เกิดใหม่ครั้งนี้ต้องมีความสุข

        หลังจากที่กลับถึงบ้านก็เจอเข้ากับพี่สะใภ้หยางเข้าเธอจึงหยุดและทักทายหล่อน

        " สวัสดีค่ะพี่สะใภ้ใหญ่ฉันไม่ค่อยได้เจอพี่เลยค่ะ เป็นยังไงบ้างคะ"

        " คงใกล้คลอดแล้วล่ะจ้า ขอบใจเธอมากนะสำหรับขาหมูวันนั้น พี่นี่แย่จริงๆที่ไม่ได้เดินมาขอบคุณเธอเลย" สะใภ้ใหญ่รู้สึกอายเล็กน้อยเธอไม่กล้าทักทายน้องสะใภ้เพราะแม่สามีเธอไม่ค่อยชอบหลานสะใภ้คนนี้สักเท่าไหร่

        " ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เอาไว้พี่คลอดเมื่อไหร่ฉันจะเอามาให้พี่อีกนะคะจะได้มีน้ำนมให้หลานน่ะค่ะ"เล่อเยียนส่ายหน้าโบกมือบอกเพราะเธอเต็มใจอย่างมาก

        " นี่เธอซื้ออะไรมาเยอะแยะเลยให้พี่ช่วยถือไปเก็บนะ"สะใภ้ใหญ่แสดงความมีน้ำใจ

        " ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่ ฉันไม่หนักเท่าไหร่หรอกฉันซื้อของเข้าบ้านนิดหน่อยน่ะค่ะกำลังจะทำขนมไหว้พระจันทร์น่ะ"เธอไม่ได้ปิดบังเพราะตั้งใจให้รู้อยู่แล้วเล่อเยียนแค่อยากจะช่วยให้สะใภ้ใหญ่มีรายได้บ้างคนท้องไม่จำเป็นต้องอ่อนแอเธออยากให้สะใภ้ใหญ่มองเห็นคุณค่าความสามารถของตัวเองอยู่คนละบ้านแต่ในรั้วเดียวกันไม่ใช่เธอมองไม่เห็นว่าสะใภ้ใหญ่ทำงานบ้านหนักขนาดไหน

        " พี่อยู่บ้านว่างๆงานบ้านพี่ทำเสร็จแล้วถ้าเธอไม่รังเกียจให้พี่ช่วยได้ไหม"สะใภ้ใหญ่อยากหาอะไรทำแก้เหงาจะได้ไม่ต้องเจอหน้ากับแม่สามีที่วันๆหนึ่งเอาแต่กินแล้วก็นอนส่วนลูกชายและลูกสาวเธอนั้นตอนนี้พวกเขากำลังนอนกลางวันกันอยู่

        " ไม่รังเกียจเลยค่ะ เข้าบ้านกันเถอะค่ะฉันมีอะไรจะให้พี่ช่วยพอดี"พูดในบ้านของเธอสะดวกกว่าแม้จะไม่รู้ว่าสะใภ้ใหญ่ไว้ใจได้หรือไม่แต่คงต้องยอมเสี่ยงเพราะเธอรับออเดอร์มาค่อนข้างจวนตัวจริงๆเวลาเพียง 3 วันกับขนม 400 ชิ้นถือว่าหนักเอาเรื่องโชคดีที่เทศกาลไหว้พระจันทร์ของปีนี้คือวันที่19 กันยายน ยังเหลือเวลาอีก 10 วันค่อยๆ ทำไปแล้วกัน

        หลังจากนั้นทั้งสองคนก็เริ่มลงมือนวดแป้งเมื่อเล่อเยียนมั่นใจแล้วว่าสะใภ้ใหญ่ทำตามสูตรของเธอได้อย่างถูกต้องเธอจึงลงมือทำไส้ขนมเล่อเยียนทำออกมาทั้งหมด 4 ไส้นั่นคือโหงวยิ้ง พุทธา เมล็ดบัว และฟักเชื่อมการทำขนมนั้นไม่ยุ่งยากเท่าไหร่และเธอโชคดีมากที่มีพิมพ์สมัยใหม่ของคุณยายติดบ้านไว้บ้านไหนบ้างล่ะที่จะไม่มีพิมพ์สำหรับทำขนมไหว้พระจันทร์

