พายุฝนฟ้าคะนองในฤดูใบไม้ร่วงที่หาได้ยากยิ่ง พัดถล่มทั่วทั้งดินแดนรกร้างในยามเที่ยงคืนโดยไร้ซึ่งลางบอกเหตุ
“ครืน——”
สายฟ้าสีม่วงน้ำเงินเส้นหนาราวกับแส้แห่งความพิโรธของเทพ์ ฉีกกระชากเมฆดำทะมึนอย่างเกรี้ยวกราด สาดส่องผืนปฐีจนขาวโพลน ตามมาติดๆ ด้วยสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาราวกับทางช้างเผือกไหลย้อนกลับ โหมกระหน่ำฟาดฟันหลังคากระท่อมที่โงนเงนจวนจะพังแหล่มิพังแหล่
พายุฝนและเสียงกึกก้องของอัสนีบาต ช่วยปกปิดสรรพเสียงความเคลื่อนไหวบนโลกหล้าไว้ได้อย่างไร้ที่ติ
เฉินฝานนั่งอยู่ข้างกองไฟ พลิกอ่าน “บันทึกสรรพสิ่งแดนบำเพ็ญเพียร” เล่มเก่าขาดรุ่งริ่งที่หลี่ซื่อหยิบฉวยมาจากเขตศิษย์รับใช้รอบนอกเมื่อตอนกลางวัน เพื่อพยายามทำความเข้าใจข้อมูลของโลกใบนี้ให้มากขึ้น
“กริ๊ง——ผึง!”
ทันใดนั้น เสียงแ่เบาที่แทบจะถูกเสียงฟ้าร้องกลบไปจนสิ้น กลับทำให้หลี่ซื่อที่นั่งยองๆ อยู่ริมประตูดีดตัวขึ้นมาราวกับถูกไฟช็อต
นั่นคือเสียงขาดกระจุยของสายเตือนภัยที่หลอมขึ้นจากเส้นเอ็นสัตว์อสูรชนิดพิเศษ ซึ่งเขาฝังไว้ลึกลงไปใต้ดินสามฉื่อในขอบเขตชั้นนอกสุด
“มีคนบุกรุก” มือของหลี่ซื่อตะปบลงบนขวานตัดฟืนที่เอวทันที แววตาแปรเปลี่ยนเป็คมกริบดุจหมาป่า จ้องเขม็งฝ่าพายุฝนออกไปนอกประตู “แถมยังบุกทะลวงแนวป้องกันชั้นนอกสุดเข้ามาดื้อๆ อย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใด ความผันผวนของปราณและสายเืปั่นป่วนยิ่งนัก”
เฉินฝานวางหนังสือขาดๆ ในมือลง สีหน้าผ่อนคลายเลือนหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความเ็าราวกับน้ำแข็ง
คนของจางหู่อย่างนั้นหรือ
เป็ไปไม่ได้ สุนัขหลงทางที่ถูกทุบกระดูกจนแหลกละเอียดเยี่ยงนั้น ต่อให้คิดจะแก้แค้น ก็ไม่มีทางกล้าบุกรุกเข้ามาในคืนพายุฝนฟ้าคะนองเช่นนี้เป็อันขาด
“ไปดูกัน อย่าเพิ่งวู่วาม”
เฉินฝานคว้าเสื้อกันฝนสานจากใบลานมาคลุมร่าง เดินตามหลังหลี่ซื่อออกไป ทั้งสองราวกับิญญาสีดำสองดวงที่กลืนหายเข้าไปท่ามกลางพายุฝนอันโหมกระหน่ำอย่างไร้สุ้มเสียง
ทั้งสองอาศัยภูมิประเทศและหญ้ารกร้างเป็เกราะกำบัง มุ่งหน้าเข้าใกล้ขอบเขตที่ค่ายกลเตือนภัยถูกกระตุ้นอย่างรวดเร็ว
“เปรี้ยง——”
อัสนีบาตฟาดผ่าลงมาอีกระลอก แสงสว่างจ้าในชั่วพริบตาสาดส่องภาพเบื้องหน้าให้เห็นกระจ่างชัด
รูม่านตาของเฉินฝานหดเกร็งเล็กน้อย
บนพื้นโคลนเละๆ ห่างออกไปไม่ถึงยี่สิบเมตร มีเงาร่างหนึ่งกำลังเดินโซเซไปมา พายุฝนสาดซัดเสื้อผ้าบนร่างของคนผู้นั้นจนเปียกโชกและฉีกขาด เื้ัลากสายเืสีแดงคล้ำที่ปะปนกับน้ำโคลนเป็ทางยาว แม้จะถูกสายฝนเทกระหน่ำชะล้างอย่างหนัก กลิ่นคาวเือันคละคลุ้งก็ยังคงลอยโชยมาให้ได้กลิ่น
“ไม่ใช่คนของจางหู่” หลี่ซื่อกดเสียงต่ำ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความระแวดระวัง “ไม่ได้สวมชุดศิษย์รับใช้สายนอก ดูจากวิชาตัวเบาและกลิ่นอายที่หลงเหลืออยู่ ดูเหมือนจะแข็งแกร่งกว่าศิษย์สายในเสียอีก...แย่แล้ว!”
