รถม้าของคุณหนูตระกูลจางหยุดอยู่ที่ไม่ใกล้ไม่ไกลร้านหมอยาของฟางซิน
สตรีที่มีผ้าปิดบังใบหน้าเ้าคะ เหมยลั่วเอ่ยกับผู้เป็นาย ดูจากรูปร่างและผิวพรรณของนางแล้วสำหรับคุณหนูตระกูลยากจนอย่างนางได้แค่นี้คงต้องพยายามอย่างมากเพื่อที่จะเอาตัวเองถวายใส่พานมาให้ซีหยางสินะ แต่เหตุใดถึงต้องมีผ้าปิดบังใบหน้าละนางจึงเอ่ยถามกับเหมยลั่ว ออกไป
เหมยลั่วที่ตอนนี้ไม่มั่นใจว่าข่าวที่นางไปสืบมานั้นเป็ความจริงหรือไม่ เป็เพียงแต่การคาดการณ์ของนางเท่านั้นจึงไม่กล้าบอกกล่าวกับนางั้แ่อยู่ที่ตระกูลจาง เหมยลั่วที่เงียบไปชั่วขณะจนกระทั่งซูมี่เอ่ยลอดไรฟันออกมา
ข้าถาม เหตุใดนางถึงต้องใส่ผ้าปิดบังใบหน้า
ข้าได้ยินมาว่า คุณหนูป๋ายไม่ลงรอยกับฮูหยินตระกูลป๋ายอีกทั้งหลังจากมารดาของนางเสียฮูหยินป๋ายยังริบทรัพย์สินของนางจนหมด คงเกรงว่าหากรู้เื่ร้านหมอยาของนางจะต้องมาริบเอาทรัพย์และรายได้ของนางไปเป็แน่เ้าคะ เหมยลั่วที่ไม่มีทางเลือกจึงเอ่ยออกไปแบบนั้น ทันทีที่เหมยรั่วเอ่ยจบซูมี่กลับยิ้มออกมาเบาๆ พร้อมกับแผนการบางอย่าง
ฟางซิน ซีหยางเรียกฟางซินที่ตอนนี้ที่พันแผลให้เขาแน่นขึ้นเรื่อยๆ โดยที่เ้าตัวไม่รู้ตัว
หือ มีอะไรหรือ
เ้าจะช่วยหรือทำให้ข้าาเ็หนักกว่าเดิม ซีหยางเอ่ยพร้อมกับมองมาที่แผลที่ท้องของตัวเอง ก่อนที่ฟางซินจะค่อยๆ คลายมือออก
ขออภัย ฟางซินเอ่ยพร้อมกับพันแผลให้ซีหยางต่อ
หากมีใครรู้เข้าว่าหมอหญิงชื่อดังพันแผลแบบนี้ เ้าว่าที่ร้านของเ้าคนจะหายไปมากน้อยเพียงใด เขาเอ่ยพร้อมกับฟางซินที่เบิกตาโพลง
เ้ารู้ั้แ่เมื่อไหร่ ฟางซินที่กำลังคิดหาวิธีออกไปที่ร้านเดิมทีหากเป็เมื่อก่อนหลังจากที่นางช่วยงานเขาเสร็จยังมีโอกาสแวะเวียนไปร้านหมอยาบ้าง นี่นับั้แ่ที่เขาได้รับาเ็มานางกับเขาแทบจะตัวติดกันนี้ก็จวนจะครบเดือนแล้วไม่รู้อาหลีเป็อย่างไรบ้าง รายได้ที่ร้านคงจะน้อยลงเพราะนางเองก็แทบไม่ได้ไปที่ร้านเลย
ก่อนที่ข้าจะแต่งกับเ้าหนึ่งวัน ซีหยางเอ่ยหน้าตาเฉย
เ้า! ฟางซินที่ตั้งใจพันแผลให้เขาแรงๆ
โอ๊ย ฟางซินนี้เ้าตั้งใจใช่หรือไม่ ซีหยางเอ่ยพร้อมกับมองค้อนไปที่ฟางซิน
