“แหมคุณชายทั้งสอง ชุดนี้เหมาะกับคุณชายมากๆเลยนะคะ”
หญิงอายุย่าง 40 มองจ้องตงฟางและลู่จิวด้วยความหลงไหล กับรูปลักษณ์ของพวกเขาหลังจากเข้ามาในร้านเสื้อผ้าเพื่อเปลี่ยนชุดให้เหมือนชาวเมือง
การสวมใส่เสื้อผ้าของพวกเขาไม่ต่างจากบ้านนอก มันจึงเป็สิ่งที่ทำให้พวกเขาเจอผู้คนมากมายมองจ้องหวังจะเข้ามาสร้างปัญหา ตงฟางจึงพาลู่จิวเปลี่ยนเสื้อผ้า แม้่แรกในการมาถึงหน้าร้านพวกเขาจะถูกมองด้วยสายตาไม่เป็มิตร คนหนึ่งสวมใส่ชุดชาวบ้านด้านหลังสะพายปลอกดาบ ไร้ดาบอยู่ข้างใน ส่วนอีกคนสวมใส่เพียงชุดชั้นใน บอกได้ว่าเป็พวกวิตถาร แต่ด้วยถุงเงินขนาดใหญ่ของตงฟางที่นำออกมาโชว์นี้เอง ทำให้พวกเขาถูกต้อนรับอย่างดีจากร้านขายเสื้อผ้า
“ให้ตายสิลู่จิว เสื้อผ้า 2 ชุดเสียไปตั้ง 300 หินิญญาเลย”
“ฮะ มันเทียบเท่ากับฉันเก็บสมุนไพรไปขายให้ลุงหลี่หยุนทั้งปีเลยนะนั่น”
“ไม่เป็ไรเรายังเหลืออีกสองพันกว่าหินิญญา เอาล่ะหาอะไรกินกันจากนั้นก็เดินหาห้องพัก”
“ตกลง”
การเดินทางเริ่มขึ้นอีกครั้ง โดยจุดที่ตงฟางไม่อยากเข้าใกล้ที่สุดคือทิศตะวันตก จากการอาศัยอยู่ในแถบนั้นมา 1 คืนเขากลัวว่าพี่หนิงลี่จะไม่ยอมปล่อยพวกเขาไป จึงเปลี่ยนเขตอาศัยใหม่โดยมุ่งไปทางทิศเหนือของเมืองหลงไห่ ทันใดนั้นพวกเขาก็เห็นป้ายของตึกขนาดใหญ่จึงเดินเข้าไปสอบถามเช่นเดิม
“คุณชาย หาก้าหาห้องพักเกรงว่าทางเราไม่สามารถจัดหาให้ได้ เพราะทุกห้องเต็มหมดแล้ว”
“ไม่เป็ไร”
ตงฟางและลู่จิวเดินออกไปด้วยความรวดเร็ว พลางแวะกินข้าวข้างทาง ทุกอย่างที่พวกเขาเห็นและส่งกลิ่นหอมยั่วยวนล้วนถูกพวกเขาแวะซื้อทั้งหมด กระทั่งพวกเขาเดินมาหยุดยังถนนเส้นหนึ่งพวกเขาต่างถอนหายใจเพราะวันนี้น่าจะได้นอนสวนสาธารณะเช่นเดิม
“ให้ตายสิ เต็มทุกที่จริงๆ คงได้นอนสวนสาธารณะอีกแน่”
“อืม ขอแค่แกอย่าแก้ผ้าอีกก็พอ ฉันอาย”
“ไม่ทำหรอกโว๊ย วันนั้นกลัวเกินไปจนลืมว่าตัวเองไม่ได้ใส่เสื้อผ้า”
“ขนาดกลัวแก่ยังหลับลึกแบบนั้น หากแกไม่กลัวต่อให้ฟ้าถล่มแกคงไม่ตื่น”