        ทั้งสองคนใช้เวลาในช่วงบ่ายสำหรับทำขนมและไส้ออกมาได้จำนวนที่เยอะพอสมควรเล่อเยียนตั้งใจทำไส้ละ 100 ชิ้นซึ่งแบ่งลงตัวมากพี่สะใภ้หยางอดที่จะสงสัยไม่ได้ว่าทำไมน้องสะใภ้ถึงทำเยอะมากมายเพียงนี้อย่างมากบ้านหนึ่งใช้ไหว้ไม่น่าจะเกิน3-4 ชิ้นก็ถือว่ามากพอแล้ว

        " น้องสะใภ้ขอโทษที่เสียมารยาทแต่พี่คิดว่าที่เราทำนั้นมันไม่เยอะไปหน่อยหรือแป้งที่พี่นวดกะจากสายตาน่าจะได้ประมาณ 100 ลูกเชียวนะ"

        " ไม่เยอะหรอกค่ะ สามีฉันได้รับคำสั่งจากผู้บังคับบัญชามาน่ะค่ะ พวกเขาต้องการปริมาณมากเลยทีเดียว "เล่อเยียนถึงจะยอมเสียงให้หล่อนช่วยงานแต่ไม่กล้าเสี่ยงที่จะบอกความจริงทั้งหมดไปได้เพราะสิ่งที่เธอทำใช่ว่าจะถูกต้องเพราะอาหารทุกอย่างอยู่ในการควบคุมดูแลของทางการที่จะจัดสรรปันส่วนให้ทุกคนจึงมีปริมาณอาหารที่จำกัดไม่แปลกหรอกที่แม่เฒ่าคนนั้นจะรับยอดขนมมากมายนี้ได้ไม่ใช่ว่าเธอทำไม่ทันแต่เธอมีวัตถุดิบไม่เพียงพอต่างหากถ้าหากมีคนไปฟ้องทางการเรื่องเธอแอบขายมีหวังได้ไปนอนสำนึกผิดในคุกแน่

        " ไอหยา เป็นอย่างนี้นี่เอง" สะใภ้ใหญ่ยิ้มรับพยักหน้าอย่างโล่งอกเธอแอบคิดไม่ดีกับหล่อนได้ยังไงกันนะ

        " แต่เรื่องนี้ฉันคงต้องขอให้พี่เก็บเป็นความลับ แล้วอยากจะขอให้พี่มาช่วยงานฉันจนกว่าจะทำครบน่ะค่ะฉันไม่ได้ให้พี่ช่วยเปล่าๆ หรอกนะคะช่วงนี้พี่คงลำบากมากทีเดียวกับการที่ตั้งท้องใกล้คลอดแล้วหน้าหนาวก็กำลังจะมาในอีกไม่กี่เดือนนี้ฉันเลยอยากจะช่วยให้พี่มีรายได้ไว้ใช้ส่วนตัวบ้างน่ะค่ะ"

        " ขอบใจนะเล่อเยียนเธอเป็นคนดีจริงๆ พี่รับปากว่าจะไม่เอ่ยออกมาแม้แต่ครึ่งคำพรุ่งนี้พี่จะมาหาเธอช่วงสายๆช่วงเช้าพี่ขอทำงานบ้านก่อนแต่ขอพี่พาเจินเจินมาด้วยได้หรือเปล่าเธอยังเด็กอยู่น่ะ" จู้หลี่นาซาบซึ้งใจเป็นอย่างมากเธอต้องการเงินเพื่อซื้อของบำรุงให้กับลูกๆของเธอบ้าง เงินที่สามีเธอหามาได้จะต้องเก็บไว้กองกลางหมดเธอไม่มีเงินติดตัวแม้แต่เหมาเดียว

