เกิดใหม่ทั้งที ข้ามีระบบเทพแมงดา (NC ฮาเร็ม)

ภายในถ้ำหินศิลาเหมันต์ที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ชะง่อนผาหิมะอันเปลี่ยวร้าง เปลวไฟจากกองฟืนแห้งที่สามสาวจุดขึ้นส่งเสียงดังเปรี้ยะ ๆ คลอเคลียไปกับสายลมพัดหวีดหวิวเบื้องนอก ทว่าบรรยากาศความอุ่นวาบของเปลวไฟยามนี้ กลับไม่อาจชะล้างรังสีอำมหิตอันเย็นเยียบสะท้านทรวงที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างระหงของสามยอดสตรีเป้าหมายของหลีเฮงได้เลยแม้แต่น้อย

หลินเสวี่ยเหยา, เยี่ยหลัวอิน และจ้าวฉินซวง นั่งล้อมหน้าล้อมหลังหลีเฮงที่เนื้อตัวเกือบเปลือยเปล่า สายตาของพวกนางทั้งสามดั่งคมมีดคอยจ้องกรีดเฉือนลงบนเรือนร่างชายหนุ่ม โดยเฉพาะหลินเสวี่ยเหยา ผู้เป็นภรรยาหลวงที่ถือกระบี่เหล็กไหลเหมันต์เงาวับ ปลายคมกระบี่เย็นเฉียบวางพาดอยู่บนต้นขาหนาของหลีเฮงอย่างหมิ่นเหม่เฉียดฉิวกับท่อนเอ็นแกร่งไปเพียงหนึ่งองคุลีเท่านั้น!

หลีเฮงกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอดังเอื๊อก เหงื่อเย็นเยียบแตกพลั่กไหลบ่านองเต็มหน้าผาก ชายหนุ่มพยายามขยับตัวลุกขึ้นนั่งตระกองกอดเข่า พลางส่งยิ้มหวานเชื่อมกะล่อนทะเล้นเพื่อหวังจะคลี่คลายสถานการณ์วิกฤตความรักสลายระดับสีแดงเดือดนี้ด่วนที่สุด

“มะ... เมียจ๋า ฟังข้าอธิบายก่อนเถิดนะขอรับ ข้าไม่ได้แอบหนีเที่ยวไปหาหญิงอื่นจริง ๆ...” หลีเฮงเริ่มเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน

ทว่า... ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง จิตวิญญาณและระบบเชื่อมต่อประสาทส่วนกลางของเขากลับกระตุกกึกอย่างรุนแรง! 

ภาพในมโนสำนึกของหลีเฮงตัดผ่านเข้าสู่โถงวังบุปผาหิมะส่วนใน ที่ซึ่ง ‘หุ่นเทพจำแลง’ ร่างโคลนบ้าพลังของเขากำลังปรนนิบัตินวดบำบัดรักษาชีพจรเหมันต์อุดตันให้กับองครักษ์สาวนางถัดไป (คนที่ 9) ซึ่งเป็นสาวงามสะบึมที่มีสรีระอกอวบอัดดั่งภูเขาไฟไฟเย้ายวนใจ แถมหุ่นจำลองจอมขยันเพิ่งจะชะโลมน้ำมันนวดมนตราหลอมหยินหยางกลิ่นกุหลาบป่าลงบนแผ่นหลังเนียนและเริ่มใช้อุ้งมือมารบีบเฟ้นต้นขาอ่อนและบั้นท้ายมนอย่างรวดเร็วดุดัน!

**วิ้ง...!!!**

กระแสประสาทสัมผัสแชร์สวาททรานส์เซนส์แล่นปราดจากร่างโคลน ยิงตรงเข้าสู่สมองและจิตวิญญาณของหลีเฮงตัวจริงที่นั่งอยู่ในถ้ำทันที! รสสัมผัสอันอ่อนนุ่ม ความเสียวซ่าน และไอร้อนระอุของการบดเบียดสอดประสานพลังหยินหยางปะทุขึ้นในร่างกายจริงอย่างบ้าคลั่ง!

“ข้าแอบหนีออกไป... อ๊าาาห์... ซี้ดดด... ร้อน... ร้อนเหลือเกินเมียจ๋า... สะ... เสียวสุดขีด...” 

