Stage 9
ผลกระทบจากการต่อสู้
เวลา 13.25 น.
สายลมแห้งแล้งพัดพาความร้อนระอุให้โชยมาพร้อมกับฝุ่นดินพื้นราบแตกระแหงแผ่กระจายไปทั่วจนสถานที่ที่ได้ชื่อว่าดูดีน้อยอยู่แล้วให้ทรุดโทรมลงไปอีกหลายเท่าสภาพดันเจี้ยนคุกร้างในขณะนี้ชวนให้รู้สึกขนพองสยองเกล้าได้อย่างยากอธิบาย
ตึกรามบ้านช่องที่ถูกทิ้งร้างคล้ายอาคารก่อสร้างไม่เสร็จตอนนี้โดนทำลายหายไปจนเกือบหมดมิหนำซ้ำใจกลางทุ่งโล่งกว้างยังปรากฏหลุมอุกกาบาตขนาดั์กินอาณาบริเวณหลายกิโลที่มีร่างของาาปีศาจอัคคีซึ่งบัดนี้สิ้นฤทธิ์นอนแผ่หลานิ่งอย่างสงบไร้ลมหายใจแล้วอย่างสิ้นเชิง
ซากแห่งความพินาศเ่าั้เรียกความสนใจจากให้ผู้เล่นหลายคนเดินออกมามุงดูด้วยสภาพตกตะลึงกันไปเป็แถวNPC นักข่าวและสถานีโทรทัศน์หลายช่องหลายต่างพากันแบกกล้องออกมาทำสกู้ปเด็ดด้วยความอยากรู้เหลือเกินว่าตัวการที่ทำให้ดันเจี้ยนของเกมเละเทะขนาดนี้มันเป็ใครกันแน่!
เวลานี้ ณ จุดเกิดเหตุปรากฏร่างผู้ดูแลระบบเกมกำลังง่วนอยู่กับการตรวจสอบความเสียหายของดันเจี้ยนไว้หาทางแก้ไขต่อไปเทปพลาสติกสีเหลืองจัดกั้นอาณาเขตโดยรอบไว้เป็ทางยาวเพื่อกันไม่ให้ผู้ไม่เกี่ยวข้องเข้ามาด้านในพร้อมกับตัวหนังสือเขียนว่าKeep Out ชวนให้นึกถึงฉากที่พวกเ้าหน้าที่กำลังตามเก็บหลักฐานในหนังชอบกล
“ให้มันได้แบบนี้สิฉันล่ะไม่อยากจะเชื่อเลยว่าสภาพแบบนี้จะเกิดจากการต่อสู้ระหว่างผู้เล่นแค่สามคนกับมอนสเตอร์ตัวเดียว”เสียงนุ่มๆ ของผู้หญิงคนหนึ่งกล่าวขึ้นด้วยสีหน้าเรียบสนิท ั์ตาคู่สวยกลอกมองสภาพบรรยากาศโดยรอบแล้วมาสะดุดกับร่างสูงเพรียวของจีเอ็มหนุ่มอีกคนที่กำลังยืนกอดอกอยู่ข้างๆพร้อมระบายรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม
“ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อน่า แอนเธอก็เห็นจากคลิปวีดีโอที่ฉันถ่ายเอาไว้แล้วนี่” ธาดาพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงพลางชี้ไปยังอีกด้านที่มีเ้าหน้าที่ GM คนอื่นๆกำลังดูคลิปวีดีโอดังกล่าวอยู่
“ก็เพราะเห็นแล้วเนี่ยแหละ ถึงได้ทำใจเชื่อยากคนบ้าอะไรโจมตีทีเดียวทำดันเจี้ยนพังยับได้ขนาดนี้!”