        " นี่ก็ใกล้ได้เวลาทำอาหารเย็นแล้วพี่กลับบ้านก่อนเถอะค่ะเอาไว้พรุ่งนี้ค่อยมาช่วยฉันแต่พี่ช่วยระวังตัวด้วยนะคะอย่างให้น้าหยางรู้เด็ดขาดพี่เข้าใจฉันใช่ไหมคะ" เล่อเยียนไม่มีปัญหาหรอก แต่ต้องดูก่อนว่าลูกสาวของหล่อนจะไปพูดให้ย่าฟังหรือเปล่า

        " ไม่ต้องห่วงพี่จะระวังตัวอีกอย่างเจินเจินเป็นเด็กดีแกไม่ปากโป้งแน่นอน" สะใภ้ใหญ่ยืนยันหนักแน่

        " เอาแอปเปิลไปให้หลานนะคะพี่ก็ต้องทานด้วยนะคะคนท้องกินแอปเปิลทุกวันจะดีต่อลูกในท้องน่ะค่ะ"เล่อเยียนหยิบแอปเปิลให้สะใภ้ใหญ่ไป 3 ลูก

        " ขอบใจเธอมากๆ นะ" จู้หลี่นาน้ำตาซึมเธอไม่คิดว่าจะโชคดีขนาดนี้สวรรค์เริ่มเมตตาในความดีที่เธอทำบ้างแล้วล่ะ

        หลังจากที่สะใภ้ใหญ่กลับบ้านตอนนี้เป็นเวลา16.00 น.ยังพอมีเวลาในการทำอาการเย็นเธอจึงนำแป้งมี่ปั้นเป็นก้อนและไส้มาใส่ในพิมพ์หลังจากที่เธอทำขนมก้อนสุดท้ายหยางหมิงเฉิงก็เปิดประตูเข้ามาในบ้านเห็นภรรยากำลังทำขนมไหว้พระจันทร์ก็ขมวดคิ้วสงสัยเธอรู้ได้ยังไงว่าเขารับยอดขนมมาเท่าไหร่ทำไมเธอถึงทำเผื่อไว้มากมายขนาดนี้

        " เหนื่อยไหมครับ " หยางหมิงเฉิงลงมานั่งข้างๆ ภรรยาเธอประมาทไม่ล็อกบ้านอีกทั้งยังไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำว่ามีคนมา

        " อ้าวกลับมาแล้วหรือคะฉันทำขนมเพลินไปหน่อยคุณรอฉันสักครู่นะคะฉันจะไปเตรียมอุ่นกับข้าวให้"เล่อเยียนทำขนมเพลินจนลืมเวลาไปเลย

        " นั่งพักเถอะครับผมจัดการเองได้ "เขาจับมือเธอนั่งลงที่เดิมพร้อมกับส่ายหน้าปฏิเสธไม่ให้เธอเตรียมอาหารแค่อุ่นกับข้าวไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเธอเหนื่อยมาทั้งวันดูจากปริมาณขนมแล้วน่าจะทำไม่พักเลยมากกว่า

        " ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นหรอกค่ะหน้าที่คุณต่อไปคือเฝ้าตาแล้วนำขนมไปอบให้ฉันค่ะ ฉันไม่มีทางให้คุณอยู่เฉยๆแน่นอน" เธอเห็นสายตารู้สึกผิดของสามีก็รู้ทันทีว่าเขาคิดอะไร

        " งั้นรอผมก่อนนะครับ ขอตัวไปเปลี่ยนชุดก่อนเดี๋ยวผมออกมาช่วย"หยางหมิงเฉิงพอรู้ว่ามีงานทำจึงใจชื้นขึ้นมาบ้าง