เ้าพูดเองไม่ใช่หรือข้าเป็หมอ เ้าจะรู้ดีกว่าข้าไปได้อย่างไร
หมอที่ไม่ไปร้านมาจะครบเดือนนะหรือ ซีหยางเอ่ยขึ้นพร้อมกับฟางซินที่หันมามองหน้าของซีหยางด้วยแววตาที่ลุกวาว
ใช่ ข้าเป็หมอหากข้าไม่ไปที่ร้านนานป่านนี้คงมีคนเจ็บป่วยรอข้าเยอะเป็แน่ ในเมื่อเ้ารู้ั้แ่แรกก็ดีข้าจะไม่ได้ปิดบังเ้า เดิมทีข้ากำลังคิดว่าจะบอกเ้าว่าอย่างไรดีเพื่อที่จะได้แวะออกไปดูที่ร้านช่วยอาหลี
เ้ากำลังจะพูดอะไร ซีหยางที่เอ่ยถามฟางซินอีกครั้ง
ข้าหมายถึง เ้าก็ใกล้จะหายดีแล้วให้ข้าแวะไปดูร้านบ้างได้หรือไม่ ฟางซินเอ่ยพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ ซีหยาง ก่อนที่ซีหยางจะใช้นิ้วมือดันที่หน้าผากของฟางซินออกเบาๆ
ไม่ได้! ซีหยางเอ่ยเพราะเขารู้ว่าหลี่ลู่เหอต้องอยู่ที่ร้านเป็แน่
ซีหยางนี้เ้าไม่สงสารคนเจ็บไข้ได้ป่วยหรืออย่างไร ฟางซินเริ่มโต้แย้งพร้อมกับเริ่มทำหน้าบึ้งตึงพร้อมกับร่ายยาว ซีหยางมองดูดวงตาที่กลมโตของนางตอนนี้แทบถลนออกมา พร้อมกับปากเล็กๆ นั่นเริ่มขยับยุบยิบๆ ไม่ได้ดูดุหรือน่ากลัวแต่อย่างไรในทางตรงข้ามเขากับมองว่าช่างไม่ต่างจากลูกแมวตัวเล็กๆ ที่กำลังขู่เอาอาหารจนซีหยางอดไม่ได้ที่จะหลุดขำออกมา
ซีหยาง เ้าขำอันใด! ฟางซินที่หมดความอดทนเอ่ยออกมาในที่สุด เหตุใดเขาถึงได้นั่งหัวเราะนางในขณะที่นางจริงจังที่จะออกไปหาเงินใช้หนี้เขาอยู่นะหรือ
เปล่า เห็นแก่เ้าที่ตั้งใจใช้หนี้ข้าขนาดนี้มีหรือข้าจะไม่อนุญาต ซีหยางเอ่ยพร้อมกับผายมือให้กับฟางซินก่อนที่นางจะเดินหน้าบึ้งออกไปพอดีกับที่อาฝูเดินเข้ามา
ซีหยางที่เห็นว่าฟางซินเดินออกไปพ้นประตูแล้วจึงให้อาฝูเดินไปปิดประตูนั้นไว้ก่อนที่จะเอ่ย
นางกับหมอยาคนที่ช่วยลู่เหอไว้ครั้งนั้น เป็คนเดียวกันใช่หรือไม่
ขอรับ อาฝูที่เข้ามาแจ้งข่าวเอ่ย ซีหยางตอนนี้มั่นใจแล้วว่าฟางซินคือบุตรสาวของหมอหลินเป็แน่นางถึงได้รู้ว่าแท้จริงแล้วเฉียน ฮวานั้นหาใช่สมุนไพรพิษเหมือนที่เขาเข้าใจ แล้วจู่ๆ ลู่เหอก็เข้าออกร้านหมอยาของนางนั้นเป็อย่างที่เขาสงสัยไว้ไม่มีผิด ซีหยางได้แต่คิดวนไปมาพลันคิดถึงเื่ที่โดนลอบทำร้าย ยังไม่มีวี่แววของคนที่บงการเพราะคนกลุ่มนั้นถูกฆ่าปิดปากไปก่อนที่เขาจะได้ตัวมา ซีหยางได้แต่กำหมัดแน่น นี้เขากำลังลากนางเข้ามาอยู่ในอันตรายด้วยแต่ถ้าจะให้เขาปล่อยหมากตัวสำคัญอย่างนางไปนั้นยิ่งเป็ไปไม่ได้
