม่สบายใจเป็อันมากเมื่อดูสมาก็เหมือนเด็กหนุ่มทั่วไป สมาเป็เด็กหนุ่มที่มีหุ่นสูงโปร่งถึงจะดูไม่บอบบางเท่าน้อย คนที่เป็เพื่อน แต่ก็สูงกว่าน้อยไม่มากเมื่อเทียบกับเขาแล้ว สมารูปร่างบางกว่ามาก และเขาก็สูงกว่าสมาเขาจะสามารถทำอะไรได้ ก็คงต้องปล่อยไว้แบบนี้ และหวังว่าการที่เขาวางตัวเฉย ๆจะทำให้นายคนเล็กของเขาเลิกสนใจในตัวของเขาไปเอง
ในโรงอาหาร
สมาเงยหน้าขึ้นมาเขารู้สึกว่ามีคนจ้องมองเขา เมื่อเขาหันไปมองสายตาของเขาก็ประสานเข้ากับสายตาของชาติ เขาจ้องมองไม่ลดลงพยายามส่งความหมายผ่านดวงตาของเขา ชาติเองที่เป็ฝ่ายหลบตาพร้อมก้มหัวให้เพื่อแสดงความเคารพซึ่งนั้นเองที่ทำให้เขาลดสายตาลงมามองแค่จานอาหารตรงหน้าอย่างเสียใจ
น้อยสังเกตเห็นเพื่อนรักก้มหน้านิ่งไม่ขยับเลยก็ทำให้สงสัยยิ่งนัก จนต้องเอ่ยปากถาม
“ เป็อะไร ”
“ พี่ชาติ ”สมาเอ่ยได้แค่นั้น น้ำใสก็เอ่อขึ้นตา ทำให้เขาพูดต่อไม่ได้
น้อยหันไปมองโดยรอบแล้วเขาก็ได้เห็นว่าชาติยืนอยู่อีกฝั่งหนึ่ง ชาติก้มหัวแสดงความเคารพเขาด้วยเขาเองก็ก้มหัวตามพร้อมกับยิ้มรับ เขาหันกลับมามองหน้าของสมาแล้วเขาก็นึกสงสารเพื่อนเป็อันมาก เขาเข้าใจเป็อย่างดีในเวลาที่ต้องแอบเก็บซ่อนความรู้สึกชอบใครสักคนไว้ในใจ บอกออกไปก็ไม่ได้แสดงออกก็ไม่ได้ เป็การทรมานที่สุด เขา กับ สมา ก็เหมือนกัน พวกเขาไม่ได้คิดว่า จะต้องชอบผู้ชายแต่ในเมื่อพวกเขารักชอบคน ๆ นั้นไปแล้ว จะให้พวกเขาเปลี่ยนใจคงไม่ได้ แต่ก่อนเขาก็แอบชอบชายมาตั้งนาน ยิ่งระยะหลังเขาต้องทำตัวให้ห่างจากคนเป็พี่ยิ่งทำให้เขาโหยหา คิดถึงมากขึ้น เขาแอบร้องไห้เสียใจที่ทำไมความรักของเขาเป็แบบนี้ มาตอนนี้ ถึงทุกอย่างยังไม่ชัดเจนแต่อย่างไรก็ดีกว่าแต่ก่อนเป็อันมาก
“ สมาทำไมไม่ลองบอกความรู้สึกของสมาให้พี่ชาติรู้บ้างล่ะ ” น้อยเอ่ยให้คำแนะนำ
“ สมาก็ลองจะเริ่มหลายรอบแล้วแต่พอจะเริ่ม พี่ชาติเหมือนรู้ทัน เปลี่ยนเื่ทุกที ” สมาบอกกล่าวอย่างหงอยๆ
“ ให้น้อยบอกให้ไหม”
“ จะดีหรือ ”
“ ยังไงพี่ชาติก็ต้องฟังพี่เขาคงไม่กล้าเปลี่ยนเื่ ”
“ ขอบใจนะ ”สมาเริ่มยิ้มออก
“ อิ่มแล้วใช่ไหมป่ะ ไปขึ้นเรียนกันต่อ แล้วมีโอกาส น้อยจะช่วยสมาเอง ”
สมายิ้มให้กับน้อยแล้วทั้งสองก็ออกเดินไปขึ้นตึกเรียน เพื่อไปเรียนในรายวิชาต่อไป
ส่วนทางด้านชาติเมื่อเขาเห็นสมาเดินขึ้นตึกเรียนไปกับน้อยแล้ว เขาจึงเดินจากไป
7K
![ข้าคือศิษย์คนสุดท้ายของราชาเนโครแมนเซอร์ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1702627146_34036977.webp)