คำพูดของหลี่ซื่อยังไม่ทันขาดคำ เงาร่างที่เดินโซเซอยู่ท่ามกลางสายฝนก็ราวกับเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น ร่างกายโงนเงนอย่างแรง ประดุจต้นไม้ใหญ่ที่ถูกโค่นล้ม ล้มคะมำหน้าคว่ำจมลงไปในแอ่งน้ำโคลนอันหนาวเหน็บเข้ากระดูกดัง “โครม” และแน่นิ่งไปในที่สุด
เฉินฝานและหลี่ซื่อซุ่มซ่อนตัวอยู่ในเงามืดนานนับหนึ่งก้านธูป จนกระทั่งแน่ใจแล้วว่าบริเวณโดยรอบไม่มีผู้ติดตามหรือการซุ่มโจมตี เฉินฝานจึงส่งสัญญาณมือให้ทั้งสองคนรีบเข้าไปใกล้ๆ
เมื่อเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ทั้งสองก็อดไม่ได้ที่จะอึ้งไปครู่หนึ่ง
คนที่ล้มฟุบอยู่ในน้ำโคลน กลับเป็เด็กสาวคนหนึ่ง
แม้ใบหน้าซีกหนึ่งของนางจะถูกโคลนและเืปิดบังไว้ ชุดกระโปรงเมฆาล่องลอยสีเขียวอ่อนที่เดิมทีควรจะหรูหราก็ถูกของมีคมกรีดจนกลายเป็เศษผ้าขาดรุ่งริ่ง แต่ก็ไม่อาจปกปิดกลิ่นอายอันเยือกเย็นและสูงส่งเหนือโลกียวิสัยที่แผ่ซ่านออกมาแม้ในยามหมดสติได้ กลิ่นอายเช่นนี้ แม้แต่ในหมู่ยอดอัจฉริยะสายในที่อยู่สูงส่งเหนือผู้คนของสำนักชิงอวิ๋น เฉินฝานก็ยังไม่เคยพบเห็นมาก่อน
ที่ร้ายแรงกว่านั้นคือ บริเวณหน้าท้องของเด็กสาวมีรอยกระบี่อันน่าสยดสยองซึ่งแทบจะทะลวงร่างของนางไปทั้งตัว บริเวณาแที่ลึกจนเห็นกระดูก ถึงกับมีกลิ่นอายอันแปลกประหลาดสีดำที่ยังไม่จางหายหลงเหลืออยู่ มันกำลังกัดกร่อนเืเนื้อของนางอย่างต่อเนื่อง ขัดขวางไม่ให้าแสมานตัว
“าเ็สาหัสเพียงนี้ ช่วยไม่รอดหรอก รีบขุดหลุมฝังหรือเอาไปโยนทิ้งไกลๆ เสียก่อนที่จะดึงดูดความวุ่นวายมาดีกว่า” หลี่ซื่อมองเด็กสาวด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก แววตาเ็าเฉกเช่นกำลังมองดูก้อนหิน ในจุดต่ำสุดของดินแดนบำเพ็ญเพียรแห่งนี้ การเกิดจิตใจเมตตา ก็มีความหมายเดียวกันกับการรนหาที่ตาย
เฉินฝานไม่ได้ตอบกลับในทันที เขานั่งยองๆ ลง หมายจะตรวจสอบดูว่าเด็กสาวผู้นี้ยังพอมีทางรอดหรือไม่
ในจังหวะที่เขาพลิกตัวเด็กสาวกลับมานั้นเอง เสียง “แปะ” ก็ดังขึ้นเบาๆ
มีสิ่งหนึ่งร่วงหล่นออกมาจากอกเสื้อที่ขาดรุ่งริ่งของเด็กสาว ตกกลิ้งลงไปในโคลน
เฉินฝานเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาตามสัญชาตญาณ
มันคือป้ายคำสั่งโบราณขนาดเท่าฝ่ามือที่ไม่ได้ทำมาจากทั้งทองคำและหยก ในวินาทีที่ัักับพื้นผิวของป้ายคำสั่ง จิตใจของเฉินฝานที่สงบนิ่งกลับสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างแรง