ฟางซินที่ตอนนี้นั่งรักษาคนไข้อยู่ในร้านคนสุดท้ายก่อนที่คนนั้นจะเดินออกไปในที่สุด
เสี่ยวอาหลี เหตุใดวันนี้ถึงไม่มีคนละ ฟางซินเอ่ยถามอาหลีที่เดินเข้ามาพร้อมกับลู่เหอพอดี
เหตุเป็เพราะคนไม่รู้ว่าท่านจะกลับมาเมื่อไหร่ข้าและอาหลีจึงบอกไปว่าท่านไปรักษาผู้ป่วยที่ต่างเมืองอีกหลายวันถึงจะกลับมาน่ะ
เป็อย่างที่คุณชายหลี่พูดเ้าคะท่านหมอ อาหลีเอ่ยพร้อมกับฟางซินที่พยักหน้ารับ พลันลู่เหอนึกได้ว่าวันนี้เขานำขนมที่เคยเห็นฟางซิน แอบซื้อเมื่อตอนไปทานอาหารกันในครั้งแรกนั้น จึงเดินเข้าไปหยิบขนมที่เขานำมาด้วยนั้นอยู่ข้างหลังร้าน
ประจวบเหมาะกับฮูหยินป๋ายที่เดินเข้ามาในร้านพอดี อาหลีเห็นดังนั้นได้แต่เบิกตาโพลง เป็นางไม่ทันที่อาหลีจะได้เอ่ยออกไปมือของฮูหยินป๋ายก็กระทบลงที่หน้าของฟางซินเสียแล้ว ก่อนที่จะดึงผ้าคลุมหน้าของนางออก อีกทั้งตอนนี้อาหลีแทบจะขยับไปไหนไม่ได้เพราะถูกสาวใช้อีกสองคนที่ฮูหยินพามาด้วยจับตัวไว้
คุณหนู!
นางเด็กไม่รู้จักสำนึกบุญคุณ นี้แอบมาเปิดร้านหมอยาได้ตั้งปีกว่าๆ แต่กลับไม่บอกคนในตระกูลป๋ายสักคำ เสียแรงที่ตระกูลป๋ายให้ข้าวให้น้ำเลี้ยงดูเ้ามาเป็ปี
ภายหลังโชคดีถือตัวว่ามีบุญวาสนาได้แต่งกับพ่อค้าที่ร่ำรวย แต่กลับไม่เคยส่งเงินสักแดงเดียวให้กับทางบ้าน นางเอ่ยพร้อมกับชี้หน้าด่าฟางซินที่ล้มไปกองกับพื้น อาหลีที่ถูกเด็กรับใช้อีกสองคนที่ฮูหยินป๋ายพามาด้วยจับไว้จึงได้แต่มองดูฟางซินที่ล้มพับไปกับพื้นด้วยความสงสาร ก่อนที่ฮูหยินป๋ายจะเริ่มทำลายข้าวของในร้านของฟางซิน เสียงเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับผู้คนที่เริ่มมามุงดู ลู่เหอเดินออกมาพร้อมกับขนมกุ้ยฮวาได้แต่ใกับภาพตรงหน้า เขารีบวางขนมนั้นลงก่อนที่จะรีบไปพยุงฟางซินขึ้น
คุณหนูป๋าย!
