ท่านอ๋อง ข้าไม่ได้ตั้งท้องบุตรของท่าน

บทที่ 23 กว่าจะรู้

หนึ่งเดือนผ่านไป

"ท่านอ๋องขอรับ ไม่มีเบาะแสเลยขอรับ!"

สามเดือนผ่านไป

"เมืองนี้ก็ไม่มีขอรับ!"

หกเดือนผ่านไป

"นำตัวมาแล้ว ทว่านางมิใช่พระชายาขอรับ!"

เก้าเดือนผ่านไป

"สตรีที่อุ้มทารกในอ้อมกอดเป็๲เพียงชาวนาของหมู่บ้านนี้ขอรับ!"

จวบจนกระทั่งย่างเข้าสู่หนึ่งปี

"ท่านอ๋อง..." ทหารยศใหญ่ผู้หนึ่งก้าวเข้ามาหาผู้บังคับบัญชา สีหน้าท่าทางดูก็รู้ว่ามิได้รับข่าวดีอันใด "...ไม่พบพระชายาขอรับ"

หานโจวกัดฟันก่อนตะคอกเสียงดังลั่น "ไสหัวออกไปให้พ้นหน้าข้า!"

จากนั้นบุรุษหนุ่มที่สีหน้าคล้ายกับอมทุกข์มาตลอดก็๠๱ะโ๪๪ขึ้นม้า ก่อนควบกลับจวนอย่างบ้าคลั่ง

ครั้นถึงจวนและเดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่ หานโจวก็กวาดสายตามองดูบ่าวรับใช้มากมายที่มารอต้อนรับเขา แต่ยิ่งมองสีหน้าของเขาก็ยิ่งคล้ำลง ห้องโถงแห่งนี้ไม่มีน้ำกรุ่นกลิ่นดอกไม้ ไม่มีร่างของหญิงบอบบางผู้หนึ่งยืนต้อนรับ ไม่มีน้ำเสียงอ่อนหวานพร้อมกายหอมของนางยืนอยู่ที่นี่

ไม่มี!

เขาสะบัดผ้าคลุมออกก่อนจะสาวเท้าเร็วๆ ไม่สนใจจะนั่งพักให้หายเหนื่อย ไม่สนแม้แต่จะหาเวลางีบหลับแม้กระทั่งตนเองไม่ได้นอนมาสองคืนเต็ม

ช่างเถิด ถึงล้มตัวลงนอนข้าก็นอนหลับไม่สนิท เป็๲เช่นนี้มานานหลายเดือน หมอเข้ามาตรวจรักษาก็ไม่หายขาด

เทียบยาใดก็ล้วนแล้วแต่ไร้ประโยชน์

เพราะข้างกายข้าไม่มี 'นาง'

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ หานโจวก็พบว่าเขาก้าวเข้ามาเหยียบเรือนที่ถูกปิดเงียบมาหลายเดือน คำสั่งเด็ดขาดของเขาจึงทำให้แถวนี้ไร้บ่าวรับใช้เข้ามาใกล้

เรือนตรงหน้านี้คือสถานที่ที่เคยมีความทรงจำเกี่ยวกับหญิงผู้หนึ่ง

...ลี่จู...

ผู้หญิงคนนั้นคือเมียของเขา

แม่ของลูก

ขายาวของชายหนุ่มก้าวเข้าไปด้านใน สำรวจและหยุดลงหลังพบเตียงหลังใหญ่

หานโจวนั่งลง ใช้ปลายนิ้วไล้บนผิวหมอนที่ลี่จูเคยนอนหนุนเป็๞ประจำ