“ก็พูดไป ดูนั่นสิตงฟาง ตรงนั้นน่าเข้าไปนะ มีเสียงเพลงด้วย”
ตงฟางมองตามทิศทางที่ลู่จิวชี้ไปจนพบเข้ากับตึกหลังใหญ่เปิดโล่งให้เห็นด้านใน จากสายตาของเขาที่มองไปเห็นหลายสิ่งหลายอย่างไม่ต่างจากสถานบันเทิงของโลกใบนี้ มีหญิงสาวแต่งตัวสวยโชว์ส่วนเว้าส่วนโค้งกำลังริมชา ริมเหล้า และจัดอาหารให้หนุ่มๆมากมาย ไม่ว่าจะเป็อายุ 20 กว่าหรือจะแก่หงำเหงือกล้วนหัวเราะด้วยความดีใจกับการบริการ ระหว่างสำรวจแสงสีที่เปล่งประกายออกมาจากตึกเปิดกว้างให้เห็นข้างในนี้เองนั้น ลู่จิวก็สะกิดแขนตงฟางทันที
“เราไปถามกันไหม เผื่อพวกเขาจะมีห้องให้เราพัก”
“จะบ้าเหรอไอ้ลู่จิว นั่นมันหอนางโลมเลยนะ หากแกเข้าไปขั้นแรกผู้หญิงเ่าั้จะมาขายศิลปะ”
“ยังไง”
“เช่นขายฝีมือการชงชา ขายเสียงดนตรี ขายการร่ายรำ หากแกเมามากๆพวกเธอก็จะเสนอขายสิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นให้แก”
“ขายอะไรวะ”
“ขายตัว ถ้าแกหลวมตัวแล้วล่ะก็ แกหมดเงินไปกับสถานที่แห่งนั้นแน่นอน เอาล่ะตัดใจเถอะ”
“เดี๋ยวก่อนนะตงฟาง หากเป็อย่างที่แกพูดแสดงว่ามันจะต้องมีห้องเอาไว้นอน”
“มันก็จริง”
“งั้นเราเข้าไปกันเถอะ เราใช้บริการห้องพักไม่ต้องใช้บริการผู้หญิงก็ได้นี่”
“เออดี เป็ความคิดที่ดี แต่กลัวเงินจะไม่พอน่ะสิเพราะฉันก็ไม่เคยเข้าไป”
“งั้นเข้าไปถามราคาก่อนก็ได้ หากมันแพงไปเราก็ออกมา”
“ตกลงตามนั้น”
ตงฟางยิ้มกว้าง เขาคิดว่าจะยังไม่เข้าไปเพราะกลัวว่าเงินจะหมดก่อน หากเขาใช้เงินจนหมดกลัวว่าจะอดตายในเมืองหลงไห่แห่งนี้ ถึงอย่างนั้นเขากลับก้าวเท้าเข้าไปในสถานที่ขึ้นชื่อว่าเป็หอนางโลมกับเพื่อนของเขาแล้วโดยไม่มีการขัดขืนใดๆ หลังจากหญิงสาวมากมายเข้ามาจับมือถือแขนต้อนรับเขาเป็อย่างดี
“หอไม้งามยินดีต้อนรับคุณชายทั้งสอง เชิญด้านในก่อนนะคะ”