“แหม...จะเอาอะไรกับพลังโจมตีตั้ง 125 ล้านล่ะ” ธาดาไหวไหล่ตอบเอื่อยๆ เรียกเสียงถอนใจจากสตรีที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม
หญิงสาวคนนี้ตัวไม่สูงมากนักผมยาวสีดำสนิทถูกรวบเป็หางม้าตึงแน่น ดวงหน้าอ่อนเยาว์แสดงอารมณ์สุขุมเช่นเดียวกับดวงตาสีน้ำตาลคู่โตร่างเล็กสวมเสื้อนอกสีขาวตัดกับกระโปรงสั้นสีดำรัดรูปพร้อมกับปลอกรัดแขนที่มีแถบผ้าปักคำว่าGM เอาไว้ตัวเบ้อเร่อ
ถ้าเป็คนที่มีความรู้สักหน่อยมองเพียงปราดเดียวก็รู้แล้วคนตรงหน้าก็คือ ‘จีเอ็มแอน’ หรือ ‘รัตนา’ อดีตผู้เล่นสาวผู้โด่งดังแห่งโลกไพรด์ในฐานะจอมเวทน้ำแข็งอันดับหนึ่งของเกม
“นายตรวจสอบเื่พลังโจมตีสุดโอเวอร์นั่นแล้วใช่มั้ยดา?” GM สาวถามขึ้น
“ตรวจสอบแล้ว ไม่มีการเล่นโกงใดๆ ทั้งสิ้นฉันกล้ารับประกันได้เลยการโจมตีทั้งหมดล้วนเกิดจากการใช้ข้อได้เปรียบจากเกมเท่านั้นจริงๆ”
“125 ล้านเชียวนะ” รัตนาเลิกคิ้วขึ้น “ต้องใช้ข้อได้เปรียบในเกมสักกี่ชนิดกันถึงสร้างความเสียหายได้มากมายมหาศาลขนาดนั้น”
เธอพูดพลางพลางชำเลืองสายตามองไปรอบๆเห็นผู้ดูแลระบบเกมหลายคนต่างง่วนอยู่กับการเดินเช็คจุดเสียหายเตรียมทำการซ่อมแซมระบบด้วยสีหน้าหงิกจัดดวงหน้าขาวจัดถอนใจเหนื่อยหน่าย
“เสียหายหนักมากเลยนะ ขืนเป็แบบนี้มีหวังต้องปิดระบบซ่อมเกมสักวันสองวันแล้วล่ะแต่ฉันว่างานนี้เราคงได้เจอบั๊กในเกมกันมหาศาลเลยเชียวล่ะ...พวกผู้บริหารเองก็ร้าย ตั้งใจจัดกิจกรรมนี้ขึ้นมาเพื่อตามหาบั๊กในระบบถึงมันจะได้ผลดีก็เถอะ แต่ดูสิ...เล่นเอาดันเจี้ยนพังไปเป็แถบๆ”
“นั่นสินะ”
ธาดากล่าวสมทบ พอคิดได้ว่ามีงานหนักรออยู่ข้างหน้าชายหนุ่มก็ผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ
“แล้วตาคนที่โจมตีได้โอเวอร์สุดๆคนนั้นไปอยู่ไหนเสียล่ะ”
“หายไปแล้ว”
“อะไรนะ”รัตนาแค่นเสียงถาม คิ้วเรียวเลิกขึ้นเล็กน้อย “หมอนั่นตายไปพร้อมกับเ้าบอสตัวนี้งั้นเหรอ”
“ไม่ตายหรอก” ธาดาตอบเรียบเรื่อย“เพราะน้ำยาแมกทีเรียน่ะ ตอนโจมตีครั้งสุดท้ายพลังชีวิตของเขาลดลงเพราะได้รับาเ็จากแรงเสียดสีกับความร้อนแต่ก็ได้รับการเพิ่มพลังจากน้ำยาแมกทีเรียทันที”
คำอธิบายที่หญิงสาวพยักหน้ารับอย่างเข้าใจนอกจากจะใช้น้ำยาแมกทีเรียเพิ่มพลังโจมตีแล้วยังมีผลข้างเคียงที่ดีในการรักษาอาการผิดปกติทุกชนิดและช่วยฟื้นฟูพลังชีวิตอีก 50หน่วยต่อหนึ่งวินาทีอีกด้วย
จะเรียกว่าดวงดี หรือเพราะคำนวณเอาไว้ดีแล้วกันแน่
ถ้าเกิดเป็อย่างหลังจริง เ้าหมอนี่ก็เทพปีศาจลงมาจุติชัดๆ!
“ถ้ายังไม่ตายแล้วเขาหายหัวไปไหนซะล่ะ” เสียงไร้อารมณ์ถามขึ้นในเวลาต่อมา
“บินกลับไปแล้ว”
“หา”
“เธอได้ยินไม่ผิดหรอกเขารีบวิ่งมาลากเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งไป แล้วก็พากันบินหายไปจากที่นี่ทันทีเลย”ธาดากล่าวพลางอมยิ้มขำ ั์ตาคมแววระยับอย่างนึกสนุก
“โดยที่ไม่ยอมมารับรางวัลจากนายเนี่ยนะเขาก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าถ้าฆ่าบอสได้จะได้รับรางวัลเป็ไอเท็มเกรดS 5 ชิ้นน่ะ” จีเอ็มหนุ่มไม่ตอบ ร่างสูงไหวไหล่ก่อนจะส่ายหน้าน้อยๆ อย่างจนด้วยคำพูด
ทว่าหญิงสาวข้างตัวก็ดูจะใไม่แพ้กันรัตนาไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่าจะมีคนที่เพี้ยนขนาดนี้อาศัยอยู่ในโลกด้วย!