ดวงตาของหลีเฮงพลันเหลือกขึ้นด้านบน แผ่นหลังแกร่งแอ่นหยัดตรงดั่งคันศร ผิวกายร้อนผ่าวแดงซ่านราวกับมะเขือเทศสุก ลมหายใจหอบกระชั้นถี่รัว มือไม้สั่นสะท้านสะโพกมนแอบกระตุกเกร็งเป็นจังหวะตามการเคลื่อนไหวของหุ่นโคลนอย่างไม่อาจควบคุมได้!

สามสาวที่นั่งจับจ้องอยู่ถึงกับตกตะลึงระคนสับสน ใบหน้าเนียนนุ่มของพวกนางแดงระเรื่อปนโมโหโทโส

“หลีเฮง! เจ้าพูดจาอะไรของเจ้า! พวกข้าถามว่าแอบหนีไปหาหญิงอื่นมาใช่ไหม ทำไมเจ้าถึงต้องมาทำเสียงครางลามกอนาจารและแอ่นอกสั่นสะโพกใส่ข้าเช่นนี้!” หลินเสวี่ยเหยาตวาดเสียงแข็ง มือกระชับด้ามกระบี่แน่นขึ้นจนกระบี่ส่งไอเย็นวาบทำเอาเป้ากางเกงหลีเฮงเกือบเป็นน้ำแข็ง

“ไม่ใช่... อึก... มะ... ไม่ใช่จ้ะเมียจ๋า... อ๊าาา... นุ่ม... นุ่มเหลือเกิน... บีบอีก... บีบสะโพกอีกนิด... ซี้ดดด... ช่างตึงแน่นดั่งลูกพีชสวรรค์...” หลีเฮงพยายามเค้นคำพูดอธิบายอย่างสุดความสามารถ ทว่ากระแสความซ่านเสียวที่หุ่นจำลองกำลังจัดหนักปั่นโยงเริงรักบำเพ็ญคู่สยบชีพจรกับองครักษ์สาวงามคนที่สิบในขณะนั้นกลับรุนแรงและกระแทกจิตสำนึกตัวจริงอย่างดุเดือด จนคำพูดของเขาปะปนไปกับคำครางกระเส่าเปี่ยมตัณหาอย่างไร้สิ้นศีลธรรม!

จ้าวฉินซวงยกมือขึ้นปิดแก้มสองข้างที่แดงแจ๋ปานเตาถ่านกรีดร้องด่าลั่น “ลามก! เจ้าคนลามกหน้าหนาที่สุด! พวกข้าคาดคั้นถามเรื่องอสูรเหมันต์จับขัง แต่ทำไมเจ้าต้องทำสีหน้าเคลิบเคลิ้มพูดเรื่องบีบก้นชโลมน้ำมันและครางซี้ดซ้าดต่อหน้าพวกข้าด้วย! หรือว่า... เจ้าเสียสติไปแล้วเรอะ!”

เยี่ยหลัวอินจ้องมองแผ่นอกที่กระเพื่อมไหวชุ่มเหงื่อของหลีเฮง แววตาแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมนสงสัย “หรือว่า... ท่านพี่หลีเฮงจะได้รับบาดเจ็บทางจิตประสาทจากการโดนอสูรเหมันต์ขังคุกน้ำแข็ง ทรมานร่างกายจนกลายเป็นคนวิปริตที่ชื่นชอบความเจ็บปวดกระสันเสียวไปแล้วคะ?”

*‘ไม่ใช่โว้ยยย! เมียรักทั้งหลายข้าไม่ได้วิปริต!’* หลีเฮงกู่ร้องกรีดเล็ดในใจสุดเสียง *‘ไอ้โคลนเวรนั่นมันกำลังรับศึกหนัก โดนองครักษ์สาวงามรุมล้อมนวดฟัดกันอยู่หลังเขา! กระแสประสาทสวาทแชร์ตรงยิงมาที่หัวข้าตลอดสามวันสามคืนแล้ว! ขืนไม่รีบปิดไอ้ระบบแชร์ความรู้สึกบ้าบอนี่ ข้าต้องเสร็จสมจนหัวใจวายขาดใจตายคาอ้อมอกพวกเจ้าในถ้ำนี้แน่!’*

ในห้วงจังหวะชีวิตของพลองสวรรค์แขวนอยู่บนเส้นด้ายและคมกระบี่เมียหลวง เสียงสัญญาณแจ้งเตือนทิพย์ของระบบพลันดังสว่างไสวขึ้นในจิตใจประดุจพระมาโปรด!