“อาห์ หอไม้งาม เยี่ยมจริงๆเลย” ตงฟางใช้มือเช็ดเืกำเดาที่กำลังไหลออกมาจากจมูกหลังจากแขนของเขาััโดนกับซาลาเปาอันนุ่มนิ่มของเหล่าหญิงสาวทั้งหลายจนตัวเขาลอยไปกับการลากจูงมือ กระทั่งตงฟางมาถึงโต๊ะบนชั้นที่ 3 หญิงสาวที่พาเขามาก็จับเขานั่งลงบนโต๊ะพลางลูบไล้ใบหน้าเขาไปหนึ่งทีเพื่อโปรยเสน่ห์
“คุณชาย ไม่ทราบว่าวันนี้จะรับอะไรดี เหล้า น้ำชา หรือจะเป็พวกเรา”
“อาห์ เสี่ยมาทั้งที เอามาให้หมดนั่นล่ะ”
“ได้ค่ะคุณชายรอสักครู่นะคะ”
หญิงสาวต้อนรับพากันเดินออกจากห้องไปด้วยความรวดเร็วปล่อยให้ตงฟางอยู่กับลู่จิว
“ไอ้ตงฟาง ไหนบอกว่าจะถามราคาก่อน”
“โทษที ฉันแพ้ผู้หญิงออดอ้อน แกเห็นทำไมไม่ห้ามวะ”
“ฮะ ตกลงฉันผิด” ลู่จิวชี้หน้าตัวเอง
“ใช่ แกผิด ฉันบอกแล้วว่าสถานที่แห่งนี้เราไม่สมควรมา ทุกอย่างมีราคาที่ต้องจ่าย ว่าแต่แกเถอะ รู้สึกยังไงบ้าง”
“ก็สวยดี”
ตงฟางย่นคิ้วเข้าหากัน เขารู้สึกอยากจะบ้าตายกับเพื่อนตัวเองมาก เพราะมันไม่หลงไหลไปกับเสน่ห์ของหญิงสาวที่มาส่งพวกเขายังโต๊ะเลยสักนิด ทันใดนั้นเอง เหล่าหญิงสาวที่เคยออกไปก็กลับเข้ามาในห้องพร้อมอาหารและเครื่องดื่มมากมาย ก่อนที่พวกเธอจะเดินมานั่งข้างๆพลางรินเหล้าให้กับพวกเขาทั้งสองคน
“คุณชาย ดื่มก่อนนะคะ อาหารมื้อนี้จะได้อร่อยๆ”
“คุณชาย เนื้อชิ้นนี้เป็เนื้อส่วนที่อร่อยที่สุดของแกะ เราใช้วิธีตุ๋นอย่างดีด้วยสมุนไพร 18 ชนิดกินหน่อยนะคะ”
หญิงสาวทางฝั่งด้านซ้ายถือแก้วเหล้าป้อนเข้าปาก หญิงสาวทางฝั่งด้านขวาใช้ตะเกียบหยิบจับอาหารป้อนตามมาทันที ตงฟางที่รู้สึกดีเมื่อรู้ว่าไม่จำเป็ต้องใช้มือทั้งสองข้างอีกต่อไปนี้จึงใช้พวกมันโอบเอวหญิงสาวทั้งสองคน พลางมองจ้องลู่จิ่วที่กำลังอ้าปากกินข้าวจากการป้อนของหญิงสาวทั้งสองข้างๆมัน
“ให้ตายเหอะ อย่างกับให้อาหารหมา”
“คุณชาย”
“จ้า” ตงฟางหันมาอ้าปากกินเนื้อตุ๋นต่อไปพลางมองจ้องไปยังหญิงสาวอีกคนที่เดินเข้ามาเป่าขลุ่ยให้พวกเขาฟัง ภายใต้บรรยากาศอันสนุกสนาน เขาลืมไปเลยว่าตอนนี้ผ่านมานานแค่ไหน รู้เพียงแค่ว่าบั้นท้ายของหญิงสาวทั้งสองที่เขาโอบเอวเอาไว้เด้งสู้มือ
“วูฮู้ว ไม่เสียทีที่ตายแล้วเกิดใหม่”
ตุบ~!