พอฆ่าบอสได้ก็เผ่นหนีไปเฉยเลย
แถมยังไม่สนใจรางวัลอีกต่างหาก เ้าหมอนี่้าอะไรกันแน่นะหรือว่าอยากจะเก็บค่าประสบการณ์ ไม่หรอกจะเก็บค่าประสบการณ์จริงไปสู้กับมอนสเตอร์ตัวอื่นน่าจะง่ายกว่านี้เยอะ
หรือว่าอยากจะดัง? ถ้าเป็อันนี้ก็ไม่แน่เพราะตอนนี้หมอนั่นก็ได้ดังสมใจอยากแล้ว
ระหว่างที่สมองกำลังประมวลข้อสันนิษฐานต่างๆ อยู่สายตาเหลือบไปมองเหล่าผู้เล่นนอกเขตอันตรายหลายคนต่างพูดคุยกันด้วยทีท่าตื่นเต้นเต็มที่นอกจากนี้ยังมีนักข่าวอีกจำนวนหนึ่งที่เริ่มทยอยถ่ายทอดสถานการณ์สดกันแล้ว
“หมอนั่นมีหวังดังะเิ”รัตนากล่าวสรุป “อุตส่าห์ฆ่าบอสลอร์ดอินเฟอร์โน่ได้ทั้งทีนี่นะแถมยังสร้างสถิติใหม่ด้วยค่าความเสียหายสูงสุดถึง 125 ล้านหึ...ทำลายสถิติเดิมที่ไอ้บ้าพลังมาร์คัสนั่นทำไว้ 60 ล้านเสียยับเลยรับรองว่าถ้าหมอนั่นรู้เข้าคงได้อาละวาดยกใหญ่แหงๆ”
“ไอ้บ้าพลัง? แอน...เขาเป็ถึง 1ในจตุรเทพเชียวนะ ไปเรียกเขาอย่างนั้นได้ยังไง”
“เหอะคนอย่างหมอนั่นก็เป็แค่ไอ้บ้าพลังจอมปากเสียสำหรับฉันเท่านั้นแหละ!” เ้าหล่อนกระแทกเสียงตอบทันที
“ฉันนึกว่าเธอเหม็นขี้หน้าหมอนั่นเพราะกำลังถูกตามจีบอยู่เสียอีก”ธาดาเอ่ยล้อเพื่อนสาวระหว่างฝืนกลั้นยิ้มเสียจนหน้ากระตุกกึกๆ
“กรุณาอย่าพูดอะไรให้ฉันได้คายของเก่าจะได้ไหมเ้าคะคุณธาดา พวกเรากำลังทำงานอยู่นะ” พอได้ยินเสียงเย็นเยียบเอ็ดกลับมาแล้วนายจีเอ็มผมยาวก็เลยหลุดหัวเราะพรืด ก่อนจะรีบเปลี่ยนอารมณ์กลับอย่างเร่งด่วนเมื่อโดนสายตาอภิมหาดุปราดมองเข้าให้
“เออนี่ แอนมีเพื่อนของเ้าหมอนั่นคนหนึ่งยังอยู่ที่นี่นะ ไอ้เ้าผู้ชายที่ฆ่าบอสได้น่ะ” ธาดาเปลี่ยนหัวข้อสนทนาใหม่อย่างแเี
“จริงเหรอ แล้วอยู่ไหนล่ะ” คำถามที่ใบหน้าคมคายขยับยิ้ม ก่อนจะชี้นิ้วไปยังอีกทางเมื่อรัตนาหันไปมองตามก็พบผู้หญิงหน้าตาสะสวยคนหนึ่งกำลังนั่งเข่าอ่อนอยู่ตรงซากปรักหักพังของตึกไม่ไกลจากจุดที่เธอยืนอยู่นักโดยมีเพื่อนอีกสองคนคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง
“เห็นบอกว่าชื่อวรัญญา เธอตอบว่าไม่ได้เป็เพื่อนกับเ้าคนที่บินได้นั่นหรอกแค่มาร่วมแจมปาร์ตี้ชั่วคราวด้วยเฉยๆ” ั์ตาสีเข้มหรี่จ้องร่างเล็กตรงหน้าครู่หนึ่งก่อนจะพ่นลมหายใจออกทางจมูกคล้ายเสียง ‘เฮอะ’
“กลุ่มปาร์ตี้เฉพาะกิจอีกต่างหากไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนแค่สามคนจะสามารถเอาชนะลอร์ดอินเฟอร์โน่ที่พวกเราใช้เวลาตั้งครึ่งชั่วโมงถึงจะล้มมันลงได้!”
