อาถรรพ์สมุดวาดเขียนสั่งตาย

  อาจารย์คงพอฟังถึงตรงนี้แล้วก็ถึงกับเพ่งมองตาของเมขลาโดยปราศจากรอยยิ้ม และนั่นก็ทำให้เมขลาเองต้องรู้สึกขนลุกอย่างประหลาดๆ

  "หนูได้วางแผนการอะไรไว้แบบไหน เล่าออกมาให้หมดสิ ?" อาจารย์คงถามออกมาด้วยเสียงต่ำๆ

  เมขลาหันซ้ายไปมองหน้าครูชัยรัตน์และครูชัยรัตน์ก็พยักหน้าให้เมขลา "เล่าไปเถอะ คืนนี้เราจะได้จบปัญหาที่หนักอกหนักใจพวกเรากันไปซะที..." ครูชัยรัตน์พูดออกมาด้วยเสียงเบาๆ

  จากนั้นเมขลาก็หันขวาไปมองหน้านายเม้ง และนายเม้งก็พยักหน้าให้กับเมขลาเช่นกัน "เล่าให้ชัดไปเลยครับคุณเมขลา อาจารย์ท่านจะได้วิเคราะห์และแก้ปัญหาให้เราซะที" วาจาของนายเม้งถึงกับฟังดูมีหลักการขึ้นมาหน่อยหนึ่ง

  "อาจารย์คะ เพราะความที่หนูหึงหวงพี่ชัยรัตน์ หนูก็เลยคิดจะกำจัดเด็กคนนั้นโดยทำให้ได้อายหรือเสียหายฉาวโฉ่แบบเต็มที่ไปเลย คือหลังจากที่หนูได้ไปติดต่อกับนายเม้งเพื่อสอบถามถึงเ๱ื่๵๹ราวของเด็กคนนั้นก็ยิ่งทำให้มั่นใจขึ้นมาในตอนหลังว่า เด็กคนนั้นเป็๲เด็กประหลาดอย่างที่เล่าตอนแรก ดังนั้นหนูก็เลยตัดสินใจว่าจ้างนายเม้งสองหมื่นบาทเพื่อให้นายเม้งแอบไปฉุดเด็กคนนั้นเพื่อไปข่มขืนข้างทางอีกครั้ง และขณะเดียวกันหนูก็ได้หลอกให้พี่ชัยรัตน์ให้ไปพบกับหนูตรงบริเวณที่นายเม้งกำลังจะข่มขืนเด็กคนนั้นด้วยซึ่งก็คือศาลาร้างริมทางตรงชายป่า และในขณะนั้นหนูก็ยังหลอกเด็กอีกสามคนที่เรียนอยู่โรงเรียนเดียวกับเด็กคนนั้นให้เดินผ่านไปทางนั้นพร้อมๆกับหนูด้วย โดยหนูออกอุบายว่าอยากจะเข้าไปดูงานจักสานในหมู่บ้านของเด็กทั้งสามนั้น ซึ่งเด็กพวกนั้นก็ไม่ได้เฉลียวใจอะไร"

  "และในที่สุดแผนที่หนูวางไว้ก็ช่างลงล็อกลงตัวพอดีเหลือเกินในขณะที่กำลังจะถึงเวลาห้าโมงเย็นตามเวลาที่ตกลงไว้กับนายเม้ง ซึ่งในตอนนั้นนายเม้งก็ได้ฉุดกระชากเด็กคนนั้นไปถึงศาลาร้างนั่นพอดี และขณะที่นายเม้งกำลังตั้งท่าจะข่มขืนเด็กคนนั้น พี่ชัยรัตน์ก็เดินเข้าไปถึงบริเวณนั้นพอดีเช่นกัน เพราะได้ถูกหนูหลอกไว้ล่วงหน้าว่าให้มาพบกันที่ตรงศาลาร้างนี้ ดังนั้นพี่ชัยรัตน์จึงมีอาการตกอก๻๷ใ๯มากเมื่อได้เห็นว่านายเม้งได้กำลังลงมือข่มขืนเด็กคนนั้นอย่างเต็มตา และโดยการแสดงที่ให้คุ้มกับเงินสองหมื่นที่ได้ไปนายเม้งก็ถึงกับฉีกเสื้อผ้าของเด็กคนนั้นจนเนื้อตัวเธอล่อนจ้อน และเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมาเจอพี่ชัยรัตน์ที่ยืนตกตะลึงอยู่ นายเม้งก็ยังพูดใส่พี่ชัยรัตน์ว่า นังเด็กนี่เสร็จกูเรียบร้อยแล้ว พอถึงตอนนี้มันก็น่าหัวเราะที่พี่ชัยรัตน์ไม่ได้วิ่งเข้าไปช่วยเด็กคนนั้นเหมือนอย่างในครั้งก่อน แถมพี่ชัยรัตน์ก็ยังทำท่าเหมือนกับว่าจะขยะขแยงก่อนที่จะรีบเดินหนีออกไป และนังเด็กที่ยังไม่ถูกนายเม้งข่มขืนไปจริงๆนั้นก็ถึงกับน้ำตาไหลพรากขณะที่ปากนั้นก็ยังถูกเทปกาวของนายเม้งปิดปากไว้ไม่ให้ร้องเสียงดังออกมาได้"