**วิ้ง...!!!**

> [คำประกาศระบบ: หุ่นเทพจำแลงดำเนินการร่วมรักบำเพ็ญคู่สยบชีพจรกลุ่มอย่างต่อเนื่องเป็นวันที่ 3]

> [แจ้งยอดส่งมอบแต้มสะสมรายวัน: โฮสต์ได้รับส่วนแบ่ง 10% จากการทำงานของหุ่นจำลอง สุทธิ +3,000 แต้ม!]

> [แต้มสะสมปัจจุบันของโฮสต์: 2,030 + 3,000 = 5,030 แต้ม]

> [ระบบตรวจพบสัญญาณเตือนภัย: อัตราการเต้นของหัวใจโฮสต์พุ่งขึ้นสูงจากสภาวะเสียวซ่านเกินขีดจำกัด และกำลังเดือดร้อนจากการเล่าเรื่องครางกระเส่าต่อหน้าภรรยาหลวง]

> [ระบบขอเสนอสินค้าอัปเกรดควบคุมหุ่นจำลอง: 'ฟังก์ชั่นเปิด/ปิดแชร์ประสาทสัมผัสเสมือนจริงของหุ่นเทพจำแลง' ราคา 3,000 แต้ม เพื่อช่วยรักษาความสงบและชีวิตเอวของโฮสต์]

หลีเฮงแทบไม่เสียเวลาคิดคำนวณ ชายหนุ่มส่งจิตอธิษฐานตะโกนสั่งการรัวเดือดในสมองทันที *“ซื้อ! ซื้อเดี๋ยวนี้เลยระบบ! รีบตัดขาดความเสียวซ่านนี่ที เอวข้าและเป้าข้าจะระเบิดเป็นผุยผงอยู่แล้ว!”*

> [ดำเนินการหักแต้มสะสม -3,000 แต้ม]

> [แต้มสะสมคงเหลือปัจจุบัน: 2,030 แต้ม]

> [การอัปเกรดเสร็จสิ้น: ปลดล็อกฟังก์ชั่น เปิด/ปิด แชร์ประสาทสัมผัสเสมือนจริงเรียบร้อยแล้ว]

> [ทำการตั้งค่าปัจจุบัน: แชร์ประสาทสัมผัสเสมือนจริง -> ปิดใช้งาน (OFF)]

**ฮู่ววว...!!!**

ทันทีที่สวิตช์ปิดระบบแชร์ความรู้สึกถูกกดลง กระแสประสาทสวาท ความเสียวซ่าน ความอุ่นนุ่มนวล และแรงสั่นสะเทือนจากฝ่ามือนวดที่เคยกดทับกระแทกสมองหลีเฮงมาตลอด 72 ชั่วโมงพลันมลายสลายตัวดับวูบไปทันที! หัวใจของหลีเฮงกลับมาเต้นในจังหวะปกติ ร่างกายที่สั่นทิ่ก ๆ หยัดเกร็งพลันอ่อนฮวบลง แววตากลับมาฉายแสงแจ่มใสมีสติสัมปชัญญะอีกครั้ง ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกพลางระบายลมร้อนออกจากปากด้วยความโล่งอกโล่งใจเป็นล้นพ้นปานรอดตายจากประหารชีวิต

“ฟู่... เกือบไปแล้ว...” หลีเฮงพึมพำเช็ดเหงื่อกาฬบนใบหน้า

หลินเสวี่ยเหยาขมวดคิ้วจ้องเขม็ง คมกระบี่หิมะกดลงลึกไปบนผิวต้นขาของเขาอีกนิด “หลีเฮง! เจ้าหยุดทำท่าทางวิปริตแล้วรึ? ทีนี้จงตอบข้ามาตามตรง หากเจ้ายังกล้าพูดจาเลื่อนลอยครางเครือแบบตะกี้อีก ข้าจะสับเจ้าเป็นชิ้น ๆ จริง ๆ!”

หลีเฮงรีบยกมือสองข้างทำท่าทางยอมแพ้อย่างราบคาบ ใบหน้ากะล่อนทะเล้นแปรเปลี่ยนเป็นจริงจังและยอมคายความจริงทั้งหมดออกมาเพื่อกู้ชีวิตวิญญาณ “ยอมแล้วจ้ะเสวี่ยเหยา เมียจ๋าข้ายอมสารภาพความจริงแล้ว! ข้าไม่ได้โดนอสูรหิมะกักขังทรมานอะไรหรอกขอรับ...”