ธาดาฟังคำบ่นเป็ชุดของเพื่อนสาวแล้วก็ได้แต่ยิ้มบางๆพลางยกมือขึ้นตบไหล่คนตัวเล็กกว่าเบาๆ
“โลกนี้กว้างใหญ่มากนัก แอนคนที่เก่งกาจกว่าเราอาจจะมีอีกเยอะแยะไป”
“เก่งโดยไม่สนใจกฎความต่างชั้นของเลเวลเลยเนี่ยนะ!” รัตนาให้ย้อนเสียงสูง
“ก็เพราะแบบนี้ฉันถึงรักไพรด์ไงล่ะ แอน” ใบหน้าสวยคล้ายผู้หญิงแย้มรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะหมุนตัว ทำท่าจะเดินจากไป “ตอนนี้เราให้คนอื่นดูคลิปวีดีโอแล้วคำนวณค่าความเสียหายไปก่อนเถอะถึงเวลาเราค่อยไปรายงานผู้บริหารรู้เื่อีกที แต่ตอนนี้เราควรรีบแถลงข่าวกับผู้เล่นคนอื่นก่อนจะดีกว่านะ”
พูดจบร่างสูงก็สาวเท้าเดินตรงไปยังกลุ่มคนด้านนอกทันทีแต่มือเล็กของรัตนาคว้าชายเสื้อเรียกคนตรงหน้าให้หยุดชะงักก่อนเอ่ยถามข้อสงสัยในใจออกไป
“ดาแล้วนายถามผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่าว่าตาคนที่ฆ่าบอสได้เขาชื่ออะไร?” พูดจบ เธอก็หันหน้าพยักเพยิดไปทางวรัญญา
“ถามแล้ว”
“สรุปว่า...?”
“วินเซนต์ หรืออะไรสักอย่างเนี่ยแหละ”
ตูม!!!
เสียงะเิดังสนั่นลั่นไปทั่วชายป่าไม่ไกลจากเมืองหลวงทริสทานเท่าใดนักพร้อมกับร่างสองร่างที่หล่นพรวดลงมาจากฟ้าด้วยสภาพเบรกแตกส่งผลให้สัตว์ป่าหลายชนิดพากันหนีรังออกมาจากต้นไม้ใหญ่น้อยส่งเสียงหวีดร้องกันจ้าละหวั่น
“โอ้ย เจ็บๆๆๆ ทำไมนายถึงได้มีปัญหาเวลาตอนลงจอดทุกทีเลยนะอีตาบ้า!”เมษาแค่นเสียงตะคอกใส่อย่างหงุดหงิด
“จะบ่นอะไรนักครับคุณผู้หญิงลืมไปแล้วหรือไงว่าผมเพิ่งจะเคยใช้งานมันเป็เมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วนี่เอง!”อีกเสียงะโโต้กลับมาด้วยอาการจุกไม่แพ้กัน
ยามนี้สองเกลอจึงพากันนอนแผ่หลาหมดสภาพอยู่บนพื้นหญ้าสีเขียวอ่อนนุ่มโดยมีร่างเล็กกว่าของเมษานอนทับอยู่บนตัวของวิศนะที่ยังคงลุกไม่ขึ้น จึงได้แต่ยกมือดึงหน้ากากสีขาวแปลกตาออกจากใบหน้าชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อพลางหอบจนตัวโยน
“ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมนายต้องหนีออกมาจากที่นั่นด้วยเราชนะแล้วนะ รู้ตัวรึเปล่า แล้วตำราไหนของนายบอกว่าคนชนะต้องหนียะ!” พอหอบหายใจเสร็จ เสียงแหลมก็ตวาดแหวระหว่างทรงตัวขึ้นมานั่งได้สำเร็จ
“ก็มันมีเหตสุดวิสัยน่ะสิ ถึงต้องหนีออกมาแบบนี้” วิศนะตอบทั้งที่ยังลุกไม่ขึ้น
“ให้ตายสิ”เมษาส่ายหน้าเบาๆ “ดีนะที่ฉันคว้าไอเท็มที่ดรอปออกมาจากลอร์ดอินเฟอร์โน่ได้ก่อนที่นายจะลากฉันหนีมาแบบนี้ไม่งั้นมีหวังเสียดายตายเลย!”