หยุด! ซีหยางที่เพิ่งมาถึงเห็นภาพเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น ฮูหยินป๋ายที่กำลังทำลายข้าวของภายในร้านของฟางซินถูกซีหยางจับมือนางที่กำลังจะเทถาดสมุนไพรที่ถูกจัดเรียงไว้อย่างดีเสียก่อน ฮูหยินป๋ายหันหน้าไปสบตากับคนที่จับแขนนางไว้ถึงกับชะงักไปชั่วครู่พร้อมกับสาวใช้อีกสองคนที่เริ่มคลายมือจากอาหลี
ซีหยางเดินไปหาฟางซินพร้อมกับเอามือลู่เหอที่จับไหล่พยุงนางอยู่ออกพร้อมกับเอ่ยถามคนตรงหน้า
ฮูหยินป๋ายนี้มันเื่อันใดกัน!
ก็นางเด็กอกตัญญูนี้แอบมาเปิดร้านขายยาปิดบังข้าผู้เป็แม่ ข้าจึงลงโทษนางอย่างไรเล่า นางเอ่ยพร้อมกับทำหน้าตาเฉย
แม่หรือ? เปิดร้านขายยาแล้วอย่างไรนางก็ทำอาชีพสุจริตมิใช่หรือ ั้แ่นางมาอยู่ที่จวนตระกูลป๋ายก็เพราะร้านหมอยาของนางไม่ใช่หรือบัญชีหนี้สินของตระกูลป๋ายถึงได้หายไปกว่าครึ่งแล้วท่านไม่รู้บ้างหรือ ซีหยางที่หมดความอดทนเอ่ยออกมาในที่สุดแต่ฮูหยินป๋ายก็ยังเถียงข้างๆ คูๆ อยู่ดี
นางแต่งงานมีความเป็อยู่ที่สุขสบายแล้วกลับลืมตระกูลป๋ายจนสิ้นแบบนี้ไม่เรียกอกตัญญูหรือ
อกตัญญู ของเยี่ยมบ้านเ้าสาวรวมถึงเสื้อผ้าที่ท่านสวมใส่อยู่ก็ไม่ได้มาจากนางหรือ ซีหยางเดินไปใกล้ๆ ฮูหยินป๋ายพร้อมกับกระซิบที่ข้างหูของนางเบาๆ อีกครั้ง
แล้วที่สำคัญที่นางแต่งกับข้ามิใช่เพราะท่านหรืออย่างไร ซีหยางเอ่ยลอดไรฟันออกมา ก่อนที่จะเอ่ยต่อต่อหน้าคนมากมายที่รายล้อมอยู่ตอนนี้
ทุกท่าน สตรีที่ออกเรือนแล้วถือเป็สมบัติของสามีใช่หรือไม่ คนที่มุงดูอยู่พยักหน้าพร้อมกันราวกับนัดกันไว้ เพราะตามกฎหมายของฉีอันแล้วสตรีที่ออกเรือนไปแล้วนั้นถือเป็สมบัติของสามี
หากเป็เช่นนั้น ป๋ายฟางซินหรือท่านหมอหญิงที่ทุกท่านรู้จักนางแต่งกับข้าก็ถือเป็สมบัติของข้าใช่หรือไม่เขาเอ่ยพร้อมกับทุกคนที่พยักหน้าเห็นด้วยดังเดิม
ฮูหยินป๋ายได้ยินแล้วใช่หรือไม่ ซีหยางเอ่ยพร้อมกับแผ่รังสีความเ็าออกมาทางฮูหยินป๋ายจนนางทนไม่ได้เดินสะบัดตูดกลับเรือนไปในที่สุด
ซีหยางที่เห็นฮูหยินป๋ายเดินออกไปแล้วกลับมามองดูใบหน้าของฟางซินที่ยังเป็รอยมือของฮูหยินป๋ายติดอยู่บนใบหน้าของนางและแผลที่มุมปากนั่น พลันสายตาเหลือบไปทางลู่เหออีกครั้งเขาจึงพาตัวฟางซินออกไปจากร้านในทันที
