19
ความฝัน
หลังจากที่เด็กหอฟินิกซ์ชั้นปีที่หนึ่งทั้งหมดคุยและตกลงกันเื่การแสดงกันจบแล้วก็ต่างพากันแยกย้ายกันไปพักผ่อน เพราะเหนื่อยกันมาทั้งวันและตอนนี้ก็เป็เวลาที่ดึกมากแล้วพวกเขาต้องเข้านอนเพื่อเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับในวันพรุ่งนี้โดยเฉพาะกับเซริน่าที่เธอต้องเหนื่อยต่อไปอีกสองเดือนเพราะเธอได้หน้าที่ที่แสนสำคัญในการเป็นางเอกของเื่และเธอเองก็รู้สึกไม่ค่อยสบายเท่าไหร่หลังจากที่การประชุมของหอจบลงเธอจึงหวังว่าการพักผ่อนในวันนี้จะทำให้ร่างกายและสมองของเธอได้พักหลังจากที่ได้รับรู้เื่ราวทั้งหลายอย่างมาทั้งวัน
และในขณะที่เธอเข้านอนในระหว่างนั้นเองที่เธอก็ได้เข้าสู่ห้วงภวังค์แห่งความฝันในความฝันนั้นเธอได้เห็นทุ่งของดอกไม้ของดอกกุหลาบสีแดงสดใครบางคนใครบางคนที่เธอรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาแต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหนใครคนนั้นเป็หญิงสาวที่สวมชุดสีขาวบริสุทธิ์เธอมีเส้นผมหยักศกสีเงินยาวสลวยถึงบริเวณเอวใบหน้ารูปไข่รับกับจมูกทรงหยดน้ำได้อย่างสวยงาม ริมฝีปากแดงระเรื่ออวบอิ่มและดวงตาสีแดงฉานที่จ้องมองมายังเซริน่าด้วยแววตาที่เศร้าสร้อยราวกับว่ากำลังจะร้องไห้ออกมาหญิงสาวคนนี้เป็หญิงสาวที่สวยที่สุดและดูโศกเศร้าที่สุดที่เซริน่าเคยเจอมาในขณะนั้นเองที่ริมฝีปากอวบอิ่มนั้นเริ่มขยับราวกับว่ากำลังจะพูดอะไรออกมาแต่เสียงพูดของหญิงสาวตรงหน้าก็เบามากจนเธอแทบจะไม่ได้ยินอะไรเลยนอกจากเห็นว่าริมฝีปากนั้นกำลังขยับอยู่เซริน่าจึงตัดสินใจที่เดินเข้าไปใกล้ๆโดยหวังว่าจะสามารถรับรู้ได้ว่าหญิงสาวตรงหน้า้าที่จะสื่อสารอะไรบางอย่างเมื่อเซริน่าเดินเข้าไปใกล้พอสมควรเธอได้ยินอะไรบางอย่าง อะไรบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกแปลกใจ
“เวลา…..เวลาเหลืออีกไม่นานแล้ว”หญิงสาวคนนั้นพูดขึ้น
“เวลา? เวลาสำหรับอะไรคะ?” เซริน่าถามด้วยความสงสัย
“เวลาแห่งคำสาปจะเวียนมา ในวันครบรอบ”
“คำสาป? คำสาปอะไรคะ แล้ววันครบรอบนี่มันอะไรกัน….”คำถามของเซริน่ายิ่งทำให้ดวงตาสีแดงนั้นยิ่งเศร้ามากขึ้นไปอีกและในคราวนี้ก็เริ่มมีหยดน้ำใสไหลออกมาจากดวงตาสีแดงนั้นอย่างอดกลั้นไม่อยู่
“ฉันขอโทษสำหรับทุกอย่าง มันเป็เพราะฉันเอง มันเป็เพราะฉันทุกอย่างถึงต้องลงเอยแบบนี้”น้ำเสียงที่แสดงถึงความโศกเศร้าและเสียใจจนหาอะไรมาเปรียบเทียบไม่ได้ยิ่งทำให้เซริน่าทำตัวไม่ถูกและไม่กล้าที่จะถามอะไรเพิ่มเติมอีก
