พ่อลูก-ผูก-พัน-รัก เขียนโดย สลักกานต์

นิยายแห่งรักพันผูกที่ผูกพันธ์   พ่อลูก-ผูก-พัน-รัก  เขียนโดย  สลักกานต์

ตอนที่ ๒๘

        ด้วยความรู้สึกที่มันพลุ่งพล่านอยู่ในอกมายด์จึงตัดสินใจเปิดอ่านข้อความไลน์ของซีอ่าน เมื่ออานจนจบก็ตอบไลน์ซีไปว่า   .. “ขอบคุณครับ” ..

        ซีเปิดอ่านไลน์พี่มายด์อ่านทันทีที่มีสัญญาณเตือนเมื่อเห็นข้อความสั้นๆ เพียงข้อความเดียว ซีอ่านซ้ำไปซ้ำมา พยายามแปลแต่มันก็ไม่ได้บอกอะไรมากไปกว่า .. ขอบคุณ .. แค่นั้น แค่นั้นจริงๆ!!

        พี่มายด์พยายามตอบอย่างดีที่สุดแล้ว  

        แต่ดีที่สุดของพี่มายด์ตอนนี้ก็ยังไม่ทำให้ซีรู้สึกดีขึ้นบ้างเลยซีอยากที่จะไลน์ไปอีกหลายข้อความ แต่.. ไปถามพรุ่งนี้เลยดีกว่า คิดได้ดังนั้น ซีก็ข่มใจนอนให้หลับพรุ่งนี้เขาต้องไปเรียน แล้วตอนเย็นยังต้องเข้าค่ายการแสดงอีกและเขาจะได้คุยกับพี่มายด์  

        รุ่งขึ้น   แซนขับรถไปส่งชีทกับซีที่โรงเรียนตามเคยทั้งสามคุยกันน้อยมาก พอไปถึงหน้าโรงเรียน สองคนลงจากรถ   ชีทยังคงลืมกระเป๋าอยู่ไม่เปลี่ยนแปลง   แต่คราวนี้ เป็นซีที่ถือลงไปให้ชีทอย่างรู้งาน  แซนไม่วายนัดเวลาที่จะมารับทั้งสองไปส่งเข้าค่าย   จากนั้น.. ทั้งหมดก็แยกย้าย

        นนคุยให้เพื่อนๆทุกคนฟังว่า เขามีเดทที่น่าจดจำมากแค่ไหน โดยเฉพาะคนที่เขาไปเดทด้วยคือ พี่วุธหรือคุณวรวุธ ผู้กำกับละครโทรทัศน์ชื่อดังของเมืองไทย

        “ตกลงมึงตูดบานหรือยัง?”   โก้ถามตรงๆ

        “ถามอะไรน่าเกลียด”   เล็กว่าแฟนตัวเอง  

        โก้เลยเล่าให้เล็กฟังว่าเขากับนนและซีเคยคุยกันเรื่องนี้อย่างไร  และนนก็เคยบอกว่า... นนเป็นคนทำ ไม่ใช่คนถูกทำ ดังนั้น นนจะไม่มีวัน..บานแน่ๆ  

        “งั้นนนต้องตอบเพื่อนๆแล้วล่ะ”   เป็นเล็กที่หันมาหาคำตอบกับนน

        “ไม่ตอบ”   นนปฏิเสธ แล้วเดินเข้าห้องเรียนไป

        โก้พินิจพิเคราะห์   “จากท่าทางการเดิน กูว่า..เพื่อนเราท่าจะบานแล้วว่ะ”  โก้ยังเลิกที่จะเม้านนให้เล็กกับซีฟัง  เล็กก็เออออไปตามเรื่อง  

