ความอ่อนล้าที่สะสม
ราวกับดอกไม้ร่วงโรย
การต่อสู้กับชีวิตไม่เคยจบสิ้น
กาลเวลายังคงกัดกร่อนสังขาร
ค่อยๆ พรากพลังให้หมดไปทีละน้อย
เหลือเพียงเงาแห่งความหวัง
ที่เริ่มเลือนรางในจิตใจ
ในความเงียบงันยามค่ำคืน
ความมืดกลืนกินทุกสิ่ง
เหลือไว้เพียงเสียงลมหายใจอันอ่อนล้า
หัวใจค่อย ๆ ยอมจำนน
ให้กับกาลเวลาที่ไม่เคยหยุดเดิน