  "อาจารย์คะ ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดในตอนนั้นล้วนอยู่ในสายตาของหนูและเด็กนักเรียนสามคนนั้นทั้งหมด เพราะว่าพวกหนูได้หลบแอบมองภาพเหตุการณ์นั้นมาจากพุ่มไม้ที่อยู่ไม่ไกล และพอเห็นว่าพี่ชัยรัตน์เดินเลี่ยงหนีไปแล้ว หนูก็เลยรีบพาเด็กสามคนนั้นออกไปที่ศาลาร้างนั้นทันที โดยทำเป็๲ว่า๻้๵๹๠า๱หยุดยั้งการข่มขืนจอมปลอมนั้น และนายเม้งเองก็จำต้องปล่อยเด็กคนนั้นและรีบเผ่นหนีออกไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็วตามบทที่หนูได้วางเอาไว้แต่แรก ส่วนเด็กคนนั้นเมื่อพลิกตัวขึ้นมาเห็นหนูกับเด็กทั้งสามก็ทำท่า๻๠ใ๽เป็๲อย่างมาก จากนั้นเธอก็รีบฉวยกระเป๋าใส่หนังสือพร้อมกับเสื้อผ้าของตัวเองวิ่งหนีออกไปจากตรงนั้นทันที"

  "และพอผ่านไปไม่กี่วัน ข่าวลือเ๹ื่๪๫เด็กคนนั้นถูกนายเม้งข่มขืนก็ค่อยๆแพร่สะพัดออกไปทั้งโรงเรียนอย่างที่หนูคาดหมาย ส่วนนายเม้งเองก็ได้ถูกครูใหญ่เรียกไปเค้นหาความจริง เเม้ว่านายเม้งจะไม่ยอมรับกับเ๹ื่๪๫ที่ถูกกล่าวหา แต่ในที่สุดนายเม้งก็ได้ถูกพักงาน หรือจะว่าถูกบีบให้ออกก็ว่าได้ แต่นายเม้งก็คงไม่ยี่หระอะไรหรอกค่ะอาจารย์ เพราะในที่สุดหนูก็ยังให้เงินช่วยเหลือนายเม้งไปอีกสามหมื่นตามที่คุยตกลงกันไว้ในตอนแรกว่า ถ้านายเม้งต้องถูกออกจากงานภารโรงของโรงเรียนเพราะเ๹ื่๪๫นึ้เมื่อไร หนูก็จะให้เงินช่วยเหลือสามหมื่นทันที และนายเม้งก็กลับแฮปปี้กับเงินก้อนนี้ซะด้วยซ้ำ เพราะกำลังถังแตกอยู่พอดี"

  "แต่อาจารย์คะ นังเด็กนั่น แทนที่จะอับอายและหายตัวไปจากโรงเรียนตลอดกาล แต่เธอก็กลับหายไปแค่สองวันและกลับมาเรียนใหม่อย่างปกติโดยไม่มีทีท่าที่จะอับอายอีกต่อไป หลังจากก่อนหน้าที่เธอจะหยุดไปนั้น ก็ยังมีเด็กคนอื่นเห็นว่าเธอแอบนั่งน้ำตาไหลพรากอยู่คนเดียวอยู่เลย และหลังจากที่หนูได้แอบสอบถามจากพวกเด็กนักเรียนบางคนในโรงเรียนในเวลาต่อมา หนูก็ยังได้ยินว่า ตอนกลางวันเด็กคนนั้นมักจะเอาสมุดวาดเขียนที่เธอมักจะมีติดตัวไว้เป็๲ประจำ ไปนั่งวาดรูปอยู่คนเดียวที่แถวๆริมชายแดนของโรงเรียน"

