สามีข้าไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา

หลังอิ่มจากมื้อเช้าแล้ว ก็เตรียมออกเดินทางเข้าสู่เมืองหลวงกันต่อ คาดว่าคงต้องใช้เวลานานถึง 20วันเลยทีเดียว 

“ ท่านพี่ เราจะไปเมืองหลวงกันจริงๆหรือเ๽้าคะ ” 

“ อืม “ 

“ เมื่อไหร่จึงจะกลับบ้านเราหรือเ๽้าคะ “ 

“ อีกไม่นาน ข้าจะรีบจัดการงานให้เสร็จแล้วพาเ๯้ากลับหมู่บ้าน ว่าแต่ทำไมเ๯้าถึงอยากกลับไปที่นั่นล่ะ ” 

“ ข้าแค่ไม่ชอบความวุ่นวายเ๽้าค่ะ อีกอย่างที่นั่นถึงแม้ว่าจะลำบากแต่ข้ารู้สึกสบายใจมากกว่า อยากทำอะไรก็ไม่ต้องคอยกังวล ข้ามีหลายสิ่งที่อยากทำเ๽้าค่ะ “ 

“ อืม ถ้าเ๯้าชอบที่นั่นงั้นเราจะอยู่ที่นั่นกัน “

  เว่ยหยางเอ่ยบอกกับนางออกไป ความจริงแล้วเขาตั้งใจจะพานางกลับมาอยู่ที่จวนของเขา แต่ในเมื่อนางไม่ชอบความวุ่นวายงั้นก็กลับไปอยู่ที่หมู่บ้านก็แล้วกัน แต่คงต้องส่งคนไปสร้างบ้านใหม่เสียก่อน อีกไม่ถึง 4เดือนก็จะเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว เกรงว่ากระท่อมนั่นจะไม่อาจต้านพายุหิมะได้ 

ตลอดการเดินทางเข้าสู่เมืองหลวงนั้นราบรื่นไม่มีสิ่งใดเข้ามาก่อกวนพวกเขา และก่อนหน้านี้เขาได้สั่งให้ต้าฝางส่งช่างไปจัดการสร้างบ้านหลังใหม่พร้อมทั้งซื้อที่ดินรอบๆกระท่อมเพิ่มเติมแล้ว 

ทางด้านหมู่บ้านนั้นชาวบ้านต่างมาเฝ้าดูการสร้างบ้าน ด้วยเพราะที่ตรงนั้นเป็๞ของเว่ยหยางชายที่ทุกคนคิดว่าเขาอัปลักษณ์และยากจน บางคนก็คิดสงสารสองผัวเมียไม่รู้ว่าไปทำสิ่งใดให้ใครไม่พอใจหรือไม่ 

ตอนนี้กระท่อมของพวกเขาถูกรื้อทิ้งจนเกลี้ยงแล้ว  มีเพียงเยี่ยหลานที่ยินดี เมื่อได้เห็นว่าเยี่ยหลินจะไม่มีที่ซุกหัวนอน ส่วนตนเองนั้นกำลังจะได้แต่งงานกับชายหนุ่มที่นางหมายปอง ซึ่งนางไม่รู้เลยว่า

ตนเองนั้นโชคร้ายเพียงใดเมื่อต้องพบเจอกับแม่สามีที่ใจคอโหดร้าย รวมทั้งว่าที่สามีที่ดูดีและสุภาพแค่ภายนอกที่เห็นเท่านั้น 

“นายหญิงเ๯้าคะ ลงมาเดินเล่นสักหน่อยดีหรือไม่เ๯้าคะ “ เสี่ยวถงเอ่ยชวนนายหญิงของตนเมื่อมาถึงจุดพักม้า 

“ อืมก็ดี ข้าก็ปวดเมื่อยเหมือนกัน “ 

เยี่ยหลินลงจากรถม้าเดินเล่นบริเวณแถวนั้นสักพักจึงกลับขึ้นรถม้าและออกเดินทางกันต่อไป อีก2วันก็จะเข้าเขตเมืองหลวงดั่งที่สามีเอ่ยบอกแล้ว 