และในตอนนั้นเองที่เถาวัลย์ที่มีนามของดอกกุหลาบก็เริ่มเลื้อยขึ้นมาพันตัวของเธอและหญิงสาวตรงหน้าหนามของดอกกุหลาบเริ่มทิ่มแทงเข้าิัของเธอ ยิ่งเธอดิ้นมากแค่ไหนหนามเ่าั้ก็ยิ่งแทงเข้าไปลึกมากแค่นั้นนั่นสร้างความเ็ปให้เธอเป็อย่างมาก ความเ็ปอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อนแต่หญิงสาวตรงหน้าของเธอก็ยังคงร้องไห้และพูดโทษตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับว่าตัวของเธอเองจมอยู่กับความผิดในครั้งนั้นที่เธอเคยทำเอาไว้เถาวัลย์ดอกกุหลาบเริ่มเลื้อยขึ้นมาถึงยังบริเวณเอวและยึดมือของทั้งคู่เอาไว้
แต่ยังไม่ทันที่จะมีหนามมาทิ่มแทงิัของเซริน่าหญิงสาวตรงหน้าก็พึมพำอะไรบางอย่างออกมาแล้วเถาวัลย์ที่เคยพันอยู่รอบตัวของหญิงสาวผมสีเงินคนนั้นก็หายไปและหญิงสาวก็เริ่มเดินเข้ามาให้เซริน่าอย่างช้าๆในขณะที่เถาวัลย์กุหลาบยังคงพันและทิ่มแทงตัวของเธออยู่หญิงสาวเดินมาหยุดอยู่ที่ด้านหน้าของเซริน่าและยกมือทั้งสองข้างขึ้นจับไปที่แก้มของเซริน่าเพื่อไม่ให้เธอหันหน้าหนีไปไหนได้ดวงตาสีแดงฉานนั้นสบเข้ากับดวงตาสีแดงของเซริน่าอย่างตรงไปตรงมาและหญิงสาวคนนั้นก็เริ่มพูดอีกครั้ง
“เวลา….พวกเธอ…อีก….นานแล้ว……คำสาป….”เซริน่าที่เริ่มไม่ได้ยินว่าหญิงสาวตรงหน้ากำลังพูดอะไร ทั้งๆที่ปากของเขาก็ยังขยับอยู่ และเสียงนั้นก็เริ่มไกลห่างออกไปเรื่อยๆ พร้อมๆกับภาพตรงหน้าที่เริ่มรางมากขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็สีดำสนิทภาพที่เธอเห็นเป็ภาพสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะหายไปนั้นก็คือภาพของหญิงสาวผมสีเงินที่กำลังจ้องหน้าของเธอด้วยแววตาสีเศร้าสร้อยพร้อมๆกับน้ำตาที่กำลังไหลออกมาและริมฝีปากที่ยังขยับอยู่แต่ตอนนี้เธอนั้นกลับไม่ได้ยินอะไรอีกแล้วและภาพทั้งหมดนั้นก็ได้หายไปเหลือไว้ก็แต่ความเจ็บจากเถาวัลย์กุหลาบนั้นยังคงอยู่อย่างชัดเจนจนตัวเซริน่าเองก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่านี่เป็ความฝันจริงๆ น่ะเหรอ
“เซ! เซ! ตื่นสิเซ!!!” เสียงของลิฟที่กำลังเรียกเพื่อนสนิทพร้อมๆกับสมาชิกที่เหลืออีก 3 คนที่ยื่นมองอยู่ข้างๆเตียงของเซริน่าด้วยความเป็ห่วง