        แต่..ซีสิ .. ซีใจลอยไปถึงไหนก็ไม่รู้ จึงไม่ได้ฟังเพื่อนๆ คุยกัน    

        “โก้พูดกะใครอะ”   เล็กแซวคนรัก

        โก้เห็นอาการซีแล้วก็มึนตึบ

        เล็กกับชีทก็ได้แต่สบตากันนั่นคงเป็นทางออกที่ดีที่สุด

        เมื่อแซนมารับทุกคนไปส่งเข้าค่ายการแสดงแล้ว  แซนก็เม้ากับครูโชพักใหญ่จึงลาครูโชกลับไป ก็พอดีที่เด็กๆทุกคนจะเก็บข้าวของเข้าที่พักและทานอาหารเย็นเสร็จเรียบร้อย  

        ทีมงานของค่ายการแสดงบอกให้เด็กทุกคนแปรงฟันและทำความสะอาดตัวเอง แล้วมาพบกันที่ห้องฝึกการแสดง เพื่อฝึกการแสดง

        ที่ห้องการแสดง   ระหว่างที่รอเด็กๆกลับมาจากอาบน้ำและแปรงฟัน   ครูโชให้ซีกับชีทซ้อมละครเวทีฉากที่โรมิโอแต่งงานกับจูเลียต  

        ครูโชเลือกอธิบายให้ซีกับชีทและทุกคนฟังว่า   หลังจากที่โรมิโอสารภาพรักและสาบานรักกับจูเลียตที่ระเบียงห้องนอนจูเลียตแล้ว   รุ่งขึ้นจุเลียตก็ให้แม่นมมาพบโรมิโอเพื่อตกลงเรื่องแต่งงาน   โรมิโอขอให้บาดหลวงลอเรนซ์ทำพิธีให้  และให้แม่นมไปพาจูเลียตมาเข้าพิธีแต่งงานในวันนั้นเลย    

        “ทำไมสองคนนี่แต่งงานเร็วจัง”   นนเปรยขึ้นลอยๆ

        “ไม่เร็วหรอก!! นี่เป็นฉากที่สามที่โรมิโอกับจูเลียตได้พบกันนะ”   เคนบอกเพื่อน  แต่สีหน้านนยังมีความสงสัยปรากฏอยู่ชัดเจน   เคนจึงบอกเพื่อนต่อ    “ฉากแรกที่ทั้งสองพบกับคืองานเลี้ยงที่เค้าจูบกัน ฉากสองที่ระเบียงห้องนอนจูเลียต ที่โรมิโอปีนระเบียงไปหาจูเลียตและสาบานรักกับจูเลียตไง”

        นนพยักหน้ารับรู้ตามที่เคนบอก

        ซีทำสมาธิแล้วเริ่มแสดง ... เขาในฐานะโรมิโอยืนรอจูเลียตอย่างอิ่มสุข   “ .. ในที่สุดรักหวานก็สุขสันต์ เพียงใจเชื่อมกัน..พลันแสนสุขสม แม้นทุกข์โศกมากมาย.. มลายจม ขอพรพรหมผสมรักให้นิรันดร์ .. ”  พลันสายตาเขาก็เห็นจูเลียตปรากฏตัวพร้อมกับแม่นม   “ .. มาแล้วน้องพี่ .. ”

        จูเลียตยิ้มให้เขาอย่างแสนยินดี   “ .. ตัวข้านี้สุขแสนใจ .. ”  

        โรมิโอยิ้มให้จูเลียต  

        จูเลียตบังเอิญเห็นบาดหลวงลอเรนซ์ยืนอยู่ที่มุมหนึ่งจึงแสดงความเคารพ  

        ครูโชในฐานะบาดหลวงลอเรนซ์รับการเคารพของจูเลียต แล้วจึงเอ่ยชื่อทักทาย   “ .. คุณหนูจูเลียต .. ”  

        โรมิโอจึงบอกบาดหลวงไปว่า  “ .. หวานใจแห่งรักมั่น .. ”

        จูเลียตยิ้มรับคำพูดโรมิโอ  “ .. เพียงได้เคียงข้างคนรัก ข้าก็แสนสุขสันต์ .. ”

