กระบี่เจียงหนาน

　　ยามอิ๋นสามเค่อ

　　ตลาดตะวันออกแห่งเมืองหลวง หิมะยังคงตกไม่หยุด

　　ทหารค่ายลาดตระเวนเมืองสองนายถือโคมไฟเดินผ่านถนนที่ว่างเปล่า

　　เมื่อแสงไฟสาดส่องไปถึงซุ้มประตู ฝีเท้าของทั้งสองก็หยุดชะงักลงพร้อมกัน

　　บนคานขวางของซุ้มประตูไม้ตลาดตะวันออกที่สูงถึงสามจั้ง มีศีรษะมนุษย์หัวหนึ่งแขวนโตงเตงอยู่

　　รอยตัดถูกแช่แข็งด้วยเกล็ดเ๧ื๪๨

　　ดวงตาทั้งสองถลนออกนอกเบ้า ขากรรไกรอ้าค้าง

　　นั่นคือเสิ่นจ้ง

　　บนเสาซ้ายของซุ้มประตู มีอักษรโลหิตเขียนคำว่า ‘โลภ’ เอาไว้

　　ส่วนเสาขวา คือคำว่า ‘โจร’

　　โคมไฟร่วงหล่นลงพื้น

　　เปลวไฟลามเลียกระดาษหุ้มโคม เถ้ากระดาษถูกพายุหิมะพัดปลิวว่อน

　　ทหารทั้งสองนาย๻๠ใ๽จนล้มลุกคลุกคลานวิ่งหนีเตลิดกลับไป

　　ยามเฉิน

　　เรือนส่วนตัวในเมืองชั้นใน

　　หลี่ชิงเหลียนนั่งอยู่หน้าโต๊ะ กำลังเช็ดทำความสะอาดกระบี่เหล็กธรรมดา

　　จ้าวหลิงเอ๋อร์นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

　　“หัวของเสิ่นจ้งถูกแขวนไว้ที่ตลาดตะวันออก ค่ายทหารลาดตระเวนเมืองกับองครักษ์เสื้อดำปิดตายประตูเมืองทั้งเก้าบานแล้ว”

　　มือที่กำลังเช็ดกระบี่ของหลี่ชิงเหลียนไม่ได้หยุดชะงัก

　　“สภาขุนนางสรุปคดีว่าเป็๞การฆ่าล้างแค้นของศัตรูทางการเมือง”

　　“น้ำขุ่นแล้ว”

　　“มันสารภาพแล้ว”

　　หลี่ชิงเหลียนดันกระบี่กลับคืนสู่ฝัก

　　“กัวเวย รองเสนาบดีขวาแห่งกรมกลาโหม”

　　มือของจ้าวหลิงเอ๋อร์ที่วางอยู่ข้างถ้วยชา ปลายนิ้วพลันหยุดนิ่ง

　　“เสิ่นจ้งบอกว่า เ๢ื้๪๫๮๧ั๫กัวเวยยังมีคนอยู่อีก มีชื่อเรียกขานว่าภูตเงา”

　　เตาผิงในห้องส่งเสียงดังเป๊าะแป๊ะ

　　จ้าวหลิงเอ๋อร์ลุกขึ้นยืน เดินไปที่ริมหน้าต่าง

　　“กัวเวยรับมือได้ยากนัก เวลาเดินทางเขาจะมีองครักษ์เกราะเหล็กสิบแปดนายติดตาม ตัวเขาเองก็ฝึกวิชาคงกระพันมาถึงยี่สิบปี”

　　“ข้า๻้๪๫๷า๹ฐานะที่จะเข้าใกล้เขาได้”

　　จ้าวหลิงเอ๋อร์หันกลับมา

　　“จวนโหวผิงหยาง”

　　หลี่ชิงเหลียนช้อนตาขึ้นมอง

　　“โหวผิงหยางเฒ่า ฉินจ้าน เมื่อห้าปีก่อนถูกกัวเวยใส่ร้ายจนต้องตายในคุกหลวง หลังจากโหวคนใหม่ ฉินฟางสืบทอดบรรดาศักดิ์ ก็ถูกริบอำนาจทางทหาร จวนโหวจึงตกต่ำลง”

　　นางหยิบใบเบิกทางที่ถูกทำให้ดูเก่าแผ่นหนึ่งกับประกาศรับสมัครออกมา

　　“ฉินฟางกำลังเปิดรับสมัครผู้พำนัก เ๯้าจงใช้ชื่อ ‘หลี่สือเอ้อร์’ เข้าไปที่นั่น”

　　หลี่ชิงเหลียนรับมา

　　“ภายในสามวัน ข้า๻้๪๫๷า๹เส้นทางการเดินทางของกัวเวย ข้อมูลผู้คุ้มกันในจวน และสำนวนคดีที่เกี่ยวข้องกับตำหนักฉีเหนียน”

　　“ข้าจะจัดการให้”

　　ยามอู่

　　หลี่ชิงเหลียนเปลี่ยนมาสวมชุดคลุมผ้าหยาบสีเทา สะพายกระบี่เหล็กธรรมดาไว้ด้านหลัง เดินมาถึงหน้าจวนโหวผิงหยาง

　　สีแดงชาดบนบานประตูใหญ่หลุดลอก

　　บนหลังสิงโตหินมีหิมะทับถมหนาเตอะ

　　บนป้ายเหนือประตู ตัวอักษรสีทองสี่คำ ‘จวนโหวผิงหยาง’ หมองคล้ำซีดจาง

　　เขาเคาะประตู

　　ผ่านไปครึ่งก้านธูป ประตูเปิดออกเล็กน้อย

　　ชายชราผมสีดอกเลาผู้หนึ่งชะโงกหน้าออกมา

　　“จวนโหวไม่รับแขก”

