แสงแดดอ่อนยามเช้า สาดส่องลอดผ่านแนวผ้าม่านพลิ้วไหว หอพักนักศึกษาด้านหน้าของมหาวิทยาลัยถูกตกแต่งด้วยความเรียบง่าย สะอาดเรียบร้อยข้างของถูกจัดวางอย่างเป็ที่เป็ทาง ทำให้เห็นถึงความมีระเบียบของผู้อยู่อาศัย นาฬิกาปลุกส่งเสียงร้องดังเพียงไม่กี่ครั้งก็มีมือนุ่มมากดปิดลงอย่างรวดเร็ว เสมือนเป็การสั่งการโดยอัตโนมัติของร่างกายห้องนอนกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เ้าของห้องยังคงนอนหลับใหลอย่างสบายเมื่อแสงแดดอ่อนสาดส่องเข้ามากระทบเปลือกตาทำให้รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาแบบงัวเงีย เมื่อได้สติก็หันไม่มองที่นาฬิกา
“เฮ้ย!.....ซวยแล้ว” สิ้นเสียงสบถร่างกายเด้งตัวขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็วเสมือนมีสปริงติดอยู่ที่เตียงผ้าห่มถูกสะบัดออกจากร่างกาย ่เวลาเร่งรีบในยามเช้าอันสดใสได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
แฮ่ก แฮ่ก ๆ ๆ ๆ ฉับ ฉับ ๆ ๆ ๆ … เสียงลมหายใจหอบดัง พร้อมกับเสียงฝีท้าวที่วิ่งอย่างสุดกำลัง เด็กหนุ่มวิ่งหอบเอกสารเต็มมือ เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกยัดชายเข้าไปในกางเกงเพียงครึ่งเดียว กระดุมติดไม่ครบชุดแต่งกายนักศึกษาที่ไม่ค่อยจะเรียบร้อยนั้น ไม่เท่าท่าทางร้อนรนของเด็กหนุ่ม
“ไม่น่าตื่นสายเลยเรา จะส่งรายงานอาจารย์ ทันไหมนะ”
เด็กหนุ่มกล่าว พร้อมใช้มือเคาะศีรษะตัวเองเบาๆ และยังคงวิ่งมุ่งหน้าไปยัง คณะเศรษฐศาสตร์
ในวันที่เร่งรีบเช่นนี้ เส้นทางที่คุ้นเคยมีบางอย่างผิดปกติไป ด้านหน้าของเขามีผู้คนมารวมตัวกันมากกว่าปกติโดยเฉพาะหญิงสาว ต่างมีท่าทางตื่นเต้น และมีสายตาจับจ้องไปในทางเดียวกัน เขาเกิดความสงสัยมากจึงเดินไปตามทางที่สายตาเ่าั้จับจองไปทันใดก็นึกขึ้นได้ว่าต้องรีบไปส่งงานอาจารย์ เขาจึงรีบกลับตัวไปอีกทางโดยไม่ทันระวังว่าจะมีคนเดินมาทางนั้นอย่างรวดเร็วจึงได้ชนกับบุคคลนั้นอย่างจัง
เด็กหนุ่มล้มลง เอกสารรายงานกระจัดกระจายเต็มพื้น
“ โอ้ย !!!… ขอโทษครับขอโทษครับ ”
เด็กหนุ่มกล่าวคำขอโทษ ไปพลางก้มหน้าก้มตาเก็บเอกสารไปพลาง ทันใดนั้น !! ก็มีมือใหญ่มาจับมือเขายกขึ้น พร้อมกับ นำผ้าเช็ดหน้ามาพันมือให้เขา เขาจึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าตนเองมีาแที่มือพอรู้ตัวก็รู้สึกแสบมือขึ้นมาทันที เขาเงยหน้าขึ้นเพื่อจะกล่าวคำขอบคุณให้กับผู้ที่ช่วยเหลือเขาแต่ทันทีที่สายตาคู่นี้ได้สบกันนั้น แววตาที่เปล่งประกายแวววาวดึงดูดให้ผู้ที่พบเห็น ไม่อาจจะละสายตาได้ มีพลังบางอย่างเหมือนมาสะกด ดุดต้องมนต์ทุกอย่างเงียบสงบ ว่างเปล่า เหมือนเวลาจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ มันช่าง..... ช่าง....ช่างยาวนานเหลือเกิน