ลิฟเป็คนแรกที่เริ่มเห็นว่าเซริน่านอนดิ้นไปดิ้นมาอย่างผิดปกติเพราะปกติเซริน่าไม่ใช่คนที่นอนดิ้นอะไร และเมื่อเธอเข้ามาดูใกล้ๆเธอก็เห็นว่าเพื่อนของเธอกำลังดิ้นไปดิ้นมาด้วยสีหน้าที่ทรมานและเ็ป พร้อมๆหยดเืแดงๆ บริเวณขาและแขนที่ออกมาจากเสื้อผ้าที่เซริน่าสวมใส่อยู่ ลิฟร้องออกมาด้วยความใและรีบปลุกเพื่อนสาวตรงหน้าแต่ปลุกเท่าไหร่หญิงขี้เซาตรงหน้าก็ไม่ยอมตื่นสักที จนเพื่อนอีก 3 คนสงสัยจนต้องลุกขึ้นมาดูว่าเกิดอะไรขึ้นและเมื่อพวกเขาทั้งหมดเห็นสภาพของเซริน่าตอนนี้ก็ต่างพากันใและหน้าซีดขึ้นไปอีก เมื่อเพื่อนสาวเริ่มมีเืออกมาตามตัวมากยิ่งขึ้นและสีผมของเซริน่าที่เริ่มเปลี่ยนไปจากสีดำสนิทที่เริ่มกลายเป็สีเงินมากขึ้นเรื่อยๆจนถึงบริเวณโคนผม
“ลิฟ เซเป็อะไร ทำไมดูทรมานแบบนี้ล่ะ” เทียร์เอ่ยถามเป็คนแรก พร้อมๆกับหาผ้าสะอาดมาเช็ดเหงื่อและเืตามตัวของเซที่ไหลออกมาไม่หยุด
“ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น”ลิฟตอบด้วยสีหน้าที่กังวลใจเพราะความเป็ห่วงเพื่อนสาวตรงหน้า
“ดิฉันว่าเราจะปล่อยให้คุณเซริน่าอยู่แบบนี้ไม่ได้นะคะเราควรจะไปตามศาสตราจารย์มา”คลาร่าพูดเสริมเมื่อเห็นว่าเส้นผมสีเงินของเซริน่าเริ่มลุกลามมาถึงปลายผมแล้ว
แต่ก่อนที่ใครจะได้ออกไปจากห้องประตูห้องนอนของทั้ง5 สาวก็เปิดออกมาด้วยความแรงและปรากฏภาพของเด็กหนุ่มผู้ที่ซึ่งเป็พี่ชายฝาแฝดของหญิงสาวที่นอนดิ้นทุรนทุรายและด้านหลังของเด็กหนุ่มคนนี้ก็ยังมีคนตามมาอีก2 คนด้วยกัน เซริออสที่รีบตรงมาหาเซริน่าอย่างเร่งรีบและเหนื่อยหอบและบัดนี้สีผมและสีตาของเขาก็เปลี่ยนไปเสียแล้ว…..
“เซ! เซ! เซ! ตื่นสิเซ!!!!”เซริออสที่เดินมาถึงตัวของเซริน่าแล้วลิฟก็ลุกออกมาด้วยความใสีผมและสีตาของหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะหันไปถาม 2 หนุ่มที่เดินตามมาอย่างเงียบๆ
“เกิดอะไรขึ้นน่ะ คารอส ไอเซิล ทำไมสีผมของเซริออสถึงเปลี่ยนเป็สีเงินได้ละ”
“พวกเราเองก็ไม่รู้เหมือนกัน จู่ๆเราก็เห็นเซริออสมีอาการเหงื่อไหลออกมาไม่หยุด และรีบวิ่งออกมาจากห้องเลยน่ะสิพวกเราเป็ห่วงเลยรีบตามมาแต่ไม่คิดว่ามันจะกลายเป็แบบนี้เลยแฮะแล้วเซริน่าละเป็อะไร” ไอเซิลถามกลับอย่างเป็ห่วงในขณะที่คารอสเดินไปหยุดอยู่ที่ข้างๆ ของเตียงเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
“พวกเราเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่จู่ๆ เซก็มีอาการทรมานและเริ่มดิ้นไหนจะเืที่ไหลออกมาเป็จุดๆ อีก ฉันว่าเราควรพาเซไปห้องพยาบาลนะ”ลิฟตอบเช่นนั้น แต่แล้วเสียงของเซริออสก็ะโกลับออกมาอย่างเร่งรีบ
“ไม่ได้นะ!!!! จะพาเซไปห้องพยาบาลไม่ได้เด็ดขาด!!!”