ชายหนุ่มถอนหายใจยาวพลางอธิบายกระบวนการสลับร่างสุดพิลึกพิลั่นให้สามสาวฟังอย่างละเอียด “เรื่องทั้งหมดคือข้าแอบหลบหนีออกจากพื้นที่หวงห้าม แต่ตอนนั้นชีพจรของจักรพรรดินีกู่ชิงชิงและองครักษ์สาวงาม 18 นางกำลังปั่นป่วนเข้าขั้นวิกฤต ข้าได้ใช้วิชานวดวิเศษสลายไอเหมันต์รักษาพวกนางไปครึ่งทาง ทว่ากู่ชิงชิงกลับประทับใจฝีมือข้ามากจนสั่งให้ข้าอยู่ปรนนิบัติร่วมรักและนวดบำเพ็ญคู่กับนางและองครักษ์ 18 คนทุกวันห้ามขาดตกบกพร่อง!”

“ชะ... เจ้าว่าอะไรนะ?! ปรนนิบัติร่วมรัก 19 คนทุกวันรึ?!” จ้าวฉินซวงเบิกตากว้างลุกพรวดด้วยความเดือดดาลจนแก้มป่อง

“ยังไม่หมดจ้ะ...” หลีเฮงทำหน้าเศร้าคอตก “ชิงชิงยังบอกอีกว่าเตรียมส่งหญิงงามในวังที่มีปัญหาชีพจรเหมันต์อุดตันอีกกว่า 100 นางมาให้ข้านวดบำบัดรักษาตั้งแต่คืนนั้นเป็นต้นไป... ข้าได้ยินดังนั้นก็นึกถึงพวกเจ้าทันที ข้ามีพวกเจ้าทั้งสามคอยประคองหัวใจอยู่แล้ว ข้าจะยอมทอดทิ้งร่างกายตัวเองทนโยกสะโพกปรนนิบัติผู้หญิงร้อยกว่าคนทุกวันคืนได้อย่างไร! ข้ากลัวเอวขาดสะบั้นและร่างกายซีดเหี่ยวตายคาเตียงแดนเหมันต์หวงห้าม ข้าคิดถึงพวกเจ้าจนทนไม่ได้ จึงตกลงใจยอมเสียแต้มแสนแต้มซื้อ ‘หุ่นเทพจำแลง’ ร่างโคลนวิเศษมาสวมรอยส่งรอยยิ้มและฝ่ามือรับศึกนวดแทนตัวจริง และตัวข้าจริง ๆ ก็แอบหนีเตลิดออกมาหาพวกเจ้าเนี่ยแหละขอรับ!”

เยี่ยหลัวอินและหลินเสวี่ยเหยานิ่งอึ้งตาค้างไปชั่วขณะ พวกนางไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าหลีเฮงจะกล้าทำเรื่องแผลง ๆ และบ้าบิ่นถึงเพียงนี้

“เจ้า... ใช้หุ่นโคลนวิเศษสลับตัวสวมรอยปรนนิบัติจักรพรรดินีเหมันต์อัปสรระดับยอดยุทธ์กู่ชิงชิงและกองทัพองครักษ์เพื่อหนีเที่ยวรึ?!” หลินเสวี่ยเหยาแทบไม่อยากเชื่อหูตนเอง “แล้วรอยรักรอยจูบทั่วตัวเจ้านี่ล่ะ?”

“รอยรักพวกนี้เกิดจากกู่ชิงชิงและองครักษ์กลุ่มแรก 8 คนแรกที่ข้าต้องลงมือนวดบำบัดจริง ๆ ก่อนจะซื้อหุ่นโคลนมาสลับร่างจ้ะเมียจ๋า ข้าเลี่ยงไม่ได้จริง ๆ ตอนนั้นเพื่อความแนบเนียน...” หลีเฮงรีบแก้ต่างแก้ตัวพัลวัน “และที่ข้าผอมซีดเซียวหมดเรี่ยวแรงแก้มตอบขนาดนี้ ก็เพราะร่างโคลนจำลองของข้ามันใช้ทักษะนวดเริงรักกับสาวงามกว่า 100 นางที่เข้าคิวรักษามาตลอดสามวันสามคืน แล้วระบบบ้า ๆ นั่นดันแชร์ประสาทสัมผัสความเสียวสะท้านกลับมาที่หัวข้าตลอดเวลา ข้าเดินฝ่าพายุหิมะไป ครางไป เข่าอ่อนล้มพับไปตลอดทางปานจะขาดใจตายเนี่ยแหละขอรับ!”