เมื่อมาถึงหน้าประตูเมืองทุกคนก็เข้าแถวรอไม่นาน รถม้าก็มาหยุดที่หน้าประตจวนหลังหนึ่งซึ่งมีขนาดไม่ใหญ่นัก   ต้าฝางลงไปเปิดประตูแล้วจึงขับรถม้าเข้าไปด้านใน 

“ ถึงแล้วขอรับ “ 

“  อืม หลินเอ๋อ ถึงแล้วพวกเราลงกันเถอะ “ 

“ เ๽้าค่ะ ” นางเอ่ยตอบอย่างสะลึมสะลือเนื่องจากยังไม่ตื่นดี เพราะเดินหลับตาอยู่แบบนั้นจึงทำให้สะดุดล้มลงไปโชคดีที่เว่ยหยางเดินตามมาติดๆจึงดึงนางเอาไว้ได้ทัน ไม่ทำให้ล้มลงไปฟาดพื้น 

 “ หากเ๽้าไม่อยาก๤า๪เ๽็๤ก็จงตื่นแล้วลืมตาซะ “ 

“ เอ่อ ขออภัยเ๯้าค่ะ ข้าง่วงแล้วก็เพลียด้วย แล้วก็รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ “ 

 เว่ยหยางจึงจับมือของนางเดินเข้าไปที่ห้องพักจากนั้นก็ปล่อยให้นางนอนพักสักตื่น 

เขาหลงลืมคิดไปว่านางคงไม่เคยเดินทางไกลขาดนี้มาก่อน ร่างกายจึงอ่อนเพลียอย่างที่เห็น จึงสั่งให้เสี่ยวถงอยู่เฝ้านางจนกว่าจะตื่น แล้วค่อยพาออกไปรับมื้อเย็นที่ห้องโถง

 ส่วนตัวเขานั้นออกไปสั่งงานพ่อบ้านของจวนอีกเล็กน้อย ก่อนจะออกไปทำธุระที่จวนของสหายต่อไป เพราะอยากจะรีบทำงานให้เสร็จแล้วพานางกลับไปที่บ้าน 

เยี่ยหลินตื่นมาในตอนเย็นแม้จะรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวอยู่บ้างแต่จะนอนทั้งวันก็คงไม่ดี นางอาบน้ำผลัดเปลี่ยนชุดใหม่แล้วก็ออกไปด้านนอก และได้พบกับพ่อบ้านของจวน 

“ คารวะนายหญิง ข้าน้อยต้าหวัง เป็๞พ่อบ้านของจวนขอรับ “  ต้าหวังเป็๞ทั้งพ่อบ้านและบิดาของสองคนสนิทของเว่ยหยางด้วย เขาเลี้ยงดูเว่ยหยางมา๻ั้๫แ๻่อดีตฮูหยินสิ้นใจในจวนหลังนี้ เมื่อทราบข่าวจากบุตรชายว่านายท่านจะพานายหญิงกลับมาที่จวนก็ดีใจอย่างมาก ที่ได้เห็นว่ายามนี้นายท่านของเขาแต่งภรรยาแล้ว 

“ เ๯้าค่ะ แล้วนี่ท่านพี่ …?”  

“ นายท่านออกไปทำธุระขอรับ สั่งว่าให้นายหญิงรับอาหารโดยไม่ต้องรอขอรับ เพราะคงกลับดึก “

” เข้าใจแล้ว   ขอบคุณท่านพ่อบ้านเ๯้าค่ะ “ 

“ มิเป็๲ไรขอรับ  เป็๲หน้าที่ของข้าน้อยอยู่แล้ว “  

ต้าหวังเอ่ยตอบ เขารู้สึกดีที่นายหญิงไม่ใช่สตรีที่มีนิสัยเย่อหยิ่งดังเช่นเหล่าคุณหนูในเมือง การพูดการจาที่ดูนุ่มนวลทำให้เขารู้สึกว่านางคู่ควรกับนายท่านของตนแล้ว แม้ว่านางจะเป็๲เพียงหญิงสาวชาวบ้านธรรมดาก็ตาม