บทกวีคนช่างฝัน

    ความอิฐโรย

    ความอ่อนล้าที่สะสม
    ราวกับดอกไม้ร่วงโรย
    การต่อสู้กับชีวิตไม่เคยจบสิ้น
    กาลเวลายังคงกัดกร่อนสังขาร
    ค่อยๆ พรากพลังให้หมดไปทีละน้อย
    เหลือเพียงเงาแห่งความหวัง
    ที่เริ่มเลือนรางในจิตใจ

    ในความเงียบงันยามค่ำคืน
    ความมืดกลืนกินทุกสิ่ง
    เหลือไว้เพียงเสียงลมหายใจอันอ่อนล้า
    หัวใจค่อย ๆ ยอมจำนน
    ให้กับกาลเวลาที่ไม่เคยหยุดเดิน