        บาทหลวงลอเรนซ์จึงเรียกทั้งสองคน   “ .. มายืนใกล้ๆ กัน ตามพิธีรีตอง .. ”  

        โรมิโอกับจูเลียตจึงเดินมายืนเคียงข้างกันอยู่ด้านหน้าบาดหลวง

        ท่านลอเรนซ์จึ่งเริ่มทำพิธี   “ .. ให้พระศาสนารับรู้ แล้วประกาศชื่นชูและยกย่องให้ปวงเทพอวยพรเจ้าทั้งสอง ให้ครองคู่เคียงกัน.. จนวันตาย .. ”

            เมื่อจบพิธี   โรมิโอกับจูเลียตด็จูบกันเป็นสัญญาณแห่งรักมั่น  

        เด็กๆ ที่นั่งดูอยู่ถึงกับมีเสียงฮือ.....ขึ้น  

        “โอเค หยุดซ้อม”  ครูโชพูดเสียงดังฟังชัด  แล้วหันหน้ามามองเด็กๆ ที่นั่งดูด้วยสายตาที่เด็กหลายคนไม่กล้าแม้แต่จะมอง

        “ขอโทษครับครู”  แทบทุกคนที่นั่งดู พูดเกือบจะพร้อมกัน

        “ถ้าพวกเธอโตกว่านี้ ฉันจะด่าว่าเสียมารยาท”   พูดจบครูโชก็มีสีหน้าคลี่คลายลงหน่อยนึง   “พวกเธอดูไว้ก็ดี ละครเวทีเนียะ ความรู้สึกทุกอย่างมันต้องจริงอย่างที่เธอเห็นนี่แหละแต่การแสดงมันใช้เทคนิคได้”  แล้วครูโชก็เรียกให้นนยืนขึ้น   “นนเธอยืนเฉยๆ นะ”   ครูโชหันไปสบตากับวรวุธ  

        วรวุธเดินเข้ามาจูบปากนนทันที!!

        คราวนี้เสียงเด็กๆ ตกใจดังลั่นกว่าเมื่อครู่อีก

        “ดูให้ดี”  ครูโชพูดชัดเจน

        วรวุธถอนริมฝีปากจากการจูบ  นนยังยืนงงอยู่ เธอก็ไม่ได้รู้สึกว่าโดนจูบนี่นา   นนรู้ดี เมื่อไม่กี่วันนี้นนโดนวรวุธจูบไปทั้งตัว และโดนมากกว่าจูบอีก

        “วรวุธ ค่อยๆ จูบช้าๆ ให้เด็กๆ ดู”   ครูโชย้ำชัดเจน

        “ครับครู”  วรวุธขยับตัวเข้าใกล้นนอีกครั้ง  แล้วค่อยๆ จูบที่ปากนนตามเทคนิค  ทำให้เด็กๆ เห็นว่า.. ริมฝีปากทั้งสองไม่ได้สัมผัสกัน

        “เข้าใจกันแล้วใช่ไหม?”

        “ครับครู”  “ค่ะครู”   เด็กๆตอบครูโชเป็นพัลวัน    

        ครูโชก็ให้เด็กๆ จับคู่กันฝึกเทคนิคการจูบ   

        วรวุธช่วยดูว่าเด็กๆ ทำถูกหรือไม่!!    

        เมื่อครูโชและวรวุธเห็นว่าเด็กๆ แต่ละคนทำได้แล้ว   ครูโชก็ปล่อยให้ทุกคนแยกย้ายกันไปนอน   นนกับเคนชวนซีไปห้องนอน   แต่ซีเลือกที่จะยืนอยู่แล้วส่งสัญญาณให้เพื่อนๆ ไปนอนก่อน  ชีทเองก็ได้แต่มอง และส่งกำลังใจให้ซีไปกับสายตาที่เธอมอง

        เมื่อทุกคนเดินออกไปหมดแล้ว ซีก็เดินเข้าไปหาครูโช   ครูโชยิ้มให้และบอกว่า   “มายด์เค้าเลือกเอง เค้าเลือกที่จะไม่มาวันนี้ฉันไม่ได้ห้ามอะไรเค้า” 