พูดจบเธอก็ก้มลงมองลูกแก้วมารเพลิง <Inferno Gemstone>ในมือด้วยดวงตาพราวระยับ ลูกแก้วสีแดงนี่รับรองถ้าเอาไปขายทอดตลาดคงได้ราคาอย่างต่ำก็ห้าล้านนี่ถ้าขืนเธอหยิบมาไม่ทันนะ จะตบอีตานี่ให้หัวหลุดเลย!
“แล้วคุณพี่จะบอกได้รึยังคะว่าทำไมเราต้องเผ่นหนีออกมาแบบนี้ด้วยยังไม่ได้บอกลาหรือขอบใจวรัญญาเขาสักคำเลยนะ”
“ไม่มีเวลาบอกหรอกไม่เห็นหรือไงว่าพอเราฆ่าเ้าลอร์ดอินเฟอร์โน่ได้ก็มีไอ้บ้าสองคนวิ่งเข้ามาหาวรัญญาทันทีเลยน่ะ”ได้ยินแบบนั้น เมษาก็พอจะนึกภาพเหตุการณ์ดังกล่าวขึ้นมาได้ลางๆ
จริงอยู่...หลังจากหมอนี่ลากตัวปีศาจั์นั่นให้กระแทกกับพื้นดินได้ก็เกิดแรงะเิกระจายไปทั่วบริเวณจนทำให้ผู้เล่นหลายคนปลิวกระเด็นหายวับไปโชคยังดีที่พวกเธอรอดตายมาได้ด้วย โพชั่นบาเรีย สกิลของวรัญญาแท้ๆเชียว
หลังจากการะเิดังกล่าวสิ้นสุดลงก็มีผู้เล่นสองคนวิ่งเข้ามาหาวรัญญาจริงอย่างที่บอก ซึ่งเธอจำได้เลาๆว่าเป็ผู้หญิงกับผู้ชายคู่หนึ่ง
“แล้วสองคนที่วิ่งเข้ามาหานั่นมีอะไรนักหนางั้นเหรอ”
“จะอะไรเล่าก็สองคนนั้นเป็เพื่อนสนิทของฉันน่ะสิ” วิศนะลากเสียงตอบอย่างเซ็งๆ“กับวรัญญาฉันยังไม่ค่อยสนิทเท่าไหร่ ถึงได้พอตบตาปลอมตัวไปได้บ้างแต่ถ้าเ้าสองคนนั่นมาเห็นเข้ารับรองความแตกแหงๆเพราะแบบนี้นั่นแหละ...ฉันถึงต้องรีบลากเธอเผ่นออกมาก่อน”
พอได้รับคำตอบแล้ว เมษาก็ได้แต่ถอนหายใจเบาๆ
“นายนี่ก็พิลึก แค่มาเล่นเกมทำไมต้องปกปิดเพื่อนด้วยล่ะ”
“ก็...” เจอย้อนให้แบบนี้เ้าตัวก็ถึงกับพูดไม่ออก
“เอาเถอะๆไว้อยากเล่าเมื่อไหร่ค่อยเล่าให้ฟังทีหลังก็ได้ แต่ถ้าไม่อยากเล่าก็ช่างมันเถอะ” อีกเสียงว่าปัดๆ พลางโบกมือไปมา ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งอีกหน
“ผู้เล่นวิศนะสามารถฆ่าลอร์ดอินเฟอร์โน่สำเร็จได้รับค่าประสบการณ์8,682,851”
“ผู้เล่นวิศนะสามารถฆ่าโนวาได้ 20 ตัวได้รับค่าประสบการณ์ 300,000”
“ผู้เล่นเมษาได้รับการแบ่งค่าประสบการณ์จากการฆ่าลอร์ดอินเฟอร์โน่เป็จำนวน4,358,741”
“ผู้เล่นเมษาสามารถฆ่าโนวาได้ 57 ตัวได้รับค่าประสบการณ์ 855,000”
หากแต่ยังไม่ทันได้หย่อนก้นนั่งดีเสียงประสานของอัลและจินนี่ก็ดังขึ้นมาในเวลาไล่เลี่ยกันเรียกสายตาสองคู่หูให้หันมามองหน้ากันครู่หนึ่ง
“สงสัย AI ของเราจะคำนวณค่าประสบการณ์ที่ได้รับจากการต่อสู้เสร็จแล้วล่ะ” มือปืนสาวเป็ฝ่ายเอ่ยขึ้นมาก่อน
“นานจังแฮะ กว่าจะคำนวณเสร็จ”
“นายไม่ได้ยินหรือไงว่าจำนวนค่าประสบการณ์มันเยอะขนาดไหนเราเพิ่งจะฆ่าบอสได้นะยะ ไม่ใช่เพิ่งไปเก็บบราวฮาวน์มา” คราวนี้ใบหน้าสวยฉีกยิ้มแป้นอย่างอารมณ์ดีทีเดียว“ไหนดูซิว่าเลเวลของเราเลื่อนขึ้นไปกี่ระดับกันเอ่ย”
“ผู้เล่นวิศนะได้รับการเลื่อนความสามารถเป็ระดับ38”
“ผู้เล่นเมษาได้รับการเลื่อนความสามารถเป็ระดับ39”
พรวด!!