        " ไปเถอะค่ะ"เล่อเยียนนับจำนวนขนมที่เธอและสะใภ้ใหญ่ทำกันวันนี้ได้ทั้งหมด 70 ชิ้นพอดี ถือว่าไม่เลวเลยกับเวลาแค่ช่วงครึ่งวันบ่ายพรุ่งนี้เธอจะทำมันแต่เช้าน่าจะได้เยอะมากเลยทีเดียว

        เธอใช้โอ่งในการอบขนมช่วยไม่ได้ที่ในยุคนี้ยังไม่มีเตาอบขนมแต่ก็ไม่ได้แย่นักหรอกใครๆ ก็ทำกัน เธอให้หยางหมิงเฉิงคุมเตา อุณหภูมิความร้อนส่วนตัวของเธอนั้นทำไส้ขนมสำหรับพรุ่งนี้ต่อไปเธอกะปริมาณพลาดไปหน่อยสำหรับไส้จึงยังไม่ครับตามเป้าแต่ครั้งนี้เธอไม่พลาดแน่นอน

        กว่าจะอบขนมเสร็จเวลาก็ล่วงเลยมาถึง22.00 น. หยางหมิงเฉิงไม่ยอมให้เธอทำงานต่อเล่อเยียนจึงวางมือเเละเข้านอนพร้อมกับสามีซ้ำยังถูกสามีจับกินเป็นการลงโทษที่ทำงานหนักจนเกินไปแล้วยังรับทำขนมส่งให้คนอื่นอีกงานนี้กว่าจะได้นอนจริงๆก็เกือบๆ เที่ยงคืนเขาทักทายลูกแทบจะทุกคืนเมื่อก่อนเธอคิดว่าปล่อยให้เขาหิวนานเลยโดนทำโทษแต่ตอนนี้รู้แจ้งแล้วว่าผู้ชายคนนี้กินไม่เคยพอ

        หยางหมิงเฉิงตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ลุกขึ้นมาช่วยภรรยานวดแป้งวันนี้เขาไม่ได้ออกกำลังกายเพราะใช้เวลาในการออกกำลังกายหมดไปกับการช่วยงานภรรยาหลังจากนั้นก็อาบน้ำไปทำงาน ช่วงสายของวันสะใภ้ใหญ่กับลูกสาวเจินเจินก็มาช่วยทำงานส่วนลูกชายคนโตเธอนั้นเขาไปโรงเรียน

        "สวัสดีค่ะอาเล่อเยียน คุณอาสวยมากๆ เลยค่ะเจินเจินอยากสวยแบบคุณอาแล้วก็อยากมีคนรักแบบอาหมิงเฉิงด้วยค่ะ"เจินเจินเป็นเด็กช่างพูดเธอเข้าหาผู้ใหญ่ได้ดีเลย

        " ปากหวานจริงเชียวหลานสาวคนสวยของอาเจินเจินไปนั่งกินขนมตรงนู้นนะคะขอคุณอากับคุณแม่ทำขนมก่อนตกลงมั้ยถ้าเจินเจินเป็นเด็กดี คุณอาจะซื้อลูกอมรสนมให้ตกลงไหมจ๊ะ"เล่อเยียนเอ็นดูหลานสาวคนนี้ไม่น้อย

        " เย้ คุณอา ใจดีที่สุดเลยค่ะ เจินเจินไม่ดื้อค่ะ คุณบอกให้เจินเจินเป็นเด็กดี"เจินเจินรับปากทันที

        จากนั้นสองสะใภ้บ้านหยางก็ช่วยกันทำขนมวันนี้แม่สามีของจู้หลี่นาไม่อยู่เธอออกไปทำงานที่นาเพราะคำสั่งของสามีเขาตั้งใจให้เธออยู่จัดการเรื่องภายในบ้านแต่ดูเหมือนว่าเธอจะล้ำเส้นหลานของเขามากเกินไปเขาเลยตัดสินใจให้เธอออกไปทำงานจะได้ไม่มีเวลามายุ่งเรื่องของคนอื่นแม้หยางซิงเยียนจะเป็นคนปากร้ายไม่ยอมคนแต่เธอก็เกรงใจสามีมากไม่กล้าขัดคำสั่งหญิงยุคนี้ใครบ้างจะไม่กลัวสามีใครบ้างจะไม่อยู่ภายใต้เงาของสามี