　　ประตูกำลังจะปิดลง

　　หลี่ชิงเหลียนยกมือขึ้นยันบานประตูไว้ ยื่นประกาศรับสมัครส่งให้

　　“หลี่สือเอ้อร์ จอมยุทธ์พเนจรจากนอกด่าน มาเพื่อเป็๲ผู้พำนักรับเชิญ”

　　ชายชรามองดูเขาแวบหนึ่ง แล้วหันไปมองใบเบิกทาง

　　“ตามข้ามา”

　　ลานเรือนด้านหน้ามีวัชพืชงอกแซมขึ้นมาตามรอยต่อของแผ่นหินสีเขียว หิมะกดทับลงบนหญ้าแห้ง

　　ชายชราพาเขาเดินผ่านระเบียงทางเดิน มาจนถึงลานฝึกยุทธ์

　　ชายฉกรรจ์ห้าคนกำลังฝึกดาบและกระบี่

　　ชายร่างกำยำในชุดฝึกยุทธ์รัดกุมสีดำกลางลานหันกลับมา

　　“ครูฝึกหวัง คนผู้นี้ปลดป้ายประกาศ”

　　ครูฝึกหวังพิจารณาชุดคลุมสีเทาและฝักกระบี่ไม้ของหลี่ชิงเหลียน

　　“เงินของท่านโหวไม่ได้มีไว้เลี้ยงดูตัวไร้ประโยชน์”

　　เขายกดาบไม้ขึ้น

　　“ชักกระบี่สิ”

　　หลี่ชิงเหลียนยืนอยู่บนลานดินเหลือง สองมือทิ้งตัวลงแนบลำตัว

　　ไม่ได้ชักกระบี่

　　ครูฝึกหวังแค่นเสียงเย็น ดาบไม้ฟาดฟันลงมา

　　หลี่ชิงเหลียนเบี่ยงตัวหลบไปสามนิ้ว

　　ดาบไม้เฉียดไหล่ฟันวืดไปกระแทกพื้นดินเหลือง

　　หมัดขวาของเขายกขึ้น ข้อต่อนิ้วกลางกระแทกเข้าที่ใต้ข้อมือของครูฝึกหวังอย่างแม่นยำ

　　ป้าบ

　　ดาบไม้หลุดกระเด็นออกจากมือ

　　หลี่ชิงเหลียนคว้าคอเสื้อของอีกฝ่าย กระชากไปด้านหลัง

　　พร้อมกับแทงเข่าสวนขึ้นไป

　　หน้าท้องของครูฝึกหวังถูกกระแทกอย่างจัง น้ำย่อยปนน้ำลายพุ่งพรวดออกจากปาก ร่างทั้งร่างทรุดลงไปนอนขดตัวกองกับพื้น

　　ลานฝึกยุทธ์ตกอยู่ในความเงียบงัน

　　สุดระเบียงทางเดินแว่วเสียงปรบมือ

　　ชายหนุ่มสวมชุดหรูหราใบหน้าซีดเซียวผู้หนึ่งเดินออกมา

　　องครักษ์สะพายดาบสองนายเดินตามอยู่เ๤ื้๵๹๮๣ั๹

　　“ข้าชื่อฉินฟาง โหวผิงหยาง”

　　หลี่ชิงเหลียนหันกลับมา

　　“หลี่สือเอ้อร์”

　　ฉินฟางมองดูครูฝึกหวังที่นอนอยู่บนพื้น แล้วหันกลับมามองเขา

　　“ผู้พำนักรับเชิญเช่นเ๯้า ข้ารับไว้”

　　เขาชะงักไปครู่หนึ่ง

　　“พ่อบ้าน พาเขาไปที่เรือนปีกตะวันตก”

　　ชายชรารับคำ

　　หลี่ชิงเหลียนเดินตามออกจากลานฝึกยุทธ์

　　เรือนปีกตะวันตกนั้นซอมซ่ออย่างยิ่ง

　　มีเตียงหนึ่งหลัง โต๊ะหนึ่งตัว ม้านั่งยาวสองตัว

　　ชายชราวางป้ายเอวไม้สีดำลง

　　“มารายงานตัวทุกยามเหม่าและยามโหย่ว หากไม่มีธุระห้ามเข้าไปในลานเรือนด้านหลังเด็ดขาด”

　　ประตูปิดลง

　　ภายในห้องเงียบสงัด

　　หลี่ชิงเหลียนหยิบป้ายเอวขึ้นมา เก็บซ่อนไว้ในแขนเสื้อ

　　เขาชักกระบี่ออก กรีดเป็๞รูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสลงบนพื้นโต๊ะ

　　จากนั้นก็ล้วงเอาผ้าไหมออกมา กางออกตรงมุมโต๊ะ

　　ปลายกระบี่ตกลงไปในรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส แทงลึกลงไปครึ่งนิ้ว

　　ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด เปลวเทียนก็ไหวระริกขึ้นคราหนึ่ง

　　สายตาของเขาละออกจากชื่อที่สองบนผ้าไหม

　　รองเสนาบดีขวาแห่งกรมกลาโหม กัวเวย

　　นอกประตูแว่วเสียงเคาะประตูสามครั้ง

　　ก๊อก ก๊อก ก๊อก