        ซียิ้มรับ   “ซีอยากคุยกับพี่มายด์ครับ”  

        “ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่ได้ห้ามเค้า เอางี้.. ”   แล้วครูโชก็เล่าเรื่องราวที่เกี่ยวกับความรักในอดีตทั้งหมดของมายด์ให้ซีฟังตั้งแต่ต้นจนจบ  

        ซีได้แต่รับรู้และรู้สึกแย่ไปกับทุกเรื่องราวที่ครูโชเล่าให้เขาฟัง   

        ครูโชปล่อยให้ซีจมอยู่กับเร่องราวสักครู่ ก็ถามว่า   จากเรื่องราวทั้งหมด มายด์ควรจะทำอย่างไรให้แซนกับชลไว้ใจจนให้มายด์คบกับซี   ..

        ซีเองก็หาคำตอบให้ครูโชไม่ได้

        “ถ้าฉันมีวิธี เธอพร้อมจะอยู่เคียงข้างพี่เขามั้ย?”   ครูโชถามขึ้นหลังจากที่ความเงียบปกคลุมอยู่ชั่วระยะเวลาหนึ่ง 

        ซียิ้มให้ครูโชเต็มใบหน้า  “พร้อมครับครู พร้อมมาก” 

        “เธออาจจะต้องเจ็บปวด .. หรือเลวร้ายสุด..เธออาจจะเสียเค้าไปก็ได้นะ”

        “ซีพร้อมลองทุกอย่างครับครู ถ้าจะต้องเจ็บ หรือไม่ได้คบกันหรือต้องทรมานแค่ไหน ซีก็พร้อมครับ”  ซีตอบครูเขาไปด้วยความมุ่งมั่นที่สุด

        ครูโชมองหน้าซี  “เธอจำคำพูดของเธอวันนี้ไว้นะ”

        ซียิ้มรับ   “ครับครูไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ซียอมรับได้ครับ เพราะซีเลือกแล้ว”  

        ครูโชยิ้มให้ศิษย์รัก  “งั้น.. มื้อเที่ยงพรุ่งนี้ไปกินอาหารนอกค่ายฝึกกันนะ”

        ซีรับคำ

        ครูโชบอกซีแค่นั้น แล้วก็บอกให้ซีกลับไปพักผ่อน  

        ซีเลือกที่จะไว้ใจครูโช เลือกที่จะไม่คิดมากเขาจึงยิ้มแล้วไหว้ลาครูโช และกลับมาที่ห้องพัก อาบน้ำ และเข้านอนโดยไม่คิดอะไรให้ตนเองฟุ้งซ่านอีก

        ตลอดช่วงเช้าจนถึงเที่ยงของวันเสาร์   ครูโชกับวรวุธช่วยกันสอนอยู่สองคนมีทีมงานค่ายมาช่วยบ้างเป็นบางจังหวะ  

        แต่.. ไม่มีวี่แววของพี่มายด์เลย  

        ซีชะเง้อมองทุกห้วงเวลาที่ทำได้  

        เมื่อจบกระบวนการฝึกฝนการแสดงในครึ่งเช้า   ครูโชจึงเรียกให้ซีออกไปข้างนอกกับแก   โดยรถอีกคันที่ซีไม่เคยเห็นมาก่อนมารับ   ตัวคนขับซีก็ไม่คุ้นหน้าแต่เขาก็ไหว้และสวัสดีครูโชอย่างนอบน้อม  ซีรอให้ครูโชเปิดประตูรถและขึ้นรถก่อน เขาจึงขึ้นรถตามไป  

        ตลอดเส้นทาง ครูโชก็แทบจะไม่ได้คุยอะไรกับคนขับนอกจากพิมพ์ไลน์ ทักไลน์ ตอบไลน์   ซีลอบสังเกตอากัปกิริยาคนขับก็รู้สึกว่า เขาเป็นเกย์แน่ๆ และน่าจะเป็นคนทำงานเบื้องหลังงานบันเทิง  