วิศนะถึงกับสำลักน้ำลายตัวเองเมื่อถ้อยคำดังกล่าวเด้งเข้าหู ส่วนเมษาได้แต่ส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคออย่างขัดใจร่างเพรียวบางจัดแจงเอนตัวลงไปนอนเคียงข้างพร้อมเสียงถอนหายใจดังเฮ้อ!
“อะไรว้า ของฉันขึ้นมาได้แค่นี้เองเหรอเนี่ย” เสียงเล็กโวยวายอย่างไม่สบอารมณ์
“แล้วทำไมของฉันมันถึงได้ขึ้นพรวดๆ แบบนี้ล่ะระดับขึ้นไปเกือบเท่าเธอเลย” พูดจบ ก็ยกนิ้วขึ้นมานับ “ตั้ง 23 เลเวลเชียวนะ ขึ้นมาซะเยอะขนาดนี้จะไม่เป็ไรเหรอเนี่ย”
“ก็ฉันบอกแล้วไงว่าเราเพิ่งจะไปฆ่าบอสมานะยะ แล้วนายก็เป็คนโจมตีมันมากที่สุดก็สมควรที่จะได้เปอร์เซ็นต์ค่าประสบการณ์สูงกว่าแล้วนี่อีกอย่างนายก็เป็คนเรียก เฟิร์สบลัด <FirstBlood> ออกมาด้วย”
“เฟิร์สบลัด?” เ้าคนความรู้เป็ศูนย์ยังคงตั้งหน้าตั้งตาถามเหมือนเคย
“เป็ชื่อเรียกของการโจมตีหนแรกน่ะ ในเกมนี้คนที่สามารถโจมตีมอนสเตอร์ได้ก่อนใครจะได้แต้มที่เรียกว่าเฟิร์สบลัด ทำให้มีโอกาสได้รับค่าประสบการณ์มากกว่าคนอื่นแล้วก็มีโอกาสหยิบไอเท็มได้ก่อนใครไง”
“หา! แล้วฉันไปโจมตีเ้าบอสนั่นเมื่อไหร่ฟะ”วิศนะเลิกคิ้วสงสัย เขายังนึกไม่ออกเลยจริงๆ ว่าหลวมตัวไปตีโดนเ้าบอสนรกนั่นตอนไหนกัน
“นายจำไม่ได้จริงๆ เหรอ”คนข้างๆ เอียงหน้าถามยิ้มๆ
“ไม่ได้อ่ะ”
“ก็ตอนที่นายกำลังวิ่งหนีเ้าลอร์ดอินเฟอร์โน่หูตาแทบเหลือกอยู่นั่นไงจำได้มั้ยว่านายปาะเิสารพัดชนิดใส่เ้าบอสบ้านั่นไม่ยั้งเลย”
ั์ตาสีทองเหลือบขึ้นมาอย่างครุ่นคิด ...เออใช่ เขาเป็คนขว้างะเิใส่มันจริงๆนั่นแหละ ถ้าจำไม่ผิด...รู้สึกว่าจะเป็ะเิไฟล่ะมั้ง
“เฮ้ย! เธอหมายถึงไอ้ะเิไฟลูกที่ไปเพิ่มพลังให้บอสจิ้งจกนั่นน่ะเหรอของแบบนั้นถือว่าเป็เฟิร์สบลัดได้ด้วยเหรอ”
“แน่นอนว่าไม่ได้อยู่แล้ว”เมษาส่ายหน้า
“อ้าว”
“ฉันไม่ได้หมายถึงะเิไฟโง่ๆ ลูกนั้นย่ะฉันหมายถึงะเิควันนั่นต่างหาก ที่นายโจมตีมันได้แค่ 1 ไงจำไม่ได้เหรอ!” พอได้ยินคำกล่าวแบบนั้น เ้าตัวแสบถึงค่อยระลึกชาติขึ้นมาได้ท่าทางเมษาจะหมายถึงะเิควันที่พอปาใส่แล้วจะมีเสียงดัง ปุ๋ง~ กับควันลอยฉุยออกบังหน้าของเ้าบอสนั่นละมั้ง
เขาจำได้เลยว่าเ้าหล่อนยังด่าเขาปาวๆว่าจะปาไปให้มันสำลักควันตายหรือไง...