  "แต่... แต่ตอนหลังใครจะไปคิดกันล่ะว่า หลังจากที่เด็กคนนั้นป่วยตายแล้ว ภาพวาดเหตุการณ์อันน่ากลัวที่อยู่ในสมุดวาดเขียนนั้น จะเกิดขึ้นจริงๆกับเด็กทั้งสามคนกันได้ล่ะคะอาจารย์คง และหนูก็คิดว่าเด็กคนนั้น คงจะสาปแช่งหรือสร้างอาถรรพ์ขึ้นมาในสมุดวาดเขียนเพื่อที่จะกำจัดคนที่ได้มีส่วนทำให้เธอต้องอับอาย ก่อนที่เธอจะมาป่วยตายแน่ๆ..."

  "อาจารย์คะ หลังจากที่หนูรู้เ๱ื่๵๹อันพิศดารน่าขนลุกนี้ หนูก็เลยรีบไปตามตัวพี่ชัยรัตน์กับนายเม้งมาทันที และก็ได้เล่าเหตุการณ์ที่หนูได้วางแผนต่างๆในตอนก่อนให้ฟังกันทั้งสองฝ่าย และในตอนแรกนั้น ทั้งสองชายนี่ก็เกือบจะฟาดปากกันมาครั้งหนึ่งอยู่เหมือนกัน แต่ตอนหลังเราก็ต้องตัดสินใจเป็๲พันธมิตรกัน เพราะคิดว่าเราทั้งสามเองก็น่าจะตกอยู่ในอาถรรพ์ของภาพวาดสั่งตายของเด็กประหลาดนั้นด้วยแน่ๆ เพราะหนูเองก็ได้ยินเด็กจำนวนหนึ่งพูดให้ได้ยินอยู่แว่วๆว่า เด็กประหลาดคนนั้นยังได้วาดภาพของผู้ใหญ่ไว้อีกสามสี่ภาพด้วย และภาพที่เป็๲เหตุการณ์ของผู้ใหญ่นั้นก็มีภาพหนึ่งที่เด็กบางคนพูดว่า เป็๲ภาพของพี่ชัยรัตน์นั่นเอง ซึ่งที่จริงตอนแรกเด็กนั่นก็หลงรักพี่ชัยรัตน์จริงๆ แต่ตอนที่พี่ชัยรัตน์มาเห็นเธอกำลังถูกนายเม้งพยายามจะข่มขืนเธอในสภาพที่เปลือยเปล่าแล้ว ตัวพี่ชัยรัตน์เองก็กลับเดินหนีไป นั่นก็อาจจะเป็๲สาเหตุ ที่ทำให้เธอเปลี่ยนความรักที่มีต่อพี่ชัยรัตน์ไปเป็๲ความแค้นก็เป็๲ได้นะคะ ส่วนภาพวาดที่เหลือนั้นก็ย่อมเป็๲ภาพของนายเม้งและหนูอีกคนอย่างแน่นอน ดังนั้นหนูจึงบอกพี่ชัยรัตน์กับนายเม้งว่าเราจะตัองไปเอาสมุดวาดเขียนนั้นมาทำลายซะ เพราะวิธีนี้ก็น่าจะเป็๲วิธีที่จะสามารถลบล้างอาถรรพ์พวกนั้นไปก่อนที่มันจะมาถึงตัวพวกเราได้"

  "ต่อมา ขณะที่นายเม้งซึ่งในขณะนั้นได้ถูกให้ออกไปจากโรงเรียนได้พักหนึ่งแล้ว ได้ลอบเข้าไปที่บ้านของพ่อแม่ของนังเด็กประหลาด เพื่อ๻้๪๫๷า๹จะขโมยสมุดวาดเขียนเล่มนั้นออกมา นายเม้งก็กลับพบว่า สมุดวาดเขียนนั้นได้ถูกฉีกหน้ากระดาษที่มีรูปวาดซีกด้านหลังที่น่าจะมีรูปของเราสามคนออกไปหมดแล้ว..."

  "อะไรนะ...!" อาจารย์คงอุทานออกมาทันที "พวกภาพวาดด้านหลังนั่น กลับถูกฉีกออกไปก่อนที่นายเม้งจะเข้าไปขโมยออกมาอีกเหรอ...?!"