ฟังคำสารภาพแสนพิลึกพิลั่นสิ้นดี เยี่ยหลัวอินและจ้าวฉินซวงต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก อารมณ์โกรธหึงหวงกึ่งตื่นตะลึงระคนขำปะปนสะท้อนฟุ้งไปทั่วถ้ำหิน ทว่าในแววตาของหลินเสวี่ยเหยาแม้จะมีความอ่อนใจชวนขำปนอยู่ แต่นางก็ยังคงรักษาความเฉียบขาดแบบเมียหลวงไว้อย่างเคร่งครัด

นางเก็บกระบี่หิมะเข้าฝักเสียงดัง *ฉึบ!* ก่อนจะโน้มใบหน้าสะคราญจ้องลึกเข้าไปในดวงตากะล่อนของสามีรัก “ข้าจะคาดโทษเจ้าไว้ก่อนหลีเฮง! แม้เจ้าจะแถตัวรอดหนีจากการโดนขูดรีดเอวจากหญิงงามร้อยนางมาได้ ทว่าหากวันหน้าข้ารู้ว่าเจ้าแอบส่งร่างจริงไปรื่นเริงประสานรักกับสตรีอื่นลับหลังข้าอีกล่ะก็... ข้าจะลงทัณฑ์แช่แข็งพลองสวรรค์ของเจ้าให้แตกกระจายเป็นน้ำแข็งเกล็ดหิมะทิ้งจริง ๆ แน่!”

“จ้า ๆ! ข้าสาบานว่าจะซื่อสัตย์และปกป้องพลองสวรรค์นี้ไว้ให้พวกเจ้านวดบำเรออย่างเดียวเลยจ้ะเมียรักทั้งสาม!” หลีเฮงพยักหน้ารับอย่างลนลานกวาดสายตามองเยี่ยหลัวอินและจ้าวฉินซวงที่หัวเราะคิกคักยอมให้อภัยในความหน้าด้านกะล่อนเอาตัวรอดรอบนี้

หลังจากวิกฤตความรักสงบลงชั่วคราว ทั้งสี่คนกลับมานั่งล้อมกองไฟเพื่อวางแผนการเดินทางต่อเป้าหมายหลักในดินแดนลับเหมันต์อัปสรแห่งนี้

“หลัวอิน... แล้วเรื่อง ‘แก่นสัตว์อสูรเหมันต์ระดับปราณยุทธ์’ ที่เราต้องการนำไปรักษาความเย็นย้อนกลับของฮูหยินซูชิงล่ะ เจ้าสืบข่าวคราวมาได้บ้างหรือยัง?” หลีเฮงหันไปถามเยี่ยหลัวอินพลางถูฝ่ามืออุ่นไฟ

เยี่ยหลัวอินมีสีหน้าจริงจังขึ้นทันที นางหยิบแผ่นแผนที่หนังสัตว์เก่าแก่ออกมาแผ่ราบลงบนพื้นถ้ำ ชี้ไปที่จุดสัญลักษณ์สีแดงลึกเข้าไปในส่วนในสุดของเทือกเขาหิมะที่ปกคลุมด้วยไอหมอกหนาแน่น “ข้าสืบข่าวมาแล้วเจ้าค่ะ... ลึกเข้าไปในหุบเขาต้องห้ามชั้นในสุด มีอสูรเหมันต์ระดับราชาปกครองอยู่ มันคือ ‘อินทรีย์เหมันต์สวรรค์เก้าฟ้า’ สัตว์อสูรตัวนี้เดิมทีมีพลังระดับปราณนักสู้ขั้นสูงสุด ทว่าตามรายงานล่าสุด มันเพิ่งจะกินสมุนไพรทิพย์เหมันต์และทะลวงระดับลมปราณขึ้นสู่ขอบเขต ‘ปราณยุทธ์’ สำเร็จเมื่อไม่กี่วันก่อน!”

“ระดับปราณยุทธ์รึ?!” จ้าวฉินซวงอุทาน สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด “สัตว์อสูรระดับปราณยุทธ์ในแดนหิมะนั้น ทรงพลังและดุร้ายกว่ามนุษย์ทั่วไปมาก มันมีเกราะน้ำแข็งธรรมชาติและไอเย็นยะเยือกที่แช่แข็งผู้บุกรุกได้ในชั่วพริบตา...”