        แล้ว.. รถคันงามก็ขับมาจอดที่หน้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง   ทั้งคนขับและครูโชลงจากรถ   ซีก็ทำตาม  แล้วทั้งสามเดินเข้าร้านอาหารไปด้วยกัน  

        ที่ในร้านอาหารนั่น  พี่มายด์นั่งรออยู่ที่โต๊ะตัวหนึ่ง  ซียิ้มให้พี่มายด์จนแก้มแทบปริ  แต่พี่มายด์ยิ้มรับอย่างปกติที่สุด

        “นี่หรือครับ คนที่ครูโชอยากให้เบียร์พบ”  คนขับรถถามครูโชด้วยน้ำเสียงที่ปกติที่สุด 

        ครูโชพยักหน้ารับ  “มายด์เค้ามีบางอย่างอยากคุยด้วยน่ะ แต่เป็นเรื่องที่ครูไม่อยากได้ยินอ้อ.. ครูฝากเด็กคนนี้นั่งฟังด้วยนะ”  พูดจบครูโชก็เดินไปนั่งโต๊ะข้างๆ ที่ไกลพอที่แทบจะไม่ได้ยินอะไร  

        “นั่งสิเบียร์  ซีนั่งสิ”   มายด์พูดขึ้น  

        แล้วทั้งสองทรุดตัวลงนั่งร่วมโต๊ะกับมายด์  ซีสังเกตเห็นว่าพี่มายด์ของเขามีอาการประหม่าจนเห็นได้ชัด ทั้งหน้าซีดทั้งเหงื่อเม็ดโตๆ ที่เริ่มผุดขึ้นบนใบหน้า ทำให้ซีเริ่มคิดทบทวน ...  

        ตะกี๊พี่มายด์เรียกพี่เค้าว่า .. ‘เบียร์’ .. แสดงว่าพี่คนขับรถคือ... พี่เบียร์ เพื่อนพี่มายด์ คนที่แอบชอบพี่มายด์ตั้งแต่มัธยมจนจบมหาลัย   คือคนที่พี่มายด์เมาเหล้าเพราะเสียใจที่รักผู้หญิง แล้วหญิงบอกเลิก จึงหลวมตัวไปเอากับพี่เบียร์ พอส่างเมาก็บอกพี่เบียร์ว่าไม่ได้ตั้งใจ จนพี่เบียร์หายไปจากชีวิตพี่มายด์เกือบสิบปี

        “มายด์มีอะไร”  คนขับรถที่พี่มายด์เรียกว่า ‘เบียร์’เอ่ยถามพี่มายด์ปกติ  ซีจึงได้แต่มองพี่มายด์และมองพี่เบียร์สลับกันไปมา

        “มายด์อยากขอโทษเบียร์”  เสียงพี่มายด์สั่นเครือ และฟังดูไม่มั่นใจเลย  

        คนที่ถูกเรียกว่า ‘เบียร์’ ยิ้มให้มายด์   “จะมาขอโทษอะไรเราอีกฮะ มายด์”   เบียร์ยังยิ้มให้มายด์ไม่เปลี่ยนแปลง   “เรื่องมันผ่านไปเป็นสิบปีแล้วมั้งเราลืมไปหมดแล้ว ตอนนี้เรามีแฟนแล้ว แล้วเราก็อยู่กับแฟนเป็นเรื่องเป็นราวมาหลายปีแล้ว”

        “เบียร์ลืมแล้วเหรอ ว่าเบียร์เคยรักมายด์ ชอบมายด์จนเรามีอะไรกัน จนเราเป็นแฟนกัน”  มายด์พูดเสียงสั่นเครือ  

        ซีฟังไป ก็เก็บรายละเอียดของเรื่องราวไปด้วย ..ครูโชคงเล่าตกหล่น หรือไม่อยากบอกก็ช่างเถอะ ..เราก็รับรู้เอาตอนที่เค้านั่งคุยกันนี่แหละ

