"คุณชายเทลเลอร์ สินะ"
พ่อของเบลได้ถามลูฟเเล้วลูฟก็ได้พยักหน้าตอบเขาไป
"พ่อของเธอกำลังรออยู่ที่ห้องรับรองน่ะ รีบไปหาเขาสิ"
พูดเเล้วลูฟก็เดินไปที่ห้องรับรองโดยมีเบลตามมาด้วย เมื่อทั้งคู่ถึงห้องรองรับก็เจอดยุกเทลเลอร์
"อ้าว ลูฟเฟอร์ มาจนได้นะ คุณชายเวกเกอร์พาลูกมาที่นี้เหรอ"
"ป่าว ผมเเค่รู้ว่าคุณพ่อมาที่นี่เลยมาหาน่ะ"
"รบกวนคุณชายเบลด้วยนะ ฮ่าๆๆ ลูฟก็เป็คนเงียบๆเเบบนี้เเหละ เเต่ก็มีความรู้ผิดรู้ชั่ว ถ้าคุณชายเบลได้เป็เพื่อนคงจะดีต่อทั้งคู่เเน่"
"เอิ่ม.......พึงรู้เหมือนกันนะครับ อ่าาา....."
เบลตอบ
"ขอตัวไปนั่งประชุมกับดยุกเวกเกอร์ก่อนนะเด็กๆ"
ว่าเเล้วดยุกเทลเลอร์ก็เดินไปห้องทำงานของ พ่อเบล
"พ่อนายนี้ดูเป็คนพูดรู้เื่ดีนะต่างจากนายมากเลยเเหะ~~..."
"อืม"
" นี้ลูฟนายไม่เห็นชั้นสำคัญเเล้วหรือไงทำไมต้อง......"
"ฉันเเค่อยากจะเปลี่ยนเเปลงตัวเอง...."
"เเล้วทำไมต้องเงียบเเบบนี้ละ?"
"ฉันไม่อยากทำให้เกิดความเสี่ยง"
"เสี่ยงอะไร?"
"เสี่ยงที่พวกเราจะกลับมารวมตัวกันอีก!"
"!!!???"
เบลเงียบเเละก้มหน้าลง
"จริงสินะ.......นี้คือการมาเกิดใหม่เพื่อสำนึกผิดในสิ่งที่เราทำในอดีต ฉัน......ดีใจที่นายกลับตัวกลับใจได้นะลูฟ ถ้าเป็ไปได้ถ้าพวกเราทุกคนกลับไปเรียนบน์กับอาจารย์เดลลอคในมหาห้องสมุดอีก อาจารย์คงจะดีใจมากเเน่......"
เบลได้ก้มหน้าเเล้วก็ยิ้มก่อนจะเดินจากไปเเละโบกมือลาลูฟ
"งั้นฉันคงต้องไปเปลี่ยนชุดเเล้วละถ้านายกลับก่อนก็ขอให้โชคดี พรุ่งนี้ก็เจอกันที่คลาสเหมือนเดิมนะ"
เบลก็เดินเข้าห้องนอนของเขาไป ลูฟจึงนั่งรอพ่อของเขาที่ห้องรับรองจนพ่อของเขาเดินออกมาเเล้วก็พาลูฟกลับบ้านระหว่างทางดยุกก็ได้ส่งจดหมายหนึ่งให้ลูฟดู
"ตระกูลรอง..."
"ใช่ลูฟ ตระกูลญาติของเรา พวกเขาจะส่งคนของเขามาเรียนที่เดียวกับลูกเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างตระกูลน่ะ"
พูดจบก็ได้เอาจดหมายคืน เมื่อถึงบ้านลูฟก็เดินเข้าห้องของตนเเล้วก็นอนลงบนโซฟาเเล้วงีบไป
"ในโลกนี้ถึงจะมีกฎว่าเทพระดับสูงจะสามารถใช้เวทย์ได้อย่างอิสระก็เถอะเเต่ ทำไมตอนนี้เราถึงใช้พลังไม่ได้เลยเเม้เเต่น้อย?....หรือพวกเราทุกคนจะถูกสาป?.....ก็เป็ไปได้ ท่านพ่อคงจะกังวลว่าพวกเราจะทำร้ายคนบริสุทธิ์สินะ?"