ลู่เหอจึงทำได้เพียงมองตามหลังของฟางซินไปโดยที่เขาไม่เคยรู้เลยว่ายังมีอีกสายตาคู่หนึ่งจ้องมองเขาด้วยความสงสาร นอกจากจะสงสารลู่เหอแล้วอาหลียังเวทนาตัวเองอีกต่างหากนางจึงได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ พร้อมกับเก็บร้านที่เพิ่งถูกฮูหยินป๋ายพังไปโดยมีลู่เหอที่ได้สติกลับมาช่วยนางเก็บจนเรียบร้อย พลันนึกถึงฟางซินที่โดยฮูหยินป๋ายประทับฝ่ามือลงไปที่หน้าคงจะเจ็บมากเป็แน่โชคดีที่ยังมีคุณชายซีที่เข้ามาช่วยคุณหนูไว้ได้ทัน พลันเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ถูกวางอยู่บนโต๊ะอาหลีจึงเอ่ยกับลู่เหอออกไป
คุณชายหลี่ ขนมของท่านให้ข้าไปอุ่นให้อีกรอบหรือไม่เ้าคะ แต่ลู่เหอกลับส่ายหัวเบาๆ
ไม่ต้องหรอก เ้ากินเถอะ ก่อนที่จะเดินออกจากร้านไปในที่สุด
อาหลีได้แต่มองตามหลังลู่เหอที่เดินออกจากร้านไปพร้อมกับหยิบขนมที่ถือในมือนั้นใส่ปาก
เหตุใดขนมกุ้ยฮวาที่ว่าหวานหอมสำหรับนางตอนนี้แล้วถึงได้ขมนัก
อาหลีได้แต่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อีกครั้งก่อนที่จะเดินกลับเรือนไปท่ามกลางอากาศที่หนาวเย็น
***จวนตระกูลซี
เจ็บหรือไม่ ซีหยางกำลังทายาที่ริมฝีปากของนางอย่างเบามือเอ่ยถามฟางซิน นางได้แต่ส่ายหน้าแต่เขารับรู้ได้ว่าเจ็บเป็แน่
ขอโทษ ข้าเป็สามีควรจะปกป้องเ้าให้ดีกว่านี้ ซีหยางเอ่ยออกมา
สามีคำนี้ฟางซินได้ยินทีไรใจนางก็ยังรู้สึกเต้นแรงทุกครั้งไม่รู้ว่าเป็เพราะเหตุใดทั้งๆ ที่เขากับนางก็หาใช่สามีภรรยากันจริงๆไม่ ซีหยางตอนนี้จับจ้องมาที่มุมปากที่มีแผลของนางจนไม่ทันสังเกตว่ากำลังมีคนสำรวจใบหน้าของเขาอยู่ ก่อนที่จะทายาจนเสร็จ
ขอบคุณ ฟางซินเอ่ยเบาๆ พร้อมกับสายตาทั้งสองสอดประสานกัน ซีหยางตอนนี้เริ่มรู้สึกได้ว่าเขารู้สึกกร้อนผ่าวๆ ที่ใบหน้าจึงได้แต่นั่งเกร็งอยู่พักใหญ่ จนกระทั่งซีหยางเอ่ยขึ้น
จริงสิข้ามีเื่จะถามเ้า
มีอะไรหรือ
เฉียนฮวา? ซีหยางเว้น่ไปสักพักก่อนที่จะเอ่ยต่อ
ไม่มีพิษจริงๆ หรือ?