        “มายด์คนที่เราเคยรักน่ะ อยู่ในละครเวทีโรมิโอกับจูเลียตไม่ใช่มายด์คนนี้   ส่วนมายด์คนที่เอาเราก็คือมายด์คนที่เป็นแฮมเล็ต ก็ยังไม่ใช่มายด์คนนี้ซะหน่อย”   เบียร์พูดชัดเจน

        มายด์มองหน้าเบียร์  “มายด์  มายด์”   เขาพูดอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้  

        “มายด์ เราไม่เคยโกรธ ไม่เคยเกลียดมายด์เลย”   เบียร์ยิ้มให้อย่างจริงใจ   “อย่าลืมสิมายด์ เราเป็นเพื่อนกันนะเราเป็นเพื่อนกันตั้งแต่ประถม จน.. ตอนนี้เราก็ยังเป็นเพื่อนมายด์นะ”

        มายด์ยิ้มให้เบียร์ทั้งน้ำตา 

        ครูโชเดินเข้ามาหาทั้งสองคน   “เบียร์กอดมายด์หน่อยสิ บอกเขาว่าเบียร์ยกโทษให้เพื่อนหมดทุกอย่าง”  

        เบียร์ยิ้มรับ และทำตามครูโชอย่างว่าง่าย   มายด์รับการกอดจากเบียร์ในฐานะเพื่อน ปากก็พร่ำแต่ขอโทษขอโทษ จนเบียร์กอดไปหัวเราะไป  

        ขากลับ  เบียร์ขับรถแยกไปทางหนึ่ง  ครูโชกับซีนั่งรถมากับมายด์แยกไปอีกทางหนึ่ง   มายด์สงบสติอารมณ์ไปพอสมควรแล้วแต่ก็ยังมีสะอื้นปนออกมากับจังหวะการหายใจในบางครั้ง   “โล่งไปเยอะเลยพ่อ”  

        ครูโชยิ้มให้  “เพิ่งด่านแรกนะมายด์ ต่อไปอยากเจอใคร” 

        “พี่ฝุ่นดิน ตามที่พ่อคิดเลยครับ” 

        ครูโชยิ้มตอบ  

        “ครูครับ พี่มายด์ต้องไปพบทุกคนเลยเหรอครับ”   ซีถามขึ้น  

        “อืม”  ครูโชตอบแค่นั้น แล้วก้มลงเปิดมือถือดู  ซีเลยไม่กล้าถามอะไรต่อ ทั้งที่เขาอยากรู้มาก ว่าเขาต้องมาดู มาฟังทำไม 

        เมื่ออ่านข้อความในมือถือสักครู่ ครูโชก็หันมาบอกมายด์   “ฝุ่นดินว่างพอดี เค้าอยู่บ้านหลังเดิมที่เราเคยไปจำทางได้ไหม”

        “จำได้ครับ”  มายด์ตอบครูโชแล้วก็ขับรถมุ่งไปสู่บ้านของฝุ่นดิน

        ไม่นานนัก มายด์ก็ขับรถมาจอดที่หน้าบ้านหลังหนึ่งหรือที่จริงควรจะเรียกว่า.. คฤหาสน์

        เป็นคฤหาสน์ที่ที่ใหญ่โต โอ่โถงและดูงดงามเสียเหลือเกิน  เมื่อประตูอัตโนมัติเปิดออก มายด์ก็ขับรถเข้าไปในเขตรั้วบ้านแล้วไปจอดที่มุมหนึ่งของอาคารหลังงามที่อยู่ด้านข้างเกือบจะเป็นด้านหลัง   ดูท่าทางการขับรถมาจอดแล้วพี่มายด์คงคุ้นเคยกับบ้านนี้พอสมควร .. ซีคิดเช่นนั้น  