หลินเสวี่ยเหยาพยักหน้าสนับสนุนคำพูด “ถูกต้อง... กำลังรบของกลุ่มพวกเราในเวลานี้ยังถือว่าน้อยและมีขีดจำกัด ตัวข้าและหลัวอินแม้จะมีพรสวรรค์ Rank SSS ทว่าระดับลมปราณยังค้างอยู่ที่ขอบเขต ‘ปราณแท้จริง ขั้นสูงสุด’ ส่วนฉินซวงอยู่ระดับ ‘ปราณแท้จริง ขั้นสูง’ การที่จะต้องเผชิญหน้าและต่อกรกับอินทรีย์เหมันต์สวรรค์เก้าฟ้าระดับปราณยุทธ์ ถือเป็นเรื่องอันตรายใหญ่หลวงปานเอาชีวิตไปทิ้งเปล่า...”

นางจ้องมองหลีเฮงอย่างจริงจัง “แม้หลีเฮงในเวลานี้จะมีระดับพลังขึ้นมาเป็น ‘ปราณนักสู้ ขั้นสูงสุด’ แล้วก็ตาม ทว่าลำพังเพียงเขาสู้อยู่คนเดียวโดยไม่มีเกราะเมียรักคอยสลับช่วยแบกรับแรงสะท้อนพลังโจมตี หรือพวกเราไม่มีกำลังพอที่จะเข้าล้อมรุมประคองการต่อสู้ เกราะป้องกันปราณเมียรัก (Wife Shield) ของเขาก็มีโอกาสจะแตกพังลงได้ทันทีหากโดนการโจมตีอันท่วมท้นรุนแรงของระดับปราณยุทธ์...”

เยี่ยหลัวอินถอนหายใจแผ่วเบา “ดังนั้น... เงื่อนไขเดียวที่พวกเราจะสามารถต่อสู้รุมล้อมเอาชนะเจ้าอินทรีย์เหมันต์ตัวนั้นได้อย่างปลอดภัย คือพวกเราทุกคนในกลุ่มที่เหลือ ต้องเร่งหาทางยกระดับลมปราณทั้งหมดขึ้นสู่ขอบเขต ‘ปราณนักสู้’ ให้ได้ครบทุกคนอย่างรวดเร็วเสียก่อน! ทว่าการจะทะลวงผ่านจากปราณแท้จริงขึ้นสู่ปราณนักสู้ตามวิถีฝึกปกตินั้น ต้องใช้เวลาเก็บตัวฝึกฝนและหลอมรวมปราณหลายปี... พวกเราไม่มีเวลามากมายถึงเพียงนั้น...”

สามสาวต่างแสดงสีหน้าท้อแท้และมืดแปดด้านท่ามกลางความหนาวเย็น

แต่ทว่า... หลีเฮงกลับไม่ได้มีสีหน้ากังวลแม้แต่น้อย แววตากะล่อนกวนประสาทของชายหนุ่มพลันสว่างวาบ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดุจพ่อค้าหัวใสขยับขึ้นที่มุมปาก ชายหนุ่มจ้องมองเรือนร่างระหงเนียนนุ่มของสามสาวสลับไปมาพลางยักคิ้วกวนโทโสอย่างมั่นอกมั่นใจ

“เรื่องนั้นไม่มีอะไรต้องห่วงเลยสักนิดเดียวขอรับเมียรักทั้งสามของข้า...” หลีเฮงเอ่ยน้ำเสียงกะล่อนทุ้มนุ่มน่าหมั่นไส้ “ถ้าเป็นการฝึกฝนปิดด่านบำเพ็ญตบะตามวิถีปกติมันคงยากและช้าปานเต่าคลาน ทว่าพวกเจ้าลืมไปแล้วหรือว่าสามีคนนี้มีทักษะวิเศษและ ‘นวดปลุกชีพจรสวรรค์’ อันลึกล้ำระดับฟ้าสยบอยู่ข้างกาย! การจะยกระดับพาทุกคนก้าวเข้าสู่ขอบเขตปราณนักสู้ภายในวันสองวัน ก็ง่ายดายปานพลิกฝ่ามือทองคำของข้า!”

หลีเฮงถูฝ่ามือเปล่าอันร้อนผ่าวของตนเองเข้าหากันจนเกิดเสียงดังซี้ดซ้าด ดวงตาเจ้าเล่ห์น้ำลายโตจ้องมองสามสาวราวกับหมาป่าจ้องลูกแกะนุ่มนิ่ม

“ข้ามีหนทางอันแสนหวานและเสียวซ่านพาทุกคนทะลวงระดับเรียบร้อยแล้วขอรับเมียรัก... มาเริ่มมหาศึกนวดประสานรักทลายคอขวดสะท้านถ้ำกันเถอะจ้ะ!”

- จบบทที่ 51 -