“ เฮ้ย !!!! เบสิก เร็วๆ จะได้เวลาส่งรายงานแล้ว ” เสียงเรียกดังมาจากหน้าอาคารเรียนเป็เสียงของ พอส เพื่อนสนิทของเขาเรียกสติของเขาให้กลับคืนมา
“เออ..... เออ...จะไปเดี๋ยวนี้แหละ” เบสิก รีบหันไปตอบเพื่อน และรีบวิ่งออกไป เหมือนจะลืมอะไรบ้างอย่าง ใช่ ใช่ เรากำลังจะขอบคุณเขานี่น่า นึกขึ้นได้ เมื่อหักกลับไป ก็พบแต่ความว่างเปล่าไม่มีคนอยู่ตรงนั้นแล้ว
เบสิกและพอสพากันวิ่งเข้าไปในห้องเรียนได้อย่างทันเวลา ถึงแม้จะมาสายแต่ด้วยเพราะเตรียมตัวมาเป็อย่างดี เบสิกสามารถพรีเซนต์งานหน้าห้องด้วยความมั่นใจผ่านไปได้ด้วยดี หลังจากชั่วโมงเรียนจบจึงได้พูดคุยกับเพื่อน
“ไอ้สิก เอ้ยยยยย .... เกือบจะไม่ทันแล้วไหมล่ะ ” ----- พอส
“เออ .... ขอโทษทีว่ะ เมื่อคืนปั่นงานดึกไปหน่อย” ---- เบสิก
“มึง...เมื่อกี้ที่อยู่หน้าตึกกับมึงอ่ะ ใช่ นายสกายนิเทศป่ะ ที่เขาเป็ดาราดังอ่ะ แล้วเขามาทำอะไรที่นี่วะ ถึงว่าเมื่อเช้าสาวๆ เต็มหน้าตึกเลย มึงรู้จักเขาหรอ คนดังเลยนะนั่น ”----พอส
รู้จัก ...หรอ คงเป็เราคนเดียวที่รู้จักเขาคนเดียวมั้ง เบสิกนิ่งคิดถึงเื่ราวที่ผ่านมา
“อ้าว ไอ้นี้ เหม่อใส่กูเฉย ” ------ พอส
“ถามซะยาวเหยียด กูจะรู้ไหมฮะ กูก็แค่ซุ่มซ่ามไปเดินชนเขา” ---- เบสิก
“อ้าว... ก็กูเห็นเขาอยู่กับมึงคิดว่าจะรู้จักคนดังซะอีก ” ---- พอสกล่าว พร้อมทำหน้าผิดหวัง
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ราเจอกัน แต่คนดังแบบเขาเป็ทั้งเดือนมหาวิทยาลัยและก็เป็ดาราดังด้วย เขาคงจะจำเราไม่ได้หรอก ถึงจะอยู่มหาลัยเดียวกัน แต่ก็แทบจะไม่เคยได้เจอกันเลยโลกของเขากับของเรา มันอยู่กันคนละโลกจริงๆ นี่ก็ผ่านมาเป็ปีแล้ว เขาคงจะจำไม่ได้จริงๆ นั่นแหละ ... ช่างเถอะ
ท่าทางเงอะๆงะๆและร้อนลนนั้น เมื่อนึกถึงก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ “สกาย”เดินออกมาจากหน้าอาคารเรียน พร้อมอมยิ้มเบาๆ แน่นอน เขายังคงจำสายตาคู่นั้นได้ดี ใช่แล้ว!..... สิ่งที่เขาหวนคิดถึงอยู่ตลอดนั้นไม่ใช่สถานที่ เพียงแต่เป็สายตาคู่นี้ต่างหากที่ยังคงอยู่ในความทรงจำของเขาเสมอมา
16K