        ‘ฝุ่นดิน’ หรือคุณมัตติกานักการเมืองรุ่นใหม่ไฟแรงแห่งยุคยืนต้อนรับพวกเขาอยู่   ซีรู้สึกประหม่าเพราะไม่คิดว่าจะได้พบกับว่าที่ ส.ส. ที่เป็นคนรุ่นใหม่ขวัญมหาชนคนนี้

        พอครูโชลงรถ   ฝุ่นดินวิ่งตรงเข้ามาไหว้ครูโชกอดครูโช และทักทายครูโช  แล้วเธอก็ทักมายด์  แต่พี่มายด์มองหน้าเธอไม่เต็มตานัก  ฝุ่นดินรับไหว้ซี แล้วชวนทุกคนเข้าไปนั่งข้างใน  

        “มายด์อยากจะขอโทษพี่ฝุ่นครับ”   มายด์บอกฝุ่นดินหลังจากที่ทุกคนนั่งลงที่ชุดรับแขกสุดหรูเรียบร้อยแล้ว  

        ครูโชเคยเช่าให้ซีฟังว่า.. พี่มายด์เคยแอบฝึกแบบฝึกหัดการแสดงฉากเลิฟซีนกับพี่ฝุ่นดินแบบสองต่อสองซึ่งเป็นข้อห้ามของการฝึก เพราะการฝึกฉากเลิฟซีนต้องมีครู และคนสังเกตการณ์อยู่ด้วยห้ามฝึกกันสองคน   เมื่อสองคนแอบฝึกกันเอง ก็..เลยเถิด.. มีอะไรกัน ทำให้พี่มายด์รู้ตัวว่าชอบผู้หญิง พี่มายด์จึงบอกเลิกพี่ต้นน้ำผู้ชายที่พี่มายด์คบอยู่ตอนนั้น   พี่ต้นน้ำเสียใจจนแทบบ้า   นี่เป็นอีกเรื่องที่ตามหลอกหลอนพี่มายด์มาตลอด   ครูโชบอกซีอย่างนั้น  

        ฝุ่นดินยิ้มมองมายด์บางๆ แล้วมองหน้าครูโช   “มายด์ยังก้าวข้ามไม่พ้นอีกเหรอคะครู”  

        “คงอย่างนั้นแหละ”  ครูโชตอบสั้นๆ  

        ฝุ่นดินหันมามองหน้ามายด์ เธอตั้งสติแว่บหนึ่งแล้วสวมกอดมายด์ไว้ในอ้อมแขนของเธอ แล้วจึงพูด  “มายด์.. มายด์ฟังพี่นะ เรื่องทั้งหมดระหว่างเราพี่ยกโทษให้มายด์ไปตั้งนานแล้ว แล้ว.. พี่ก็ไม่เคยโกรธมายด์เลย .. ตอนนี้..มายด์เป็นน้องที่พี่รัก และเป็นนักแสดงที่พี่อยากส่งเสริมนะ”

        “แต่ยังไงมายด์ก็อยากขอบคุณพี่ฝุ่นที่ช่วยให้มายด์รู้ใจตัวเอง”

        ฝุ่นดินพยักหน้ารับ แล้วเธอก็คลายอ้อมแขนที่กอดมายด์และยิ้มให้กำลังใจมายด์ แม้ตะกอนในใจเธอจะถูกกวนให้ขุ่นขึ้นมาบ้างก็ตาม   ก็.. นอกจากอั้มแฟนเก่าของเธอก็มีมายด์อีกคนนี่แหละที่มีอะไรกับเธอ

        “ขอบคุณพี่มากครับพี่ฝุ่น”  มายด์ยิ้มรับให้ฝุ่นดินแล้วสายตาเค้าก็เห็นอีกคนหนึ่งซึ่งยืนอยู่ด้านหลังฝุ่นดิน รอยยิ้มที่เปื้อนบนใบหน้ามายด์ก็เผือดหายไป   “พี่ต้นน้ำ”  