ใบหน้าของลู่จิวล้มฟาดลงบนโต๊ะ ทำให้ตงฟางเปลี่ยนสีหน้าในทันที การล้มของลู่จิวไม่ใช่จากอาการเมา แต่เหมือนถูกวางยาสลบเขาจึงมองจ้องไปยังหญิงสาวทั้ง 5 คนที่กำลังส่งสายมายังเขาด้วยความยั่วยวน
“คุณชายไม่ต้องห่วงนะคะ เพื่อนคุณชายเพียงแค่เมา”
“นั่นสินะ” ตงฟางกลับมายิ้มอีกครั้งแล้วก็ดื่มด่ำไปกับบรรยากาศอันสนุกสนาน กระทั่งเขาคิดว่าถึงเวลาแล้วที่เขาจำเป็ต้องสลบเช่นกันจึงหมอบลงไปบนพื้นทำตัวให้เหมือนกับถูกวางยา
“ให้ตายสิ กว่าจะสลบ” เพี๊ยะ
ฝ่ามือของหญิงสาวทั้งสองที่ตงฟางโอบเอวตบเข้าแก้มทั้งสองข้างของเขา แม้จะเ็ปตงฟางกลับหลับต่อไป เขาไม่รู้ว่าหญิงสาวเหล่านี้กำลังจะทำอะไร รู้เพียงแค่ว่าหากเขาไม่หลับจะต้องมีอะไรไม่ดีเกิดขึ้น
“เอาตัวพวกมันเข้าไปในห้อง แล้วเรามาดูกันว่าพรุ่งนี้เช้าพวกมันจะทำสีหน้ายังไง ”
หญิงสาวพากันหิ้วปีกร่างของตงฟางและลู่จิวไปยังห้องพักที่จัดเตรียมเอาไว้ กระทั่งได้ยินเสียงเปิดประตูเข้าไปตงฟางก็แอบหรี่ตามองดูรอบๆจนพบว่าห้องที่เขาเข้ามาถูกจัดเตรียมเอาไว้ให้เป็อย่างดี
“เอาล่ะ วันนี้เป็เวรของฉัน วางเขาลงแล้วเธอก็ออกไปได้เลย”
หนึ่งในหญิงสาวที่หิ้วเข้ามาส่ง หลังจากวางตงฟางลงไปยังเตียงแล้วถอดเสื้อของเขาออกให้เหลือเพียงกางเกง เธอได้เดินจากไปปล่อยให้เพื่อนถอดเสื้อผ้าแล้วสวมใส่เสื้อผ้าบางๆเดินขึ้นไปบนเตียงนอนของตงฟาง ทันทีที่เขานึกว่าหญิงสาวเหล่านี้กำลังจะปู้ยี่ปู้ยำตัวเองนั้น ความคิดของตงฟางกลับผิดเพราะเธอเพียงขึ้นมานอนข้างๆเขาแล้วหลับไป
“ฮะ นี่มันหมายความว่ายังไง”
ตงฟางลืมตาตื่นแล้วชะโงกหน้าไปดูหญิงสาวที่นอนหันหลังให้เขา ตอนนี้เขาไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น หญิงสาวเหล่านี้้าทำอะไร ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงพูดคุยนอกห้อง เป็เสียงเดียวกันกับหญิงสาวที่ส่งลู่จิวเข้านอน จึงรู้ถึงแผนการของหญิงสาวกลุ่มนี้
“หนอยแหนะ เห็นเงินถุงใหญ่ก็คิดจะปล้นกันแบบนี้เลยเหรอ ไม่มีทางหรอก”
ตงฟางค่อยๆลุกจากเตียงนอนแล้วเข้าไปจับสิ่งของมีค่าที่คิดว่ามันน่าจะขายได้ราคา เขาเพียงแค่ทำเครื่องหมายเอาไว้ว่ามันจะเป็สิ่งที่เขาพากลับออกไปด้วยหลังจากเดินทางออกจากสถานที่แห่งนี้