        พักกลางวันเล่อเยียนนำอาหารมาให้หลานสาวกับพี่สะใภ้กินด้วยกันแม้พวกเขาจะแปลกใจกันไม่น้อย มีใครกินข้าวกลางวันกันบ้างล่ะยิ่งคนว่างงานอย่างเธอคงไม่ต้องพูดถึง อาหารกลางวันเลยด้วยซ้ำ

        " ทานเถอะค่ะ ฉันทำเผื่อพี่กับหลานสาวไว้แล้วมื้อกลางวันก็สำคัญนะคะ "เล่อเยียนตักอาหารใส่ถ้วยข้าวให้พี่สะใภ้เพราะเธอไม้กล้าหยิบกับข้าวกิน เธอไม่เคยกินข้าวเปล่าแบบนี้มาก่อนเลยจะได้กินก็แต่ข้าวต้มที่ปริมาณน้ำมากกว่าข้าวเป็นเท่าตัวบ้านของหลี่เล่อเยียนต้องร่ำรวยขนาดไหนกันที่กินข้าวสวยเต็มถ้วยแบบนี้

        " ไม่เห็นต้องลำบากทำเผื่อพวกพี่เลยปกติแล้วพี่ไม่เคยกินข้าวกลางวันหรอกนะ"

        " ใครๆ เขาก็กินกันทั้งนั้นแหละค่ะ พี่รีบกินเถอะจะได้มีแรงพี่ช่วยฉันนวดแป้งไม่หยุดเลยกินข้าวเสร็จพี่นอนกลางวันสักหน่อยนะคะค่อยตื่นมาทำต่อ"เธอไม่อยากใช้แรงงานคนท้องมากเกินไปหรอกนะ

        ครบกำหนด 3 วันไม่ขาดไม่เกินเล่อเยียนบอกกับหยางหมิงเฉิงว่าเพื่อนเธอจะมารับขนมไปเองเขาไม่ต้องเป็นห่วง แต่หลังจากที่เขาไปทำงานเธอก็เก็บขนมเข้าไปในมิติแล้วเดินทางไปยังที่อยู่ที่เสี่ยวฮวาทิ้งไว้ให้

        เมื่อมาถึงบ้านหลังหนึ่งเล่อเยียนแน่ใจแล้วว่าใช่หลังนี้ไม่ผิดแน่เธอจึงหลบมุมใต้ต้นไม้เอาขนมออกจากแล้วใช้ผ้าคลุมเอาไว้จากนั้นเดินไปเรียกเสี่ยวฮวาที่หน้าบ้าน

        " พี่คะ พี่เสี่ยวฮวาอยู่หรือเปล่าคะ" เล่อเยียนตะโกนเรียกหน้าบ้าน

        " เล่อเยียนหรอ พี่กำลังรอเธออยู่พอดีเลย"เสี่ยวฮวาดีใจมากที่เธอมาตามนัดเพราะเธอกำลังลุ้นอยู่เลยว่าเล่อเยียนจะทำได้ตามที่พูดหรือเปล่าเธอแอบทำใจไว้แล้วเพราะยอดที่เธอนั้นค่อนข้างเยอะ

        " ฉันต้องมาซิคะรับปากพี่ไว้แล้วนี่นา พี่ตามฉันมาทางนี้หน่อยค่ะ"เล่อเยียนเดินนำเสี่ยวฮวามายังที่ซ่อนขนม

        " สวยมากเลยเล่อเยียนเธอขนมายังไงหมดต้องขอโทษด้วยคงลำบากแย่พี่ลืมคิดถึงเรื่องนี้ไปเลย"เสี่ยวฮวาลืมเรื่องขนส่งขนมไปเลยโชคดีมากที่เล่อเยียนมีความสามารถ