        นั่นทำให้ทุกคนหันไปมองที่มาของเสียง  

        ต้นน้ำยิ้มทักทายฝุ่นดิน แล้วเดินไปไหว้และกอดครูโช   “คิดถึงครูจังเลย”  

        นี่ก็เป็นอีกคนที่ทำให้ซีรู้สึกเหนือความคาดหมายซีไม่เคยคิดว่าจะได้พบ .. พี่ต้นน้ำ ผู้กำกับภาพยนตร์ และซีรีย์ที่โด่งดังที่สุดแห่งยุคนับเรื่องไม่ถ้วน

        ซียกมือไหว้พี่ต้นน้ำ หลังจากที่พี่มายด์ไหว้พี่ต้นน้ำแล้วพี่ต้นน้ำมองมาทางมายด์และซี

        “พี่ต้นน้ำครับ”  มายด์กำลังจะพูดขอโทษพี่ต้นน้ำ

        แต่ต้นน้ำยกมือห้ามไว้  “มายด์ เด็กนี่มีอะไรดีกว่าพี่ มายด์ถึงจะคบกับมัน ทั้งที่มายด์เคยบอกพี่ว่ามายด์เลือกที่จะชอบผู้หญิง เลือกที่จะคบผู้หญิง ไม่ใช่ผู้ชาย”   พูดจบ ต้นน้ำก็หันหน้ามามองซี   “มายด์เอาสนุกมั้ย?”  

        ซียืนหน้าชาอยู่ตรงนั้น  

        “ต้นน้ามมมมมมม”  ฝุ่นดินเรียกเพื่อนสนิท   “เรื่องผ่านมาเป็นสิบปีแล้วยังจะแกล้งมายด์อีก”  แล้วฝุ่นดินก็หันมาบอกซีว่า  “อย่าคิดมากนะ พี่เค้าแกล้งไปอย่างนั้นแหละ”    

        แต่ต้นน้ำนิ่ง ไม่ยิ้ม ไม่เล่นอย่างที่ฝุ่นดินบอกคนอื่นต้นน้ำหันไปบอกฝุ่นดิน   “ก็ฉันอยากรู้นี่ฝุ่นฉันกับเด็กนี่ก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน แล้ว.. เด็กนี่ดีกว่าฉันตรงไหน มายด์ถึงเลือกเค้า”   ต้นน้ำบอกฝุ่นดินไปตรงๆ

        “ก็แค่.. เด็กกว่า น่ารักกว่า น่ากินกว่า”   ฝุ่นดินตอบเพื่อนชายแต่ใจหญิงของเธอ

        “ฝุ่นนนนน”  ต้นน้ำกลับไปเป็นเพื่อนรักวัยเรียนของฝุ่นดินอีกครา เพื่อปรามเธอ

        แล้ว.. ก็หันหน้ากลับมาเป็น ‘คุณต้นน้ำ’ ที่ทั้งวงการหวาดเกรง   ต้นน้ำหันไปมองมายด์ที่ยืนอยู่ใกล้ๆซีอีกครั้ง  “มายด์ยังไม่ได้ตอบพี่เลย  เด็กคนนี้มีดีอะไร เธอถึงกลับใจจากการชอบผู้หญิง มาชอบผู้ชาย”  

        มายด์นึกหาคำตอบ แต่ก็นึกไม่ออก

        “ผมชอบพี่มายด์ครับ”  เสียงซีทำลายความเงียบจนทุกคนต้องหันไปมองเขา   “แล้ว.. ผมก็ยินดีให้ความรักของผม ตัวผมช่วยพี่มายด์ครับ”  

        “งั้นเธอต้องเป็นของพี่ก่อนนะพี่ถึงจะยอมยกโทษให้มายด์”  ต้นน้ำพูดยิ้มๆ ราวกับสิ่งที่เขาพูดเป็นเรื่องราวที่แสนปกติ

        ซีตกใจ!!

        เขามองหน้าพี่ต้นน้ำ แต่ใบหน้าของซีซีดเผือด

จบตอน๒๘