"ใช่เเล้วละ....."
"ใครน่ะ"
ลูฟถามกลับเสียงลึกลับนั่น เเต่เสียงนั่นก็ไม่ตอบกลับมาเลยหลายนาที
"นี้เราคิดมากไปงั้นเหรอ?"
"ลูซิเฟอร์ ฉันจะหาตัวนายให้พบไม่ว่าจะต้องพลิกเเผ่นดินหาก็เถอะ"
"นายเป็ใคร.."
ลูฟถามกลับเเละ เสียงนั้นก็ได้ตอบกลับลูฟด้วยน้ำเสียงที่เบา
"ไม่จริงน่ะ!!"
ลูฟได้ใตาค้างไปสักเเปป เเล้วลูฟก็พยายามเจรจากับเสียงนั้น เเต่เสียงนั้นได้หัวเราะขึ้นเเล้วบอกว่าลูฟได้เสียสติไปเเล้วหรือไง
ลูฟสะดุ้งตื่นเเล้วก็ลุกขึ้น
"นายคิดว่าจะหนีฉันพ้นเหรอลูซิเฟอร์"
เสียงมาจากด้านข้างใต้เตียง ในขณะที่ลูฟกำลังใเเล้วกำลังวิ่งไปกดเรียกคนใช้เเต่เเล้วมีดเล่มนึงก็ได้มาจ่อคอลูฟ
"นี้ๆ ไม่ได้เจอกันนาน นายอ่อนลงเยอะขนาดนี้เลยเหรอลูซิเฟอร์ ไม่สิ.... จอมมาร"
"คุณคือใครทำไมมาที่บ้านผมได้น่ะ"
"ดมกลิ่นนี้ก็น่าจะรู้นะว่าคือใคร"
"กีริค เหรอ?"
"สมเเล้วที่เป็จอมมารรู้กระทั่งกลิ่นของลูกน้องตนเอง"
"มีธุระอะไรกับฉัน..."
ทวยเทพมากๆน่ะสิ....."
"ซาตาน...."
ซาตานเเละกีริค(เเมมม่อน)ได้เจอตัวจอมมารเเล้ว ตอนนี้ลูฟรู้ได้ทันทีว่าจะเกิดเรื่องอันตรายในวันข้างหน้าเเน่ๆ เเต่ทันใดนั่นเขาก็หมดสติไป ลูฟตื่นมาอีกทีก็นอนในโรงบาล หันไปข้างไปเจอเเม่ของตนกำลังนั่งดูอาการลูฟอยู่อย่างเป็นห่วง
"ดีจัง ที่ลูกปลอดภัยดี"
"คุณเเม่ เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ"
"เเม่มาเรียกลูกไปกินข้าวเย็นเเต่ลูกเงียบไม่ขานกลับเเม่เลยพังประตูเข้าไปเเล้วเจอลูกนอนสลบบนเตียงของลูกน่ะ"
ลูฟได้ฟังก็ครุ่นคิดว่าเกิดอะไรขึ้นทั้งเรื่องความฝัน เรื่องกีริคกับซาตาน เขาเลยนึกออกว่าสาตานมีพลังสะกดจิตทำให้ลูฟหมดสติลง
"อย่างนี้นี้เอง สะกดจิตเราให้สลบเพื่อจะให้เราออกมานอนป่วยนอกบ้านจะได้หาเวลามาพบเราเพื่อเกลี่ยกล่อมให้ได้สินะ"
ลูฟจึงได้ขอให้เเม่กลับบ้านไปเเล้วตนก็ล็อคประตูเพราะรู้ว่าซาตานยังใช้พลังได้ถ้าเข้าเจอกันซึ่งๆหน้ามีหวังโดนสะกดเเน่ๆ เเล้วลูฟก็รู้สึกอยากอ่านหนังสือเลยสั่งหนังสือเกี่ยวกับเวทมนตร์มาเล่มหนึ่งซึ่งจะมาส่งในอีกสองชั่วโมง โดยบอกเขาว่าถ้ามาถึงให้โทรหาลูฟด้วย คนส่งของก็รับคำขอ ลูฟก็นั่งดูทีวีไปเรื่อยๆจนกระทั่งจอเริ่มดำๆติดๆไฟสลัวๆ มีเสียงเคาะประตูลูฟคิดว่าไฟฟ้าคงไม่ดีเลยเดินออกไปเอาหนังสือ ทันทีที่เปิดประตู
"ว่าไงลูฟ ฉันเจอไอ่นี้ว่างไว้หน้าห้องนายอะนะ"
ลูฟถอนหายใจ
"เบล ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี้ละ?"