“จำได้แล้ว โจมตีได้แค่ 1เนี่ยก็ถือว่าเป็เฟิร์สบลัดแล้วเหรอ”
“ได้สิจ๊ะ”เมษาว่าพลางส่งยิ้มหวาน “ค่าความเสียหายจะเป็เท่าไหร่ก็ได้ขอให้มีเลขปรากฏขึ้นมาก็ถือว่าใช่หมดแหละ”
ฟังจบ วิศนะก็หัวเราะพรืดออกมาทันทีนี่เขาได้ค่าประสบการณ์เพิ่มมากขึ้นเพราะการโจมตีโง่ๆ ครั้งนั้นหรือเนี่ย โอ๊ยอยากจะขำให้ดิ้นตาย!!
“ความจริงฉันล่ะนึกว่านายจะไม่รอดแล้วเสียอีกนะเนี่ยรู้รึเปล่า” หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งหญิงสาวข้างตัวก็เอ่ยขึ้นมาเบาๆ
“อย่าว่าแต่เธอเลยฉันเองก็คิดว่าตัวเองจะไม่มีทางชนะได้เหมือนกัน” คำกล่าวเสริมที่ร่างบางถึงกับขำกึก
“สุดท้ายก็เป็เพราะอุปกรณ์ที่นายซื้อมาแบบไม่รู้เื่รู้ราวนั่นแท้ๆเลยทำให้เราชนะการต่อสู้มาได้ นี่ล่ะน้า~เขาถึงบอกว่าพวกมือใหม่มักจะมีหมัดฟลุ๊คเอาไว้น็อคคู่ต่อสู้”
“ใครบอกว่าซื้อมามั่วๆฉันคำนวณเอาไว้แล้วทั้งนั้นเหอะ!” ได้ทีให้โม้เมื่อไหร่ตาวิศนะไม่เคยพลาดโอกาส พอเ้าตัวดีโวเสร็จก็ทิ้งตัวนอนยืดอกอยู่แถวๆ นั้นจนคนมองดูอยู่อย่างเมษานึกหมั่นไส้ รีบยื่นมือไปหยิกแก้มเ้าคนขี้คุยเต็มแรง
“เหรอยะ ไอ้ฉันก็นึกว่าซื้อมามั่วๆเพราะอยากจะแต่งตัวเอาเท่เสียอีก!”
“ไม่มีอ่ะ ระดับท่านวิศนะคนนี้แล้ว” พูดพลางเก๊กหน้าไปพลางจนคนข้างๆ นึกคันไม้คันมือยิกๆ
“ให้ตายสิ วิศนะนายนี่มันสุดยอดมนุษย์น่าเหลือเชื่ออันดับหนึ่งของโลกเลยจริงๆ ...คือฉันหมายถึง...”