แผนการของหอไม้งามที่กำลังใช้กับเขาทำให้ตงฟางรู้สึกเจ็บใจไม่น้อย เพราะพวกเธอกำลังจะใช้วิธีการทำให้เขาเป็ผู้ร้ายข่มขืนหญิงงาม พอตื่นเช้าเขาก็จะถูกเรียกค่าเสียหายจนเงินไม่เหลือเลยสักเหรียญเดียว
“มันต้องเจอ”
สองมือค่อยๆหยิบจับไปยังของมีค่า เขารู้จักสถานที่หาเงินในเมืองหลงไห่แล้ว แม้จะถูกกดราคาก็ตาม มันกลับเป็วิธีเดียวในการหาเงินสำหรับเขาตอนนี้
“เอาล่ะ ไหนๆก็มีห้องให้นอน มีสาวสวยให้พร้อม ที่เหลือก็แค่ตื่นก่อนรุ่งเช้าทุกอย่างก็น่าจะหายห่วง”
ตงฟางก้าวเท้าขึ้นไปบนเตียงนอนก่อนจะโอบกอดหญิงสาวที่นอนหันหลัง เขาไม่กล้าทำเื่อย่างว่า จึงทำเพียงแค่กอดด้วยใบหน้าหื่นกระหายเท่านั้นเอง
“หุหุ แม่นางน้อย อย่าโทษกันเลยนะ หากว่าพลาดไม่สามารถตื่นก่อนฟ้าสางจนต้องรับผิด ยังไงก็ขอกอดให้หายชื่นใจหน่อยก็แล้วกัน”
“อืออ ไอ้บ้านี่คิดยังไงมากอดฉัน ถอยออกไปนะ ปล่อย~!”
เสียงร้องเต็มไปด้วยความโกรธดังออกมาจากหญิงสาวที่กำลังถูกกอด ถึงอย่างนั้นตงฟางกลับไม่ยอมปล่อย เขายังคงหลับตานอนพยายามเปลี่ยนตำแหน่งกอดไปเรื่อยๆแม้จะถูกตบตีก็ตาม
“พี่สาว กลิ่นหอมจังเลย” เสียงละเมอดังขึ้นเบาๆพอให้หญิงสาวรู้สึกโมโห
“ไอ้บ้ากาม ไอ้โรคจิต ปล่อยนะปล่อย”
“พี่สาว เรามานอนกันเถอะ”
ยิ่งดิ้นแขนทั้งสองของตงฟางยิ่งรัดแน่นไม่ยอมปล่อย จนหญิงสาวที่ถูกกอดถอนหายใจออกมาด้วยความโมโห แต่ต้องยอมให้ตงฟางกอด ยังไงเธอก็สู้แรงเขาไม่ได้
“คอยดูเถอะ ตื่นเช้ามาจะทำให้เงินหมดตัวจนต้องขายตัวเข้าแลกเลย ชิ”
—-------------
“พี่สาว พี่สาว หลับแล้วหรือยัง”
ตงฟางสะกิดหญิงสาวที่นอนกอดสลับกับมองจ้องไปดูเวลา ตอนนี้เป็่ตีห้า ได้เวลาแล้วที่เขาจะหนีออกไป
“งั้นลานะ”
สองเท้าค่อยๆย่องออกไปนอกห้องพลางใช้พลังจิตยกของมีค่าให้ลอยตามไป กระทั่งไปถึงห้องของลู่จิวตงฟางก็เริ่มััของมีค่าแล้วนำหญิงสาวที่เขายกมาด้วยพลังจิตไปนอนข้างๆหญิงสาวที่กำลังนอนกับลู่จิว
“ให้ตายสิ ไอ้หมอนี่มันจะนอนได้ทุกที่เลยหรือยังไงกัน”
ตงฟางยกร่างของเพื่อนออกไปทางหน้าต่าง จากนั้นเขาก็เริ่มวางร่างหญิงสาวให้นอนข้างๆกัน เมื่อทุกอย่างเป็ไปตามแผน ตัวของเขาก็รีบะโออกไปทางหน้าต่าง มุ่งหน้าหนีจากหอไม้งามทันที
“ไปก่อนนะครับ หวังว่าเราจะไม่เจอกันอีก หุหุหุ”
2K