อืม ฟางซินได้แต่พยักหน้าตอบพร้อมกับเดินไปหยิบตำราบางอย่างออกมา
หากไม่เชื่อข้าเ้าลองเปิดตำรานี้ดูสิ ฟางซินยื่นมันให้กับซีหยาง
“เฉียนฮวา”
ซีหยางเปิดตำรานั้นออกมาถิ่นกำเนิด ลักษณะ ทุกอย่างเหมือนกับตำราที่เขามีอยู่อีกฉบับ แต่กลับไม่มีข้อไหนบอกว่าสมุนไพรชนิดนี้มีพิษ แถมยังบรรยายสรรพคุณทางยาไว้เป็อย่างดี
หน้าที่ขาดไปเล่า? ซีหยางที่เปิดมาจนถึงหน้าสุดท้ายที่มีรอยขาดหายไปเอ่ยถามฟางซิน
ความจริงแล้ว หน้าที่ขาดหายไป คือหน้าที่บอกชนิดของสมุนไพรที่ห้ามนำมาใช้กับเฉียนฮวา แต่หายไปที่ใดข้าเองก็ไม่รู้ได้ เท่าที่ข้าจำได้มีถึงห้าชนิดด้วยกันแต่ละชนิดล้วนเป็สมุนไพรที่หายากและบางชนิดก็มีเพียงชนชั้นสูงเท่านั้นที่สามารถนำมาได้
จื่อหยา กุ้ยหลิง เฉาหย่า ชุนถึง และจื่อเชา
จื่อเชา?
ใช่ ในบรรดาสมุนไพรทั้งห้าชนิด จื่อเชาเป็สมุนไพรที่นำมาใช้ร่วมกับเฉียนฮวาแล้วจะมีผลไม่ต่างจากยาพิษและเป็พิษที่รุนแรงเป็ที่สุดในบรรดาสมุนไพรทั้งห้าชนิดนี้เรียกกันว่าพิษ จื่อเฉียน รากจื่อเชาเป็สมุนไพรที่หายากและราคาค่อนข้างที่จะสูงอีกอย่างต้องนำเข้ามาจากต่างเมืองด้วย
เดิมทีคุณสมบัติของรากจื่อเชาคือช่วยบำรุงโลหิตช่วยให้โลหิตไหลเวียนดีแต่ถ้านำมาใช้กับดอกเฉียนฮวาที่มีคุณสมบัติคือห้ามเื สมุนไพรสองชนิดนี้เมื่อนำมาใช้ร่วมกันฟังดูเหมือนจะส่งเสริมกันไปในทางที่ดี แต่กลับตรงข้ามคนที่โดนพิษนี้ พิษจะค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปในร่างกายและทำลายระบบต่างๆ ในร่างกายและท้ายที่สุดแล้วเืจะไหลออกจากรูทวารทั้งเจ็ดแทนก่อนที่จะหมดลมหายใจไปในที่สุด
ฟางซินเอ่ยพร้อมกับซีหยางที่นึกถึงภาพมารดาของเขาในวันนั้น เป็ดังที่ฟางซินเล่าไม่มีผิดเพี้ยน
ซีหยาง เ้าเป็อะไรหรือเปล่า ฟางซินที่เห็นซีหยางนิ่งงันไปเหมือนกับครั้งนั้นนางจึงเอ่ยถามออกไป
จื่อเชา หรือว่า…….
ใช่นางโดนพิษจื่อเฉียนเหมือนดังที่เ้าว่า เืที่ไหลออกมาจากดวงตาและใบหูของนางยังเป็ภาพที่ข้าจำได้ไม่มีวันลืม
นาง? ฟางซินได้แต่นิ่งงันไปเมื่อซีหยางเอ่ยขึ้น ที่แท้เขามีคนรักอยู่ก่อนแล้วหรือพร้อมกับความรู้สึกหน่วงๆนี่มันคืออันใดกัน
ฟางซิน ข้าขอร้องเ้าให้เ้าช่วยเขียนหน้าที่หายไปนี้ขึ้นมาใหม่ได้หรือไม่ เขาเอ่ยพร้อมกับสองมือที่กุมมือขอร้องฟางซินพร้อมกับแววตาที่เว้าวอน นี้เป็ครั้งแรกที่คุณชายซีหยางผู้เย่อหยิ่งทำท่าทางขอร้องอ้อนวอนนางเช่นนี้
อืม ฟางซินตอบตกลงพร้อมกับจัดการความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อซีหยาง คงเป็นางที่เข้าใจผิดคิดไปเองฝ่ายเดียว
1K