“ทำไมละเซริออส เราจะได้รู้ไงว่าเซเป็อะไร”ลิฟะโกลับด้วยความเป็ห่วงและความไม่เข้าใจว่าทำไมถึงไม่ให้ไปห้องพยาบาล
“พวกเธอลองนึกดูสิตอนนี้เซริน่าและเซริออสมีสภาพเป็แบบไหนถ้าใครเห็นเข้าพวกเธอคิดไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับทั้ง2 คนนี้”คารอสที่ฟังอยู่เงียบๆ ก็พูดแทรกขึ้นก่อนที่อารมณ์จะอยู่เหนือกว่าเหตุผลแต่เมื่อไม่มีใครตอบได้เขาจึงพูดต่อว่า
“เพราะสองคนนี้มีเส้นผมสีเงิน และดวงตาสีแดงจะถูกมองว่าเป็เด็กต้องสาปจะต้องถูกขับไล่ออกจากอาณาจักร และดีไม่ดีถ้าคนภายนอกรู้เข้าชีวิตของ 2 คนนี้ก็อาจจะอยู่ในอันตรายเลยก็ว่าได้นะถ้าพวกเธออยากเห็นเพื่อนของเธอตายก็พาเซริน่าไปห้องพยาบาลซะสิแต่ว่า….ต้องล้มฉันกับเซริออสให้ได้ซะก่อนนะ”คารอสพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนไม่มีใครกล้าจะแย้งอะไรขึ้นมาได้อีกและพวกลิฟเองก็เข้าใจเห็นผลของเซริออสแล้ว
“นายรู้ยังว่าเซเป็อะไร”คารอสหันไปถามเซริออสที่กำลังทำหน้าครุ่นคิดอะไรบางอย่างขณะที่ตัวของเขาเองก็หยิบผ้าสะอาดมาเช็ดเหงื่อให้แทนหน้าที่เทียร์ที่ตอนนี้เทียร์ได้ลุกออกไปยื่นดูอยู่ห่างๆ เป็ที่เรียบร้อยแล้ว
“ความฝันบอกเหตุ” เซริออสตอบ
“ความฝันบอกเหตุ??” ทุกคนที่อยู่ในห้องอุทานขึ้นมา
“ใช่มันเป็ความสามารถของเซมาั้แ่เด็กๆแล้ว ปกติเซจะตื่นขึ้นมาได้เองเมื่อมีคนมาปลุกหรือเขย่าตัวแรงๆแต่ดูเหมือนครั้งนี้จะรุนแรงเกินไปทำให้เธอติดอยู่ในความฝันและไม่สามารถออกมาได้เอง”เซริออสตอบพร้อมๆ กับยกมือขึ้นไปลูบที่แก้มของน้องสาวอย่างรักใคร่
“แล้วมีวิธีแก้รึเปล่า” คารอสถามเสียงเครียด
“มีสิ ฉันจะต้องเข้าไปปลุกเซจากในความฝัน” เซริออสตอบเสียงเรียบและคนทั้งห้องก็เงียบลงเพราะพวกเขารู้ว่าการที่จะเข้าไปในความฝันของใครสักคนนั้นมันเป็เื่ที่ยากมากและดีไม่ดีเราเองนั่นแหละที่จะติดอยู่ในนั้นแทน แต่เพียงแค่อึดใจเดียวเท่านั้นเซริออสก็เอาหน้าผากของตนเองชนเข้ากับหน้าผากของเซริน่าผู้เป็น้องสาวอย่างแ่เบาแล้วเขาก็พึมพำอะไรบางอย่างออกมาเบาๆก่อนที่ร่างของเขาจะล้มลงไปนอนข้างๆน้องสาวของเขาท่ามกลางความเงียบที่คืบคลานเข้ามา….
5K