“ทั้งชมแล้วก็ด่าฉันด้วยใช่มั้ย” วิศนะต่อประโยคให้จบ จนเมษาชะงัก
ทั้งคู่เงยหน้าสบตากันนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะปล่อยพรืดออกมาแทบจะพร้อมกัน คนตัวโตกว่าขำจัดถึงขนาดต้องยกมือกุมท้องขณะที่อีกคนใช้พื้นที่โดยรอบกลิ้งไปกลิ้งมาด้วยความฮาจัดอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
ยิ่งทำงานเป็ทีมก็ยิ่งรู้ใจกันมากขึ้น
ไม่ช้า เมษาก็ดันตัวลุกกลับมานั่งพร้อมกับรอยยิ้มร่าเริงอีกครั้ง
“วันนี้ฉันคงต้องออฟไลน์แล้วล่ะเอาไว้พรุ่งนี้ค่อยเจอกันใหม่นะ ถึงตอนนั้นเราค่อยแบ่งเงินรวมถึงไอเท็มที่ได้รับจากการต่อสู้วันนี้อีกที รับรองเลยว่ามีเงินให้ช็อปใหม่อื้อซ่า!”พอได้ยินคู่หูว่าอย่างนั้น วิศนะจึงจัดแจงขยับตัวลุกขึ้นมานั่งบ้าง
“โอเค ตอนนี้เวลาข้างนอกก็จวนจะ 6 โมงอยู่แล้วฉันเองก็ต้องตื่นแล้วล่ะ” เขาว่ายิ้มๆ
“เออนี่ วิศนะ เอาเบอร์โทรศัพท์ของฉันไปด้วย” พูดจบ เธอก็ส่งหมายเลขสิบหลักไปที่หน้าต่างไอเท็มของคนตรงข้าม “มีอะไรฉุกเฉินก็โทรมาหาได้เลยนะแต่ถ้าโทรไปแล้วพ่อฉันรับสายก็ตัวใครตัวมันนะจ๊ะ” สิ้นคำเ้าหล่อนก็ขยับรอยยิ้มหวานเลี่ยนที่คนฟังต้องอมยิ้มขำ
“แล้วพรุ่งนี้เราจะเจอกันกี่โมง” วิศนะถามต่อ
“สักสองทุ่มก็แล้วกัน วันนี้ฉันกลับบ้านดึกอาจจะเข้ามาออนไลน์ช้าหน่อย ระหว่างรอนายก็เล่นอะไรในเกมไปเพลินๆ ก่อนก็ได้นะ”วิศนะพยักหน้ารับ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นยืนมือใหญ่ผายส่งให้เมษาฉุดตัวเองลุกขึ้นตามมา
“เออ แล้วฉันขอเตือนอะไรนายเอาไว้อย่างนึง” เสียงใสเอ่ยขึ้นเรียบๆ
“อะไร”
“พรุ่งนี้ถ้าเข้ามาเล่นเกมแล้ว อย่าได้ใส่หน้ากากเด็ดขาดนอกจากนายจะเจอเพื่อนนายเข้าจริงๆ”
“ทำไมล่ะ”
ใบหน้าน่ารักขยับรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะยกมือขึ้นเท้าเอว
“อย่าลืมสิว่านายกลายเป็คนดังไปแล้วสามารถฆ่าบอสลอร์ดอินเฟอร์โน่ได้เชียวนะยะถ้าไม่อยากปวดหัวก็พยายามอย่าทำตัวให้มันเด่นนัก ฉันว่าป่านนี้ภาพสวมหน้ากากเป็วินเซนต์ของนายคงถูกกระจายไปทั่วแล้วละมั้งดังนั้น...รอจนกว่าฉันจะเข้ามาในเกมแล้วเราค่อยว่ากันเื่นี้อีกทีนะ”
“ขนาดนั้นเชียวเหรอ”วิศนะเลิกคิ้ว
“นายอย่าลืมสิว่าบัตเตอร์ฟลายเอฟเฟ็คนั่นเป็ไอเท็มที่มีชิ้นเดียวในโลกตอนนี้ถ้าขืนมีใครรู้ว่านายเป็เ้าคนที่ปราบบอสนั่นได้ล่ะก็มีหวังได้กรูกันเข้ามาขอซื้อผ้าผันคอนั่นกันเป็แถวแน่ๆ เลย” เมษาอธิบายเร็วๆ แบบไม่ใส่ใจอะไรมากนักเธอก้มลงมองหน้าต่างข้อมูลของตัวเอง แล้วค่อยเงยหน้ามาส่งยิ้มให้ชายหนุ่มอีกที
“ฉันต้องไปแล้ว เอาไว้เจอกันเย็นนี้นะคะพ่อคนชอบก่อเื่”
“ย่ะ!” สิ้นเสียงประชดของวิศนะเมษาก็หัวเราะก๊าก ประกายแสงสีรุ้งพลันค่อยๆครอบคลุมร่างบอบบางจนสลายหายไปจากเกมในพริบตา
เห็นดังนั้น วิศนะก็ถอนใจเบาๆ “ถ้างั้นฉันเองก็คงต้องออกจากเกมมั่งแล้วล่ะจินนี่จ๋า เอาไว้เจอกันเย็นนี้นะ”
“ค่ะ นายท่าน”
้ราวทั้งหลายนั่นทำให้เราชนะการต่อสู้มาได้นะ...นี่ล่ะน้าที่เขาบอกว่าพวกมือ
121K
![[อ่านฟรี]มาเฟียสุดร้ายกาจ - love of grey](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1714415345_75923872.webp)