        " ฉันจ้างคนที่ไว้ใจได้พามานะคะแต่ตอนนี้เขามีธุระจะต้องไปทำต่อเลยขนมาไว้ตรงนี้ให้ก่อนพี่ตรวจสอบและนับจำนวนก่อนนะคะฉันรอได้"

        " ได้ๆ รอพี่สักครู่นะ"แม้ว่าจะไว้ใจหล่อนบ้างแล้วแต่ปริมาณที่สั่งก็ไม่น้อยเลยควรตรวจให้ละเอียดจะเป็นการดีกว่าเมื่อตรวจนับเรียบร้อยจึงส่งยื่นเงินให้กับหลี่เล่อเยียน

        " ทุกอย่างเรียบร้อยดีมาก ขนมไม่เสียหายเลยขอบใจเธอมากนะจ๊ะนี่เงินที่ตกลงกัน 2,000 หยวน ส่วนนี่ 5 หยวนพี่ช่วยค่าขนส่งนะเธอลองนับดูก่อนได้ "เล่อเยียนหยิบเงินใส่ถุงผ้าโดยไม่นับเพราะเธออยากแสดงความเชื่อใจต่ออีกฝ่ายเธอมั่นใจว่าต่อไปจะได้ทำการค้ากับเสี่ยวฮวาอีกแน่นอน

        " ไม่เป็นไรหรอกค่ะฉันไว้ใจพี่ ให้ฉันช่วยขนไปไว้ในบ้านนะคะ"

        " ไม่ต้องๆ เดี๋ยวพี่จัดการเอง"เสี่ยวฮวารู้สึกประทับใจไม่น้อยกับการแสดงความไว้ใจครั้งนี้

        " จริงสิ พี่ทำงานที่ห้างสีฟ้าหากเธอมีอะไรให้พี่ช่วยก็ไปหาพี่ได้ไม่ต้องเกรงใจ"

        " ขอไม่ปิดบังพี่สาวฉันกำลังท้องอยู่นะคะ เลยต้องรีบหาเงินพอท้องแก่แล้วน่าจะทำอะไรลำบาก"

        " มีอะไรให้พี่ช่วยหรือจะเอาอะไรมาขายก็บอกพี่ได้เลยลูกค้าพี่มีแต่ลูกค้าชั้นดีทั้งนั้นขายได้แต่นอน"เสี่ยวฮวาเต็มใจที่จะช่วยอย่างมากเธอรู้ดีว่าเมื่อมีลูกจะต้องใช้เงินมากแค่ไหน

        "ขอบคุณพี่สาวมากค่ะ งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ"จากนั้นเล่อเยียนก็กลับบ้านไม่ความสุขใดจะดีไปกว่าการนับเงินเธอยังยืนยันคำพูดนี้อยู่ยังเหลือออเดอร์ของสามีเธออีก 350 ชิ้น เหลือเวลาอีก 6วัน เธอกะว่าจะทำให้เสร็จภายใน 3 วันก่อนงานไหว้พระจันทร์เพราะสามีเธอเขาน่าจะเอาไปในวันเดียวไม่หมดอย่างแน่นอนช่วยไม่ได้นี่เนอะเขาไม่ใช่ลูกรักของสวรรค์เหมือนกันเธอคงต้องเหนื่อยหน่อยและไม่ลืมแวะร้านค้าสหกรณ์เพื่อซื้อลูกอมรสนมไปฝากเจินเจินน้อยตามที่สัญญาไว้

        น้องแค่หาโอกาสให้ตัวเองในการเปลี่ยนวัตถุดิบที่มีแปรสภาพเป็นเงินให้ได้ราคาดีที่สุดน้องโชคดีกว่าคนอื่นที่มีมิติและความกล้าที่จะเสี่ยงเท่านั้นเป็นกำลังใจให้น้องด้วยนะคะ ❤