ป้ายคำสั่งนี้มีน้ำหนักมากเมื่ออยู่ในมือ บนพื้นผิวสลักลวดลายเมฆาาอันซับซ้อนจนชวนให้ตาลาย สิ่งที่ทำให้เฉินฝานรู้สึกตกตะลึงยิ่งกว่าคือ ยามที่นิ้วมือของเขาบีบป้ายคำสั่งชิ้นนี้ ปราณและสายเืในร่างกายที่เพิ่งทะลวงเข้าสู่ขั้นหลอมกายาระดับสองและกำลังพลุ่งพล่านราวกับน้ำเดือด กลับราวกับได้พบเจอกับน้ำพุเย็นจัดหมื่นปี มันถูกระงับให้สงบลงในพริบตา แปรเปลี่ยนเป็ว่านอนสอนง่ายและบริสุทธิ์ยิ่งขึ้น
ยิ่งไปกว่านั้น เขากลับััได้ถึงกลิ่นอายอันลึกลับซับซ้อนที่เกี่ยวกับพลังชีวิต ซึ่งคล้ายคลึงกับโลหิตเนรมิตของเขาเอง จากส่วนลึกของป้ายคำสั่งนี้
“ของสิ่งนี้...” เฉินฝานจ้องมองป้ายคำสั่งในมือ แววตาแปรเปลี่ยนไปมาอย่างยากจะคาดเดา
ในดินแดนบำเพ็ญเพียร สิ่งของที่สามารถระงับความพลุ่งพล่านของปราณและสายเื ทั้งยังมีวัสดุที่แม้แต่เขาในระดับหลอมกายาขั้นสองยังไม่อาจบีบให้เกิดรอยนิ้วมือได้แม้แต่น้อย ย่อมไม่ใช่ของธรรมดาสามัญอย่างแน่นอน ภูมิหลังของเด็กสาวผู้นี้ เกรงว่าคงจะยิ่งใหญ่จนน่าใ
หากทิ้งนางไป อาจพลาดเบาะแสสำคัญบางอย่าง แต่หากช่วยไว้ ก็ย่อมต้องดึงดูดหายนะอันใหญ่หลวงที่ยากจะจินตนาการมาให้อย่างแน่นอน คนที่สามารถทำร้ายนางจนาเ็สาหัสได้ถึงเพียงนี้ การจะบีบพวกเขาสองคนให้ตายย่อมง่ายดายดุจบีบมดตายตัวหนึ่ง
“อือ...”
ริมฝีปากของเด็กสาวเผยอขึ้นเล็กน้อย เปล่งเสียงครางแ่เบาด้วยความเ็ป ร่างกายสั่นสะท้านอยู่ในน้ำโคลนตามสัญชาตญาณเนื่องจากสูญเสียเืและทนกับความหนาวเหน็บ
“แบกเข้าไป” เฉินฝานยัดป้ายคำสั่งเข้าไปในอกเสื้อของตน ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด “ไม่ว่านางจะเป็ใคร ในเมื่อพกของสิ่งนี้มาหล่นแหม่ะอยู่บนคันนาของข้า ก็ถือว่าเป็ความวุ่นวายของข้าแล้ว”
ลาภยศล้วนต้องแสวงหาจากความเสี่ยง นี่คือสัจธรรมบนโลกมนุษย์ และก็สามารถนำมาใช้ในดินแดนบำเพ็ญเพียรได้เช่นเดียวกัน
หลี่ซื่อขมวดคิ้ว แต่เขาเคยชินกับการทำตามคำสั่งของเฉินฝานเสียแล้ว เขาเก็บขวานโดยไม่ปริปากพูดอะไร กระชากแขนข้างหนึ่งของเด็กสาวอย่างหยาบคาย แบกนางขึ้นพาดบ่า ย่ำโคลนตมที่เฉอะแฉะเต็มพื้น วิ่งเหยาะย่างอย่างรวดเร็วมุ่งหน้ากลับไปยังกระท่อม
พายุฝนฟ้าคะนองยามค่ำคืนยังคงโหมกระหน่ำอย่างต่อเนื่อง
สิ่งที่พวกเขาหารู้ไม่ก็คือ เด็กสาวที่เปื้อนเืไปทั้งตัวซึ่งร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าและถูกพวกเขาแบกกลับมายังกระท่อมผุพังผู้นี้ จะเป็ผู้ทำลายความสงบสุขชั่วคราวของไร่นารกร้างแห่งนี้จนหมดสิ้น และลากพวกเขาดำดิ่งลงสู่วังวนอันน่าสะพรึงกลัวที่ลึกจนหยั่งไม่ถึง
1K