"ก็เพราะพ่อนายโทรมาบอกพ่อฉันฉันเลยต้องมาดูอาการนายยังไงละเจ้าบ้า"
"งั้นเหรอ ...."
"อะไร?"
"ฉันมีอะไรจะบอกนายน่ะ....... เมื่อกี้ฉันพึงเจอกับซาตานเเล้วก็กีริค"
ทั้งคู่ก็คุยกันถึงเรื่องที่ลูฟเจอมา เบลได้สัญญาว่าจะไปบอกลิเวียนเเล้วจะไม่ปล่อยให้ลูฟเป็นอะไรเเน่ สิ้นสุดเสียงเบล
"ใครกันเเน่ที่จะไม่ปล่อยให้ท่านจอมมารตกที่นั่งลำบากกัน"
"ใครน่ะ !!?"
ลิเวียนเดินเข้าห้องมาด้วยสีหน้านิ่งขรึม เเล้วก็เดินไปข้างๆลูฟพร้อมของฝากเเละช่อดอกไม้
"ท่านจอมมาร ข้าน้อยมาเยี่ยมท่านเเล้วขอรับ นี้คือดอกไม้ครับ เเล้วก็ขนม อาหารสองมื้อมาให้ท่านเล็กๆน้อยๆ"
"ขอบคุณมากนะลิเวียน"
"ชิ ของฉันอยู่ไหนละเจ้าโลมา"
"นายป่วยหรือไงเบล? ต่อหน้าหัวหน้าของเราทำตัวให้นอบน้อมบ้างก็ดีนะเจ้าเเมงวัน"
ก่อนที่จะทะเลาะกันลูฟก็มาเเยกทั้งสองออกจากกัน ลิเวียนนั้นได้มาเเอบฟังอยู่นานเเล้วเลยค่อนข้างเข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้น
"สะกดจิต? ดูเหมือนเราทั้งสามจะไม่สามารถใช้เวทใดๆได้เลยนะขอรับ ท่านลูฟ"
"เเสดงว่าเจ้าซาตานรู้วิธีหรือไม่ก็เป็นมันที่ใช้เวททำให้เราใช้เวทไม่ได้เเน่ๆ"
"อย่าพึงด่วนสรุปเบล เรายังไม่รู้ว่าพวกเขามาดีเหมือนเมื่อก่อนหรือป่าว ถึงข้าจะเชื่อท่านลูฟก็เถอะนะ"
"ฉันคิดว่ามันอาจจะเป็นการทดสอบของท่านพ่อเเน่ๆ"
"จอมเทพทำอย่างงั้นได้อย่างไรละลูฟ?!"
"คำสาปยังไงละ....."
"ว่าไงนะ เจ้าโลมา?"
"ท่านจอมมารใช้คำสาปได้อย่างช่ำชองซึ่งนั่นก็เรียนมาจากท่านจอมเทพสินะ"
"อืม นายเดาถูกเเล้วลิเวียน"
"นี้ลูฟนายจะบอกว่าจอมเทพเมตตาเรางั้นเหรอ?..."
"คงงั้นมั้ง ฉันเเค่คิดว่าท่านพ่อคงจะไม่เห็นชอบเเต่ฝ่ายเดียวเเน่"
"อีกฝั่งเป็นถึงลูกหัวเเก้วหัวเเหวนนี้น้าา จะลงมือได้ยังไง ฮ่าๆๆ"
"ท่านลูฟ ข้ามีเรื่องอยากถาม"
"ว่ามาเลย"
"ทำไมในสงครามถล่มสวรรค์ท่านถึงยอมให้ราฟาเอลชนะละ?!!......."
2K
